Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2016: #9. Ιggy Pop - "Post Pop Depression"

20/12/16

Kelly

Ξεκινώντας από τον τίτλο, που αν το καλοσκεφτεί κανείς κρύβει αρκετά φιλοσοφικά layers, το 17ο άλμπουμ της καριέρας του Ιggy Pop, “Post Pop Depression”, ήταν μια από τις ωραιότερες φετινές κυκλοφορίες, ασχέτως ηλικίας του καλλιτέχνη της. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο ήταν μια δύσκολη χρονιά με όλο αυτό το θανατικό που σκορπίστηκε κατά τη διάρκειά της, χωρίς μήνα να μείνει παραπονεμένος και να μην πάρει τον «χαμένο» του, από την άλλη όμως, ήταν και ένας χρόνος που έδωσε μερικούς από τους καλύτερους δίσκους από καλλιτέχνες - θρύλους άνω των δεύτερων -ήντα. Μέσα σε αυτή την ομάδα καλλιτεχνών βρίσκεται και ο γερο-Iggy, ο αιώνιος έφηβος με το μακρύ ξανθό μαλλί, το punk attitude που θεωρεί τις μπλούζες περιττές και με ατελείωτη ενέργεια καβαλά τις μουσικές σκηνές και ουρλιάζει στα μικρόφωνα σαν να μην υπάρχει αύριο, δίνοντας στον εαυτό του μια δεύτερη ουσιαστική ευκαιρία, μένοντας μακριά από τις πάσης φύσεως καταχρήσεις.



Για να γραφτεί αυτός ο δίσκος συγκεντρώθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον παρεάκι για να τον πλαισιώσει, όπως δεν θα μπορούσαν ενδεχομένως να καταφέρουν οι Stooges σε αυτή τη φάση, με τον Josh Homme να στέκεται ακλόνητα στο πλάι του και τους Dean Fertita (Queens Of The Stone Age) και Matt Helders (Arctic Monkeys) να ολοκληρώνουν το κουαρτέτο που μαζί θα έγραφαν τον πιο ενδιαφέροντα δίσκο που θα μπορούσε να ηχογραφήσει ο Iggy σε –τουλάχιστον– αυτή τη δεκαετία που διανύουμε. Κοινώς, μια σπουδαία επιλογή ομάδας. Ο Iggy δεν το «έχει» απλά, είναι μια κατάσταση αμετάβλητη στον πυρήνα της, μια θυελλώδης ροκ οντότητα, που μέσα στα χρόνια κατάφερνε και άλλαζε μορφές, βρίσκοντας πάντα να παίξει μπάλα ανάμεσα στα ετερόκλητα κοινά που τον παρακολουθούσαν, από τους σκληροπυρηνικούς πανκάδες που έδιναν πάντα το respect τους σε οτιδήποτε είχε κάνει την αρχή σε κάτι, μέχρι τα κορίτσια που ανέβαζαν βαθμούς Κελσίου βλέποντάς τον ημίγμυνο.



Μπορεί οι στίχοι να μην κουβαλούν όλη τη σοφία του κόσμου, αλλά οι ατάκες-τσιτάτα, η αποδόμηση του «εγώ» του, ο χρόνος που τελειώνει και η απώλεια που ήρθε, έρχεται και θα ξανάρθει κάνουν τη δουλειά τους πάνω στο ολομέταξο για τα αυτιά χαλί που του κέντησε ο Homme, με όσα στοιχεία χρειάζοντανν για να καταλήξει αυτός ο δίσκος να θεωρείται μια αξιοπρόσεκτη, άκρως σεβαστή και μεστή παραγωγή, τουλάχιστον από όσους έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Iggy και δεν έχουν ανάγκη να τον δουν για μια ακόμη φορά να φτάνει στα άκρα του, ως συνέχεια του βλαβερού τρόπου ζωής του. Δεν ξέρουμε αν αυτός ο δίσκος του θα είναι όντως και ο τελευταίος του, ίσως αν νιώσει την ανάγκη να γράψει κάτι καλύτερο, θα δούμε κι άλλα πράγματα στο μέλλον. Αν αυτό το συναίσθημα δεν του βαρέσει το καμπανάκι ποτέ, το “Post Pop Depression” θα κρατήσει τη θέση της τελευταίας του και πιο ουσιαστικής δουλειάς της ώριμης φάσης του.





Previously:
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2016: #10. Jim James - "Eternally Even"

tags / iggy pop

O Rufus Wainwright live για 2 συναυλίες στην Αθήνα

26/05/17

Στις 2 και 3 Ιουνίου, ο ιδιοσυγκρασιακός καλλιτέχνης έρχεται στο Gazarte.
Kelly

Τρομοκρατικό χτύπημα με 22 νεκρούς σε συναυλία της Ariana Grande στο Manchester

23/05/17

Σκηνές τρόμου που θύμιζαν Bataclan εξελίχθηκαν το βράδυ της Δευτέρας σε ένα event στο οποίο παρευρίσκονταν κυρίως έφηβοι και παιδιά.
Kelly

10 φορές που η Madonna ήταν μελαχρινή

23/05/17

Μελετήσαμε, συλλέξαμε και σας παρουσιάζουμε τα 10 βίντεο κλιπ όπου η Βασίλισσα της Ποπ απαρνήθηκε το ξανθό κι ενέδωσε στο φυσικό χρώμα της τρίχας της.
Kelly

Facebook Comments

Imam Baildi Live