Τα καλύτερα ελληνικά και ξένα άλμπουμ του 2017 μέχρι στιγμής

12/07/17

Μαρία Δημητρίου

Η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τους 37 δίσκους που σημάδεψαν τη μουσική χρονιά ως τώρα.


Μάρκος Φράγκος

Slowdive - "Slowdive"
Υπέροχος, απολαυστικός δίσκος κυλάει σαν ζεστό υγρό πάνω σε παγωμένες επιφάνειες. Επιτέλους, οι The xx... συγνώμμη, οι Slowdive κυκλοφόρησαν τον εστιασμένο δίσκο που πάντα τους άξιζε σε αυτό το dream pop σύμπαν όπου τα στρώματα από παχύ shoegaze δεν τους άφηνε να το κάνουν στα 90s.

 

Future Islands - "The Far Field"
Δεν πα να λέτε... Ναι, μοιάζει με το "Singles", ναι είναι στάσιμη η electropop τους, ναι δεν το κουνάνε ρούπι από τα κεκτημένα τους, αλλά όταν τραγουδάει ο Samuel τον πιστεύω πέρα για πέρα σε όσα λέει, γράφουν καταπληκτικά, ισόρροπα τραγούδια, είναι ρομαντικοί όσο μου πάει και άλλο τόσο ξύπνιοι όσο, ίσως, μου λείπει.

Aimee Mann - "Mental Illness"
Τεράστια έκπληξη από μια τραγουδοποιό που σε κάποια στιγμή πίστεψα ότι έχει μπει στο σανατόριο της χαμένης μελωδίας. Όμως η Aimee Mann βγαίνει στον "κήπο" και δίνει ένα αφοπλιστικό κονσέρτο, το στόμα της λέει απίθανα πράγματα -ανατριχιαστικά- και οι μπαλάντες της είναι τόσο καλογραμμένες που μόνο με απεριόριστο πόνο θα μπορούσαν να έχουν τόσο εξημερωθεί.

Sufjan Stevens, Bryce Dessner, Nico Muhly, James McAlister - "Planetarium"
Αγαπώ τα τεράστια concepts, τις συναντήσεις των νεο-musos, την ατένιση του διαστήματος και τους κύκλους τραγουδιών... μέχρι να ξανασκάσει κανά punk και να χωθούν όλες οι φιλοδοξίες μέσα. Υπέροχος δίσκος, στη σύλληψη, στην απόδοση, στην ενορχήστρωση και στην αίσθησή του.

Thundercat - "Drunk"
Πάντα μου άρεσε η soul. Όχι ακριβώς το R'n'B. Η σοουλένια soul. Του Detroit του ένδοξου. Που μετράει σε αισθησιασμό και τρυφερότητα όσο τα χάδια όλου αυτού του κόσμου. Ο Thundercat το κρατάει αληθινό, το αγαπάει και το πονάει με όλη την καρδιά του. Υποκλίνομαι.



Παναγιώτης Μένεγος

Forest Swords - "Compassion" 
Το ντεμπούτο του Matthew Barnes από το Λίβερπουλ στη Ninja Tune. είναι ο δίσκος που μας χρωστάει από το τέλος του 2010 όταν είχε πρωτοεμφανιστεί με εκείνο το καταπληκτικό EP "Dagger Paths". Μια δερβίσικη sampledelia που είναι δύσκολο να ταξινομηθεί στα υπάρχοντα είδη και σε πιάνει από το λαιμό, ποτέ αγχωτικά ασφυκτική κι άλλοτε ονειρικά φευγάτη. Μετά την κορυφαία του εμφάνιση στο Winter Plisskën 2016, ξανά στην Αθήνα στις 27/10).

The Feelies - "In Between"
Τα αιώνια αουτσάιντερ από το Νιου Τζέρσεϊ δικαιώνουν τον ρόλο που παίζουν από το 1976 (με διαλείμματα) μέχρι σήμερα κι έρχονται από την εξωτερική για να δώσουν έναν από τους καλύτερους, αν όχι τον καλύτερο, κιθαριστικούς δίσκους της χρονιάς μέχρι τώρα.

