Τα 10 χειρότερα άλμπουμ του 2016

21/12/16

Μαρία Δημητρίου

Η συντακτική ομάδα του Jumping Fish άκουσε πολλά άλμπουμ φέτος, αλλά κάποια θα ήθελε να τα ξεχάσει...

Lady Gaga – “Joanne”

Δεν είναι το χειρότερο άλμπουμ που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει σε οποιαδήποτε φάση της ζωής της, αλλά είναι εμφανές τόσο από το ίδιο το νέο άλμπουμ, “Joanne”, όσο και από τη γενικότερη στάση της και της δηλώσεις που αφήνει εδώ και εκεί πως διανύει μία περίοδο ψυχικής κόπωσης που την κάνουν μια μοιάζει μουντή, βαρετή και «λίγη» μπροστά σε όλα όσα μας έχει συνηθίσει από την αρχή της καριέρας της και το οποίο ψυλλιαστήκαμε από το πρώτο κιόλας single, “Perfect Illusion”. Σίγουρα πάντα περιμέναμε αυτή τη μαγική στιγμή που θα ηρεμούσε, που θα έδιωχνε από πάνω της όλη αυτή την οριακά αχώνευτη υπερβολή στα πάντα της, χωρίς ποτέ ωστόσο να κάνει εκπτώσεις στη μουσική της. Ένας χωρισμός, μια γενικότερη εξουθένωση έπειτα από 8 χρόνια αδιάκοπης μανίας για εκκεντρικότητα και μια φυσική ανάγκη να κατευνάσει λίγο το πνεύμα της και κατ’ επέκταση και των υπολοίπων, την οδήγησαν στη δημιουργία ενός άλμπουμ που δεν αφήνει σε κανένα του σημείο το προσωπικό της στίγμα και το ταλέντο, το οποίο φυσικά έχει. Ελπίζω στον επόμενο δίσκο ηρεμία και ταλέντο να έρθουν μαζί. Κέλλυ Παπακωνσταντίνου

The Last Shadow Puppets - “Everything You’ve Come To Expect”

Κι ενώ στον πλανήτη Γη βρέχει αδημονία για ένα νέο δίσκο των LSP, να γίνει για δεύτερη φορά το αδιανόητο και να πάθουμε το μπακακάο που μας βρήκε απρόσμενα το 2008, στον πλανήτη Alex Turner και Miles Kane βρέχει μπύρα (κυρίως στου Alex συμβαίνει αυτό τα τελευταία χρόνια), μπεκάτσες , υποτονικότητα και άντε καμιά καλή έμπνευση στο μια στο όποτε, με δυσκολία και αυτό. Οχτώ χρόνια μετά το “The Age Of The Understatement”, τις εμβληματικές μουσικάρες που υπήρχαν σε αυτό το άλμπουμ και τους στίχους του Turner που μας έστειλαν πάλι στο συνοικιακό φροντιστήριο να μάθουμε αγγλικά από την αρχή η δεύτερη δισκογραφική δουλειά δεν μας λέει σχεδόν τίποτα εκτός από το “Aviator” που έχει κάνει τη δουλίτσα του λόγω του πιασάρικου riff. Και όσο η λύσσα μας ήταν τεράστια για να ακούσουμε το νέο υλικό, άλλο τόσο μεγάλη ήττα φάγαμε με το τελικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοί sexy στίχοι και είδαμε και τον Alex να λικνίζεται σε ζωντανή μετάδοση και είπαμε «απ’ τ’ ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα». Κέλλυ Παπακωνσταντίνου

Bon Iver - "22, A Million"

Η χιονοστιβάδα της αστοχίας, ξεκινάει από την κεντρική ιδέα των τίτλων αυτού του ανόητα κακού δίσκου: το παιχνίδι που κάνει με τους αριθμούς και τα γράμματα ο Bon Iver στους τίτλους του υποτίθεται είναι κάτι πάρα πολύ cool. Όχι, στ' αλήθεια. Είναι ένας πονοκέφαλος. Ο οποίος συνεχίζεται και μάλλον μεγεθύνεται όταν ακούει κανείς, τη μουσική με την οποία ντύνει ο Bon Iver αυτούς τους ατυχείς τίτλους. Ευνουχισμένη, χασμωδική μη-μουσική με πρόσχημα την ατμοσφαιρική indietronica. Μελό λυγμοί ντυμένοι με την καταγέλαστη σαχλαμάρα της ηλεκτρονικής folk φιλολογίας και ένα απέραντα βαρετό ηχοσύστημα που μυρίζει ανέμπνευστη ανομβρία. Αλήθεια, δεν αντιλαμβάνομαι ούτε στο ελάχιστο τους διθυράμβους που γράφτηκαν για αυτό το εξεχόντως αντιπαθητικό ανοσιούργημα. Seriously, Justin? Μάρκος Φράγκος


Kaiser Chiefs - "Stay Together"

