Στο ντεμπούτο τους "Alarm", οι Αθηναίοι Dead Radio αποδεικνύονται άριστοι μαθητές του γνήσιου εναλλακτικού ροκ

10/01/17

Μάρκος Φράγκος

Ο τρόπος που ξεκινούν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, "Alarm", οι Αθηναίοι Deaf Radio σε παίρνει από τα μούτρα: ένα τρελό ρολλαριστό boogie, το "Aggravation", ροβολάει χωρίς σταματημό σε κάποιο ίσωμα, σαν να τρέχει να συναντήσει τους Status Quo ή τους Screaming Trees - δεν είμαι σίγουρος.

Στη συνέχεια, οι Πάνος Γκλίνος (κιθάρα, φωνή), Δημήτρης Σακελλαρίου (κιθάρα, φωνητικά), Αντώνης Μάντακας (μπάσο) και Γιώργος Διαθεσόπουλος (τύμπανα), ακούγονται πιο διαλλακτικοί αλλά μη φανταστείτε ότι διαπραγματεύονται και πολύ τις επιρροές τους. Όχι. Το post grunge είναι εδώ μέσα σε όλη τη μυθική λάμψη της κληρονομιάς του και διαποτίζει το "Alarm" από την αρχή μέχρι το τέλος του, ακόμα και κει που το βαρύ μεταλλικό blues αίσθημα παίρνει κεφάλι ("Anytime") ή μήπως, ειδικά σε αυτό; Το "Alarm" δεν ξεφεύγει πολύ από την υπόσχεση που είχε δώσει το διπλό single τους "Down On Her Knees"/"No Hay Banda" τον Μάιο του 2015: βαρύ μεταλλικό rock εναλλακτικών, αμερικανικών ριζών με μια ιδιαίτερα έντονη ικανότητα να γράφουν μελωδίες που "πατάνε" γερά στο έδαφος και να συνθέτουν ευανάγνωστα, καλοσχηματισμένα τραγούδια. Ο όγκος στον ήχο τους είναι το πλεονέκτημά τους σε μια σκηνή που φαίνεται διχασμένη ανάμεσα στους Black Sabbath και τους Nirvana αλλά μάλλον αυτά τα αρχέτυπα ήταν πάντα η αδιασάλευτη βάση του εναλλακτικού rock τα τελευταία τριάντα και βάλε χρόνια.

Οι Deaf Radio είναι άξιοι μουσικοί -αλήθεια είναι- και ένας λόγος που το "Alarm" ακούγεται τόσο γερό είναι αδιαμφισβήτητα αυτός. Ένας άλλος λόγος είναι το πώς τραγουδάει ο Πάνος Γκλίνος - με μια αφ' υψηλού αξιοπρέπεια και ένα μέταλλο καθαρό και πολιτισμένο, χωρίς ίχνος δραματικότητας. Όπως και η ερμηνεία του Γκλίνου, έτσι και η "τοποθέτηση" των Deaf Radio δεν έχει σταριλίκι μέσα της (δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν αυτό είναι θετικό ή όχι για την εμπορική πορεία τους) και επίσης δεν έχει καθόλου τις παθογένειες που μπορεί κανείς συχνά να συναντήσει στην ελληνική σκηνή αυτού του ήχου. Το μυστικό πάντα είναι να κάνει κανείς τις αδυναμίες δυνάμεις και να χρησιμοποιεί την ελάχιστη δυνατή ώθησή του για να βγει νικηφόρα μπροστά. Οι Deaf Radio αυτό κάνουν σε όλη τη διάρκεια του "Alarm": ξεκινούν από την παραμικρή ιδέα, το ελάχιστο δυνατό σπέρμα δημιουργίας και το χτίζουν με πειθαρχημένα ντεσιμπέλ, του δίνουν όγκο και υπόσταση, το παραδίδουν τεράστιο και υποβλητικό, χωρίς πουθενά να νιώθει ο ακροατής τους ότι προσπαθούν να τον ξεγελάσουν.

Οι σπινταριστές στιγμές τους είναι απολαυστικές ("Aggravation", "Revolving Doors", "Trapped") και οι πιο συρτές κρύβουν ένα σασπένς στις κλιμακώσεις τους ("Vultures & Killers", "Oceanic Felling") και κει λίγο πριν το τέλος φουντώνουν τις φιλοδοξίες τους σε μια επτάλεπτη πληθωρική σουίτα ("And We Just Pressed The Alarm Button") αφήνοντας ακέραιες εντυπώσεις για ένα rock που αγαπούν βαθιά και υπηρετούν με ιδρώτα γνήσιο. Μένει μόνο να νιώσουν πρώτα οι ίδιοι το πόσο σημαντικό είναι το πάθος μιας συναισθηματικής έξαρσης που μπορεί να γίνει τραγούδι και να ποτίσουν με σπουδαιότητα τα θέματά τους τα οποία ως τώρα παραδίδονται με μια "ορθότητα" και μια πιστή εφαρμογή των οδηγιών του "σωστού", καλομελετημένου, στιλιστικά άψογου rock.

Όμως όσο σωστοί και αν στέκονται απέναντι στο rock τους, η πραγματική ανάγκη (νομίζω και των ίδιων πρώτα αλλά και του κοινού τους) είναι να υπερβούν την ορθότητα και να νιώσουν σημαντικοί. Συναισθηματικά.


Αν σας άρεσε αυτό, ακούστε και αυτά:

- Masters Of Reality - "Masters Of Reality"
- Afghan Whigs - "Gentlemen"
- Queens Of The Stone Age - "Songs For The Deaf"
- Black Angels - "Passover"
- Screaming Trees  - "Sweet Oblivion"

 

Just 3: τα τρία τραγούδια που μας άρεσαν αυτή την εβδομάδα (XXXIV)

12/05/17

Τρία νεόκοπα διαμαντάκια από The National, The War On Drugs και Johnny Jewel (μέσω "Twin Peaks").
Μάρκος Φράγκος

10 διάσημα συγκροτήματα που θα έπρεπε να πάψουν πλέον να είναι ενεργά

10/05/17

Ο δεινοσαυρισμός δεν είναι προνόμιο των 70s - είναι μια μάστιγα για όλες τις εποχές, όπως αποδεικνύουν brand μπάντες όπως οι U2, οι Coldplay και οι Depeche Mode.
Μάρκος Φράγκος

Album review: Prins Obi - "The Age Of Tourlou"

08/05/17

Στο δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του, ο Prins Obi αφήνει παραπέρα το rock των Baby Guru στις προσωπικές καλλιτεχνικές ανάγκες του, και σερβίρει τραγούδια με κοινό παρονομαστή την κεκτημένη μελωδικότητα.
Μάρκος Φράγκος

Just 3: τα τρία τραγούδια που μας άρεσαν αυτή την εβδομάδα (XXXΙII)

05/05/17

Ιδανικό ξεκίνημα του καλοκαιριού το νέο τραγούδι των Phoenix, η επιστροφή του Modfather, Paul Weller, και μια σόλο έκπληξη από τον πληκτρά των Maroon 5.
Μάρκος Φράγκος

Just 3: τα τρία τραγούδια που μας άρεσαν αυτή την εβδομάδα (XXXΙI)

28/04/17

Ένας ώριμος Greg Dulli, ένας Πολωνός crooner και (άλλο) ένα αντι-Trump κομμάτι.
Μάρκος Φράγκος

Facebook Comments

Imam Baildi Live