Fujiya & Miyagi - "Fujiya & Miyagi"
Σαν τις ταινίες Τζέιμς Μποντ, σαν την margarita από την αγαπημένη σου πιτσαρία, σαν το πιο αξιόπιστο bootycall στο ευρετήριό σου. Οι Fujiya & Miyagi κάνουν μόνιμα το ίδιο πράγμα, σπάνια εντυπωσιάζουν, πάντα παραδίδουν. Ο πιο σύντομος ορισμός του τι πρέπει να κάνει ένα γκρουπ για να είναι στα αγαπημένα σου.

Loyle Carner - "Yesterday's Gone"
Όσο και να χτυπιούνται κάτω οι πολυεθνικές, τα σόσιαλ μίντια, τα marketing boards και οι streaming υπηρεσίες, το hip hop άλμπουμ που έχει τα πιο πολλά να πει μέχρι τώρα στο 2017 δεν φέρει την υπογραφή (και τα δολάρια) ούτε του Kendrick Lamar ούτε του JΑΥ-Z. Αλλά, ενός 22χρονου πιτσιρίκου από το Νότιο Λονδίνο.

Sherwood and Pinch - "Man vs. Sofa"
Όπως πάντα, με αυτούς τους δύο είναι δύσκολα τα πράγματα. Για δυνατούς λύτες. Ο καλύτερος δίσκος της σοδειάς του 2017 για να ανησυχήσουν οι γύρω σας για το αν είστε καλά. O θρύλος του βρετανικού dub και το παιδί-θαύμα της σκηνής του dubstep στον ήχο μια μεταλλικής γκρίζας αϋπνίας.


Bonobo - "Migration"
Μπορεί και να είναι το καλύτερο άλμπουμ του(ς). Ή τέλος πάντων, για να μην γκρινιάζετε, το καλύτερο άλμπουμ του(ς) μετά τα δύο πρώτα με τα οποία ο Simon Green είχε καθορίσει το freestyle/downtempo των πρώτων ημερών της νέα χλιετίας.

 
Εύη Χουρσανίδη

Baby Guru - "IV"
Ηλιόλουστο, ρετρό, αγαπησιάρικο, ψυχεδελικό, groovy. Αυτές είναι πέντε λέξεις που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν το 4ο άλμπουμ των Baby Guru. Αν δεν σας αρκούν, μπορείτε να διαβάσετε τις πολύ περισσότερες του Μάρκου Φράγκου, εδώ.

Fujiya & Miyagi - "Fyjiya & Miyagi"
Tο 6ο άλμπουμ του Βρετανικού σχήματος με την αδυναμία στα εθιστικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα και την μπλαζέ "διδακτική" απαγγελία. Περιέχει τους στίχους "when I kiss you I no longer care" ("Solitaire"), "I can't get you out of my system" ("Serotonin Rushes") και "If you can't get over it, or under it, you gotta get through it" ("Freudian Slips"). Υποψιάζομαι ότι ο δίσκος φέρει το όνομά τους, επειδή είναι ό,τι πιο... "Fujiya & Miyagi" έχουν βγάλει ποτέ. Έχω επίσης βάσιμες υποψίες πως είναι το άλμπουμ που έχω ακούσει περισσότερο φέτος.

Goldfrapp - "Silver Eye"
Ξεκινά με χορευτική electropop ("Anymore", "Systemagic"), φλερτάρει με την σκοτεινή electronica τύπου Trentemøller ("Become The One"), εξελίσσεται σε ονειρική folktronica ("Zodiac Black") που παραπέμπει μέχρι και σε Kate Bush και καταλήγει σε ένα ευφορικό synthpop banger ("The Ocean") που γιγαντώνεται σταδιακά, δημιουργεί ατμόφαιρα dance club και θα μπορούσε άνετα να συμπεριλαμβάνεται σε set των Röyksopp με laser show και φουτουριστικά visuals.