Όχι πως είχα παρακολουθήσει στενά την πορεία τους την τελευταία δεκαετία μετά το "Yours Truly Angry Mob", αλλά σίγουρα δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η μπάντα από το Leeds, που έγραψε μερικές από τα πιο πιασάρικες ραδιοφωνικές επιτυχίες των 00s, είχε τόσο ανάγκη να αισθανθεί "επίκαιρη" (ή ζήλευε τόσο την εμπορική επιτυχία των Coldplay, όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα) που αποφάσισε να μεταλλαχθεί σε... μουσική για γυμναστήριο. Για να μην υποστείτε το μαρτύριο ολόκληρου του δίσκου (ο οποίος περιέχει μέχρι και τραγούδι με "μιλητή" εισαγωγή που λέει "this is pop music, we are writing and recording pop music") απλά θυμηθείτε για λίγο στο κεφάλι σας τα τίμια rock hits "I Predict a Riot", το "Everyday I Love You Less and Less" και το "Ruby" και μετά πατήστε play στο πρώτο single του ανεκδιήγητου αυτού δίσκου. Εύη Χουρσανίδη

Moby and The Void Pacific Choir - "These Systems Are Failing"

Κάποια στιγμή στα τέλη Οκτωβρίου ο Moby έγινε viral, με το video clip του "Are You Lost In The World Like Me?" για το τραγούδι-προάγγελο του 13ου άλμπουμ του, "These Systems Are Failing". Το video clip, με μορφή ταινίας κινουμένων σχεδίων του 40, είναι ένας σχολιασμός πάνω στην εξάρτησή μας από τα smartphones και την κοινωνική δικτύωση και όπως καθετί που μοιράζεται στα social media, για να... καταδικάσει τα social media, είναι λογικό και κατανοητό το ότι έχει συγκεντρώσει εκατομμύρια views στο YouTube. Αναρωτιέμαι ωστόσο αν έστω και ένας από εκείνους που μοιράστηκαν το clip online βρήκε το τραγούδι καλό -πιθανολογώ πως όχι. Και με τη σειρά μου καταδικάζω και τον Moby και την The Void Pacific Choir και όλο αυτό το φρενήρες, κακόγουστο, φασαριόζικο, ακατάληπτο, φωνακλάδικο, απεχθές κατασκεύασμα. Εύη Χουρσανίδη

Jean-Michel Jarre - "Electronica 2: The Heart of Noise"

Ομολογώ ότι είμαι προκατειλημμένος. Αλλά και το δεύτερο άλμπουμ του Jean-Michel Jarre σε δύο χρόνια με ανάλογες ηχηρές συνεργασίες (από την Cyndi Lauper στον Jeff Mills κι από τον Christophe στον Hans Zimmer) θα μπορούσε αντί για review εκατοντάδων λέξεων να περιγραφεί με μια σύγχρονη εικόνα του σε spa ξενοδοχείο πολλών αστέρων να τρώει από τα έτοιμα των εποχών που έσπαγε το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ προσέλευσης στις επικές συναυλίες του. Παναγιώτης Μένεγος

M.I.A. - "A.I.M."

Επιτέλους, το 2016 είναι η χρονιά που οι "υπερασπιστές" της M.I.A. πήραν χαμπάρι, ότι τόσα χρόνια τους δουλεύει ψιλό γαζί. Το νέο της μπουρδολογικό πόνημα ξεκρύωσε ακόμα και αυτούς. Δεν ήταν και δύσκολο βέβαια: αυτό το πράγμα που φέρεται ως πέμπτο άλμπουμ της Mathangi Alurpragasam (όχι τυχαία το όνομά της θα μπορούσε να είναι ένας αυθαίρετος αναγραμματισμός της Αρλούμπας) συγκεντρώνει πανηγυρικά όσα περισσότερα στερητικά μπορεί κανείς να βρει συγκεντρωμένα σε ένα δίσκο. Η έμπνευση είναι πλήρως απούσα, το γούστο επίσης (πόσο μάλλον το καλό γούστο), η αισθητική δεν ταιριάζει ούτε στους πίσω δρόμους του Bollywood, η ίδια, ένα κράμα κακόφωνου, συχτιρικού θυμού (μονίμως εκφράζεται σαν να της χρωστάει το σύμπαν, ένα στέμμα), τσιγγανόπληκτης παραγωγής και κυρίως περισπούδαστης τάχα αποψάτης μαχητικότητας. Πόσο πιο post-σούργελο πια; Μάρκος Φράγκος

Crystal Castles - "Amnesty (I)"

Όταν ένα συγκρότημα έχει βγάλει τρεις δίσκους και κάθε ένας από αυτούς κατέχει για σένα την κορυφαία θέση τη χρονιά που κυκλοφόρησε, είναι απολύτως λογικό να περιμένεις τον τέταρτο με ανυπονησία, ακόμα κι αν έχει προηγηθεί η αντικατάσταση ενός βασικού του μέλους. Η αποχώρηση της Alice Grass από τους Crystal Castles δεν οδήγησε στη διάλυση του καναδικού συγκροτήματος, αλλά στην αντικατάστασή της από την Edith Frances, ίσως, όμως, η διάλυση να ήταν προτιμότερη από την κυκλοφορία του Amnesty. Όχι πως είναι κακός δίσκος, αλλά με μόλις μισή ώρα διάρκεια και κάθε κομμάτι να θυμίζει ανεπιτυχή απομίμηση ή αναμάσημα προηγούμενων κομματιών από τους τρεις συγκλονιστικούς δίσκους που προηγήθηκαν, είναι σίγουρα προχειροφτιαγμένος και μοιάζει σαν μια βιαστική απάντηση του Ethan Kath ότι μπορεί να συνεχίσει με τη νέα τραγουδίστρια, δεν πείθει, όμως, κανέναν και σκοντάφτει διαρκώς στην επανάληψη. Τελικά η Alice πρόσφερε κάτι παραπάνω από τα φωνητικά στους Crystal Castles και η μπάντα μοιάζει να πορεύεται πλέον χωρίς προσωπικότητα. Ed Wood

