Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2016: #10. Jim James - "Eternally Even"

19/12/16

Παναγιώτης Μένεγος

Κάθε μέρα, η συντακτική ομάδα του Jumping Fish κάνει αντίστροφη μέτρηση των 10 αγαπημένων της άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει. Στο νούμερο 10, ο Παναγιώτης Μένεγος γράφει για την cozy ψυχεδέλεια του frontman των My Morning Jacket.


Δεν χρειάζεται να είσαι κάποιος φανατικός των My Morning Jacket ή να είσαι απόλυτα εξοικειωμένος με το σύμπαν του Yim Yames (όπως μερικές φορές υπογράφει) για να μπεις μέσα στο δεύτερο σόλο άλμπουμ του. Δεν χρειάζεται να ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά την πορεία του, μια τεθλασμένη γραμμή μεταξύ Αmericana-alt folk-alt country για να αντιληφθείς πόσο καλοφτιαγμένο και σφιχτό είναι το "Eternally Even". Για την ακρίβεια, νομίζω, όσα λιγότερα ξέρεις για τον 38χρονο τραγουδοποιό από το Λούιβιλ του Κεντάκι, τόσο καλύτερα. Γιατί εδώ φτιάχνει ένα άλμπουμ που πατάει σε πολλές βάρκες χωρίς να μοιάζει «άνισο», «κολάζ», προσθέστε όποιο μουσικογραφικό ευφημισμό θέλετε. Για όσους έχετε εθιστεί στη συνοπτική σοσιαλμιντιακή καταγραφή των πάντων, το "Eternally Even" είναι πότε-πότε βαρύ όσο κάποιες στιγμές των Tindersticks, μοιάζει σαν το καπνιστό malt που πίνει ο Hugo Race στις τελευταίες συνθέσεις του, θυμίζει στους ρομαντικούς στιγμιότυπα των Flaming Stars. Είναι τόσο κομψό όσο ο Barry Adamson έχει συστήσει μερικές φορές smooth gems σε λευκούς fans που τον ακολουθούν από τις μέρες που ήταν Bad Seed. Και είναι και τόσο «βατό» όσο μερικές μπαλάντες των Broken Bells προορισμένες να γίνουν ραδιοφωνικά hits.



Στην πραγματικότητα, ο James μπόρεσε και χώρεσε σε ένα δίσκο τη μουσική που τον έχουμε συνηθίσει να κάνει με εκείνες τις εκλάμψεις που πιθανώς τον πιάνουν μερικά πρωινά στο σιλό του στο Κεντάκι και νομίζει ότι έχει ξυπνήσει soulman. Παρέδωσε ένα άλμπουμ τεμπέλικο – μπορείς να το ακούς ανά πάσα στιγμή, ακόμα κι όταν ετοιμάζεις μια παρουσίαση με ασφυκτικό deadline, αλλά στ’ αλήθεια ταιριάζει μόνο με χαλαρή διάθεση: ελαφρώς γυρτός με μεθυσμένο μειδίαμα στο αγαπημένο σου μπαρ ή θριαμβικά τεμπέλης κάποιο κυριακάτικο απόγευμα του χειμώνα που νυχτώνει νωρίς. Είναι αυτές οι μακρόσυρτες εισαγωγές στο εναρκτήριο (και θαυμάσιο) “Hide In Plain Sight”, αλλά και στο “We Ain’t Getting Any Younger pt. 1” που δημιουργούν τη θαλπωρή προσωρινής παραίτησης, ένα αναπαυτικό στρώμα από synths, μπάσο και κιθάρες μέχρι να ακούσουμε τη φωνή του James.

Από την άλλη, την αξιοσημείωτη διαφορά κάνουν φυσικά τα δίδυμα “True Nature” και “In The Moment” στο δεύτερο μισό του άλμπουμ. Εκεί φαίνεται ένας δημιουργός που έχει ξεσκονίσει τους δίσκους των Sly and the Family Stone κι όλα τα σάουντρακ των blaxploitation films που βρεθηκαν με κάποιον τρόπο στη δισκοθήκη του.


Υπάρχει κι ένα άλλο κομμάτι. Το “Same Old Lie”. Στάθηκαν πολύ οι κριτικοί σε αυτό, μιας και ο δίκος κυκλοφόρησε μόλις 4 μέρες πριν τις αμερικάνικες εκλογές. Ο James, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι κάποιος συναρπαστικός στιχουργός, προειδοποιεί "If you don't vote it's on you, not me". Διαπράττει φυσικά το τυπικό liberal λάθος των τελευταίων χρόνων. It’s on us too.

Μπορεί να μην πετυχαίνει, όχι ότι θα το περίμενε κανείς, κάποιου είδους πολιτική αφύνπνιση, αλλά φροντίζει –αν μείνουμε στο μουσικό τερέν– να υπενθυμίσει κάτι πολύ σημαντικό. Την αξία των άλμπουμ. Την αξία ενός έργου με δομή, με αρχή, μέση, τέλος. Σε μια μουσική παραγωγή που μοιάζει όλο και πιο πολύ με ένα social media feed, από το οποίο απορροφούμε μόνο θραύσματα και όχι ολοκληρωμένες ιδέες.



Guns N' Roses - "Appetite For Destruction": "το πιο αλήτικο άλμπουμ των 80s" έσβησε 30 κεράκια

24/07/17

Πώς 5 χαρακτηριστικοί τύποι της σκηνής του Sunset Strip κυκλοφόρησαν έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους της δεκαετίας, έγιναν ακαριαία σταρ στην Πόλη των Αγγέλων και σύντομα η μεγαλύτερη ροκ μπάντα στον κόσμο - και πώς στη συνέχεια τα γκρέμισαν όλα.
Παναγιώτης Μένεγος

Με το νέο δίσκο τους “I See You”, ένα κυνικό καρμπόν των προηγούμενων, οι The xx θυμίζουν πως μάλλον έχουν πιάσει ταβάνι

26/01/17

Η διάσημη τριάδα από την Μεγάλη Βρετανία το ρίχνει σε κούφιο self-mythologizing για να κρύψει τη ρηχότητα του απογοητευτικού τρίτου άλμπουμ της, γράφει ο Παναγιώτης Μένεγος.
Παναγιώτης Μένεγος

Red Axes: A Videography

13/01/17

Γνωρίστε σε 10+1 βίντεο-βήματα το δίδυμο από το Τελ Αβίβ που έρχεται το Σάββατο 14/1 στο Six D.O.G.S. με τις δάφνες του πιο «καυτού» ονόματος στην underground χορευτική μουσική των ημερών.
Παναγιώτης Μένεγος

Τα πολλά πρόσωπα των Death In Vegas

29/11/16

Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Plisskën Festival, θυμόμαστε πόσα διαφορετικά καπέλα έχει φορέσει εδώ και 20+ χρόνια ο Richard Fearless. Από το big beat στο garage κι από το kraut στο techno…
Παναγιώτης Μένεγος

Facebook Comments