Slowdive - "Slowdive"
Την ημέρα της δισκογραφικής επιστροφής των Slowdive, μετά από 22 χρόνια απουσίας, γράφαμε: "Το "Slowdive" περιέχει 8 τραγούδια και κρατά 45 υπέροχα λεπτά, κατά τη διάρκεια των οποίων με πάσα βεβαιότητα θα σκύψετε τη μύτη σας προς τα παπούτσια σας και θα κουνήσετε ρυθμικά τον αυχένα σας. Αυτό δηλαδή μέχρι το τελευταίο τραγούδι, "Falling Ashes", γιατί μ'αυτό θα πέσετε στα πατώματα." Δίκιο δεν είχαμε;

Zola Blood - "Infinite Games"
Συναισθηματική ambient electronica από το Λονδίνο για after hours. Ή αν θέλετε να μιλήσουμε με ονόματα: τι θα συνέβαινε αν έμπαιναν στο μπλέντερ Moderat, Jon Hopkins και Wild Beasts. Ακούστε το "Play Out" για να μπείτε αμέσως στο νόημα. Ίσως οι πιο αξιοσημείωτοι φετινοί πρωτοεμφανιζόμενοι.

Κέλλυ Παπακωνσταντίνου

Public Enemy – “Nothing Is Quick In the Desert”
Μετά από δύο χρόνια και το laugh in your face άλμπουμ “Man Plans God Laughs”, οι Public Enemy επιστρέφουν με το 15ο άλμπουμ τους, ένα ακόμη λιθαράκι στην τεράστια μουσική κληρονομιά που έχουν χτίσει τα 35 χρόνια της πορείας τους, από το Long Island με αγάπη. Αγνό hip-hop όπως παλιά, άφοβη πολιτική στάση, περήφανα μνημόσυνα ("Rest In Beats (Part 1 & 2)") και μια χλεύη απέναντι στην παγκόσμια δισκογραφία, την οποία παρομοιάζουν με έρημο, όπου «ακόμα περιβάλλεται από κίνηση, αλλά χρειάζεται επαναπροσδιορισμό», όπως λέει χαρακτηριστικά ο Chuck D.

 

Thievery Corporation – “The Temple of I & I”
Οι Thievery Corporation δεν απογοητεύουν ποτέ το κοινό τους και κάθε φορά που αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ γίνεται μια μικρή Αποκάλυψη: προσμίξεις ήχων, συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες, σπουδαίοι στίχοι, ακόμα σπουδαιότερα μηνύματα και δουλειά που γίνεται ακόμα πιο φαντασμαγορική όταν την παρουσιάζουν ζωντανά. Το “The Temple of I & I” είναι ένα back to the roots άλμπουμ, με μικρά πειραματάκια μέσα του σε διάφορα σημεία, που ανυψώνουν για μια ακόμη φορά το σπουδαίο έργο του διδύμου.

Chinese Man – “Shikantaza”
Είναι ο δίσκος που περίμενα όσο τίποτα φέτος και γενικά έπαιξε ένας χαμός όταν κυκλοφόρησε και μάλλον δεν μπορώ να βρω τα λόγια για να περιγράψω πόσο δικαίωσε εμένα και την αναμονή μου αυτό που άκουσα στο “Shikantaza”. Νομίζω η πιο σπουδαία γαλλική trip-hop κολεκτίβα αυτή τη στιγμή, που θα μας κρατήσει δεμένους πάνω της αρκετά χρόνια ακόμη.

Ulver – “The Assassination of Julius Caesar”
Οι Ulver σε αυτό το άλμπουμ έπαιξαν και κέρδισαν, εντάσσοντας το ηλεκτρονικό στοιχείο στον ήχο τους, με έναν τρόπο που δεν μας είχαν μάθει. Οι ανοιχτόμυαλοι βρήκαν αυτή τη στροφή τους σπουδαία, αυτοί που δεν τους ήξεραν (λέμε τώρα) βρήκαν μια εύκολη οδό να τους κατανοήσουν. Μια καλύτερη ιδέα για το αν η στροφή τους αυτή ήρθε για να μείνει θα φανεί στο επόμενο άλμπουμ, όταν κι εφόσον το κυκλοφορήσουν.