Bat For Lashes - "The Bride"

Το 4 ήταν γρουσούζικος αριθμός και για την Natasha Kahn, η οποία επέστρεψε ως Bat For Lashes με το "The Bride", ένα concept album για μια νύφη που δεν παντρεύεται ποτέ γιατί σκοτώνεται ο σύντροφός της σε δυστύχημα στο δρόμο για την εκκλησία. Φιλόδοξο σε σύλληψη και σίγουρα ενδιαφέρον ως ιδέα, το The Bride θα μπορούσε να είναι ένα συγκινητικό οδοιπορικό στο πένθος και την απώλεια, δυστυχώς, όμως, ήταν ένα από τα πιο βαρετά ακούσματα του 2016 και μία μεγάλη απογοήτευση σε σχέση όχι μόνο με τα δύο προηγούμενα κι εξαιρετικά albums της Bat For Lashes που πρηγήθηκαν, αλλά και τo περσινό, πιο dark και πειραματικό side project που εμπνεύστηκε η Kahn, τους Sexwitch. Παρά την υποψηφιότητα για το βραβείο Mercury και τις ως επί το πλείστον θετικές κριτικές, αυτή η νύφη δεν έρχεται ποτέ εις γάμου κοινωνίαν με κάτι συναρπαστικό ή έστω αξιομνημόνευτο, αλλά σε στήνει στα σκαλιά της εκκλησίας περιμένοντας κάτι καλύτερο από την αναμφίβολα ταλαντούχα μουσικό στο μέλλον. Ed Wood

Factory Floor - "25 25"

Δεν υπάρχει ο όρος «χειρότερο άλμπουμ» της χρονιάς. Είναι ακόμα πιο καταχρηστικός κι από το αντίστοιχο «καλύτερο». Και συνήθως τον αποδίδουμε σε εκείνο το άλμπουμ που μας απογοήτευσε, ακριβώς επειδή είχαμε επενδύσει υψηλές προσδοκίες πάνω του. Στην περίπτωση των Factory Floor, μετά από ένα εξαιρετικό, δύο-βήματα-πριν-το-αριστούργημα, ντεμπούτο το 2013, μετά από μερικά καταιγιστικά live και κάποια 12’’ που έχουν λειτουργήσει διονυσιακά τις ώρες που έπρεπε, υπήρχε η προσμονή ότι θα ακούσουμε κάτι εντυπωσιακό. Στις καλύτερες στιγμές του το 25 25 αναμασά τον προκάτοχό του, στις χειρότερες ακούγεται σαν ένας άψυχος μηχανικός βόμβος ξεχασμένος σε ένα techno νεκροταφείο. Παναγιώτης Μένεγος

 

Ποιοι άλλοι τραγουδοποιοί ανήκουν στο πάνθεον των καλύτερων στιχουργών, εκτός από τον Bob Dylan;

14/10/16

Με αφορμή το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας, που απονεμήθηκε χτες για πρώτη φορά σε pop τραγουδοποιό, η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τους δικούς της αγαπημένους καλλιτέχνες που έχουν τον τρόπο τους με τα λόγια...
Μαρία Δημητρίου

Τα καλύτερα τραγούδια του 2016 μέχρι στιγμής

12/07/16

Η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τα 22 αγαπημένα της τραγούδια από τους πρώτους έξι μήνες της χρονιάς.
Μαρία Δημητρίου

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2016 μέχρι στιγμής

23/06/16

Η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τις αγαπημένες της κυκλοφορίες από το πρώτο μουσικό εξάμηνο του 2016.
Μαρία Δημητρίου

Prince: ποιο είναι το καλύτερό του τραγούδι;

23/04/16

Κλαίμε σαν περιστέρια και θυμόμαστε τα αγαπημένα μας τραγούδια από τον Prince, μια από τις τελευταίες μουσικές ιδιοφυίες.
Μαρία Δημητρίου

Iggy Pop: ποιο είναι το καλύτερό του τραγούδι;

18/03/16

Από το "I'm Bored" και το "Candy" μέχρι ολόκληρο το άλμπουμ "The Idiot" (κάποιος έκανε ζαβολιά), η συντακτική ομάδα του Jumping Fish επιλέγει τις αγαπημένες της στιγμές από τη σόλο πορεία του θρύλου της punk, που πρόσφατα κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ.
Μαρία Δημητρίου

Facebook Comments

Athens Music Festival