Moby and The Void Pacific Choir – “More Fast Songs About the Apocalypse”
Καταιγιστικός, κατακεραυνωτικός (υπάρχει τέτοια λέξη;), απόλυτα εναντιωμένος στην ύπαρξη του Ντόναλντ Τραμπ (αν και ξέρει να αντιδρά και με αυτοσαρκασμό), κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του μαζί με τη The Void Pacific Choir και είναι τσίτα τα γκάζια. Ο Moby της προηγούμενης δεκαετίας, της χορτοφαγίας και του διαλογισμού και των πράων ήχων, έχει περάσει σε εξελικτικό mode και αφήνει την όποια οργή του να βγει προς τα έξω, διεκδικώντας μέσα από το έργο του μια δόση ειλικρίνειας και ευθιξίας για όλους, καυτηριάζοντας την φτωχή πραγματικότητα στην οποία είναι βουτηγμένος όλος ο πλανήτης.


Ιωάννα Μπρατσολιά

Γιάννης Βασιλόπουλος, Σπύρος Παρασκευάκος, Δήμητρα Σελεμίδου - "Τρίτη έξοδος"
Ο δίσκος που σε περνάει από την εφηβεία στο αβέβαιο μέλλον ενός ενήλικα. Τραγούδια φτιαγμένα από νέους με τόσο βαριά ειλικρίνεια που σχεδόν σε πονάει. Τρία παιδιά της Μικρής Άρκτου που ξεχωρίζουν ο καθένας στον τομέα του και που αποτέλεσαν μια ανάσα ανακούφισης για το μέλλον της μουσικής σε αυτή τη χώρα.

Πάνος Μουζουράκης – "Μονόλογος για δύο"
Το έκανε πάλι το θαύμα του ο Μανώλης Φάμελλος, με τον Πάνο Μουζουράκη να φτάνει σε ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Ο δίσκος τα έχει όλα, από φωτόσπαθα, μέχρι καμμένα χαρτιά, χρυσόψαρα και φοινικόδεντρα, και φυσικά με τη Μαρίζα Ρίζου σε ντουέτο με τον Μουζουράκη στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Και μιας και το ‘φερε ο καιρός «Μια νύχτα από Αύγουστο μυρίζει»… σύντομα.

 

Μαρία Παπαγεωργίου – "4 ΧΡόΝΙΑ ΔΕΥΤέΡΑ"
Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια εμφανίσεων στο Σταυρό του Νότου; Αν κάτι είναι καλό, περνάει γρήγορα ο χρόνος. Η Μαρία ανταπέδωσε την παρουσία του κοινού στις μέχρι τώρα εμφανίσεις της στο Σταυρό του Νότου, με ένα δίσκο που πιο αντιπροσωπευτικό τίτλο δε θα μπορούσε να έχει. Τραγούδια από τις πρόβες, ζωντανές ηχογραφήσεις, αγαπημένες εκτελέσεις και αυτή η γυμνή, ατόφια ειλικρίνεια στις ερμηνείες της, συνθέτουν έναν ακόμη ξεχωριστό δίσκο (της).

Πάνος Παπαϊωάννου, Χρυσόστομος Καραντωνίου, Δημήτρης Παπαχαραλάμπους – "Τα φώτα στην πλατεία"
«Κάποτε θα μου πεις, τα πάντα είναι αστεία». Αυτό. Μέχρι να το συνειδητοποιήσεις βέβαια και να πορευθείς αναλόγως σου παίρνει λίγο χρόνο, όχι πολύ, μια ολόκληρη ζωή περίπου.

Απόστολος Ρίζος - "ΈΛΛΗΣ ΑΗ ΛΑΝΤ"
Ένα ψηφιακό 45άρι, πιο επίκαιρο από ποτέ. Από τη μία πλευρά το «Ντούρου Ντούρου», στίχοι πάνω σε παραδοσιακή σμυρναίικη μελωδία, και από την άλλη το «Δυστυχία σου Ελλάς»» σε ποίηση του Γεώργιου Σουρή και μουσική του Απόστολου Ρίζου. Πάντα καταπιάνεται με ενδιαφέροντα πράγματα ο Απόστολος και αυτό πιάνει κορυφή. «Ω Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;». Η επεξήγηση του «πιο επίκαιρο από ποτέ».


Άρης Ζέρβας – "Πες μου αλμυρή μου θάλασσα"
Μονάδα μέτρησης αντικειμενικότητας: Γιαγιά. O Άρης, παίρνει το τετράδιο της γιαγιάς του και το κάνει τραγούδια. Πώς να είναι κάποιος αντικειμενικός σε κάτι τέτοιο; Πάντα με το τσέλο του, με τις μελωδίες του, δημιουργεί έναν δίσκο που με τον τρόπο του αγγίζει τον καθένα ξεχωριστά. Σε διαφορετικά επίπεδα, αλλά δεν παύει να τον αγγίζει.



Ed Wood

Arca - "Arca"
Τόσο μακριά, αλλά και τόσο κοντά στους δύο προηγούμενους προσωπικούς δίσκους του, ο Βενεζολάνος Alejandro Ghersi επαναπροσδιορίζεται και επανασυστήνεται με έναν αριστουργηματικο δίσκο που φέρει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό του ως τίτλο και αποτελεί μια σπαρακτική κατάθεση ψυχής, οπερατική και μεγαλεπίβολη, αλλά και τόσο τρυφερή κι ευαίσθητη ταυτόχρονα.


Kelly Lee Owens - "Kelly Lee Owens"
Σε ένα γεμάτο αυτοπεποίθηση ντεμπούτο, η 28χρονη Ουαλή Kelly Lee Owens εμφανίστηκε από το πουθενά και κυκλοφόρησε τον καλύτερο (μέχρι στιγμής) ηλεκτρονικό δίσκο της χρονιάς, αναμειγνύντας dream pop και ambient με καθαρόαιμη techno.


Sevdaliza - "Ison"
Φέρνοντας πίσω το sexy στη μουσική με έναν τρόπο που ο Justin Timberlake ποτέ δεν φανταζόταν, η Ιρανολλανδή τραγουδίστρια ανακάτεψε παραδοσιακές αραβικές μελωδίες με το trip-hop και την R’n’B και δημιούργησε κομμάτια που στάζουν ερωτισμό και άλλες λέξεις που η αρχισυνταξία θα λογόκρινε. Καθόλου τυχαίο το πρώτο συνθετικό του ονόματος.


Zola Blood - "Infinite Games"
Πέρυσι ήταν οι Haelos, φέτος είναι οι Zola Blood το μοιάζουμε-στους-Τhe-xx-αλλά είμαστε-πολύ-καλύτεροι συγκρότημα της χρονιάς, σε άλλο ένα ντεμπούτο έκπληξη από ένα λονδρέζικο κουαρτέτο που τολμά να βουτήξει στα σκοτεινά και βαθιά νερά της ατμοσφαιρικής electronica.


Max Richter - "Three Worlds: Music From Woolf Works"
O κορυφαίος μινιμαλιστής κλασικός σύνθέτης σήμερα συναντά το έργο της Virginia Woolf και το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε παρά να είναι ένα μουσικό stream of consciousness, με τους ήχους από τα κύματα, τα ηλεκτρονικά ξεσπάσματα, τους πειραματισμούς και την ίδια τη φωνή της συγγραφέα (στο μοναδικό ηχητικό ντοκουμέντο που άφησε) να διαπλέκονται με τις (όπως πάντα) αριστουργηματικές ενορχηστρώσεις του Γερμανού.

 

Mαρία Δημητρίου

Kendrick Lamar - "DAMN."
Είμαστε όλοι η μαμά του Kendrick Lamar:


Lorde - "Melodrama"
To αγαπημένο μας μη-είδος Sad Party Girls (με σημαία του τραγούδια όπως το "Chandelier" της Sia, το "Dancing On My Own" της Robyn, το "Habits" της Tove Lo, ακόμα και το "Ιt's My Party" της Lesley Gore) απέκτησε επιτέλους το άλμπουμ που του αξίζει. Η 20χρονη Νεοζηλανδή συναντά τον Φοίβο της αμερικάνικης ποπ, Jack Antonoff, και μαζί ακολουθούν τη νοητή γραμμή από το "Rumours" ως το "808s & Heartbreak" για να γιορτάζουνε πάντα οι χωρισμένοι, κι ας λέει ο,τι θέλει λέει η Άντζελα Δημητρίου.

Hurray For The Riff-Raff - "The Navigator"
Αμερικάνικη folk και (η καλή πλευρά της) latin σε μια ατμοσφαιρική, περιπετειώδη ιστορία ενηλικίωσης. Η πορτορικάνικης καταγωγής Alynda Segarra το έσκασε από το σπίτι της στα 17 της, αφήνοντας το Μπρονξ για την ποίηση και το punk της Lower East Side και στη συνέχεια για τους δρόμους του French Quarter της Νέας Ορλεάνης, όπου έπαιζε μουσική. Αυτή τη διαδρομή από την Νέα Υόρκη ως το Πουέρτο Ρίκο μέσω του αμερικάνικου Νότου ακολουθεί και το alter ego της, η Navita, στο concept album "The Navigator", προπαθώντας να συμφιλιωθεί με τις ρίζες της για να προχωρήσει μπροστά. 

Harry Styles - "Harry Styles"
Το πρώην μέλος των One Direction έβγαλε τον καλύτερο ροκ δίσκο της χρονιάς.¯\_(ツ)_/¯

Cigarettes After Sex - "Cigarettes After Sex"
Πέντε χρόνια μετά το "Nothing’s Gonna Hurt You Baby" που έγινε viral (και απέκτησε και δεύτερο κύμα ζωής χάρη σε πρόσφατες σειρές όπως το "The Handmaid's Tale" και το "Gypsy") και τις Joy Division-ικές τους συστάσεις (μέχρι και η γραμματοσειρά του ΕΡ τους ήταν η ίδια με εκείνη του "Closer"), η τετράδα από το Μπρούκλιν σερβίρει γλυκόπικρες ιστορίες σεξουαλικής εμμονής με ίσες δόσεις Mazzy Star, Cocteau Twins και The xx. Κρίμα για την ατυχή τοποθέτησή τους στο φετινό Rockwave Festival.

tags / lists

Τα καλύτερα τραγούδια του 2017 μέχρι στιγμής

14/07/17

30 ελληνικά και ξένα τραγούδια που ξεχώρισε το πρώτο εξάμηνο του 2017 η συντακτική ομάδα του Jumping Fish, από τον Harry Styles και την Selena Gomez ως τους Arcade Fire και τους Έτερονήμισυ.
Μαρία Δημητρίου

Τα 10 χειρότερα άλμπουμ του 2016

21/12/16

Η συντακτική ομάδα του Jumping Fish άκουσε πολλά άλμπουμ φέτος, αλλά κάποια θα ήθελε να τα ξεχάσει...
Μαρία Δημητρίου

Ποιοι άλλοι τραγουδοποιοί ανήκουν στο πάνθεον των καλύτερων στιχουργών, εκτός από τον Bob Dylan;

14/10/16

Με αφορμή το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας, που απονεμήθηκε χτες για πρώτη φορά σε pop τραγουδοποιό, η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τους δικούς της αγαπημένους καλλιτέχνες που έχουν τον τρόπο τους με τα λόγια...
Μαρία Δημητρίου

Τα καλύτερα τραγούδια του 2016 μέχρι στιγμής

12/07/16

Η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τα 22 αγαπημένα της τραγούδια από τους πρώτους έξι μήνες της χρονιάς.
Μαρία Δημητρίου

Facebook Comments