Οι καλύτερες ταινίες του 2017 μέχρι στιγμής

17/07/17

Ed Wood

Το πρώτο μισό του 2017 ξεκίνησε δυναμικά με την κυκλοφορία στις αίθουσες της χώρας μας όλων των οσκαρικών φαβορί που είχαν απομείνει ενόψει της απονομής του Φεβρουαρίου, σημαδεύτηκε από τον επεισοδιακό και ιστορικό θρίαμβο του "Moonlight" στα Όσκαρ κι εν συνεχεία ακολούθησε η γνώριμη μεταοσκαρική ύφεση με ελάχιστες ταινίες να κατορθώνουν να προκαλέσουν αίσθηση, σε σχέση τουλάχιστον με τον (υπερβολικό) αριθμό των νέων κυκλοφοριών κάθε Πέμπτης. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως δεν είδαμε σπουδαίες ταινίες. Παρουσιάζουμε τις δέκα καλύτερες από αυτές και προτείνουμε να καλύψετε τα (όποια) κενά σας στα θερινά σινεμά. 


"Paterson"

Η τελευταία ταινία του Jim Jarmusch μπορεί να έφυγε σκανδαλωδώς αβράβευτη από το περσινό φεστιβάλ των Καννών, έκανε όμως το καλύτερο κινηματογραφικό ποδαρικό στη χώρα μας κι όχι μόνο ενθουσίασε το ήδη γερό εγχώριο fanbase του αμερικανού μινιμαλιστή σκηνοθέτη, αλλά αναγνωρίστηκε καθολικά ώς μία από τις πιο ώριμες και ολοκληρωμένες δουλειές του, πιστή στον ανθρωποκεντρικό και οικουμενικό χαρακτήρα του σινεμά του και διαποτισμένη από μια υποδόρια υπαρξιακή θλίψη για την κρυμμένη ποίηση της καθημερινότητας, φευγαλέα, αλλά τόσο σοφή και πολύτιμη.


"Moonlight"

Για όσους είχαμε ποντάρει στον Barry Jenkins από την εποχή του "Medicine For Melancholy", του πρώτου και ακατέργαστου διαμαντιού του, το "Moonlight" ήταν η δικαίωση και η ταυτόχρονη αποκάλυψη ενός ώριμου πλέον και (ας το τολμήσουμε) μεγάλου σκηνοθέτη, ικανού να μετουσιώσει τις ποικίλες ακι εντυπωσιακές σε εύρος αναφορές του (από τον Wong Kar Wai στην Claire Denis) σε ένα αμιγώς προσωπικό κaι ιδιαίτερο στυλ και να μετατρέψει μια ταινία που καταπιάνεται με την αφροαμερικανική queer ταυτότητα σε μια πανανθρώπινη σπουδή για τη μοναξιά, το τραύμα και την ανάγκη για επαφή και κατανόηση ως κατηγορική υπαρξιακή προσταγή. Το πιο δίκαιο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας των τελευταίων χρόνων.


"Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα"

Όχι η καλύτερη ταινία του Kenneth Lonergan (αυτή είναι το κατάφωρα υποτιμημένο "Margaret"), αλλά σίγουρα μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της χρονιάς, το "Manchester By The Sea" έκρυβε πίσω από τους εξαιρετικούς διαλόγους του και την υπόκωφη ερμηνεία του Casey Affleck (τα δύο Όσκαρ που κέρδισε η ταινία, άλλωστε), μια τραγωδία που στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη θα είχε εκφυλιστεί σε ένα φτηνό μελόδραμα, ευτυχώς όμως έγινε μια διακριτική κι εκκωφαντική μέσα στις σιωπές της ελεγεία για το πένθος και τη ζωή που (πρέπει να) συνεχίζεται ακόμα κι όταν αρνείσαι πεισματικά να προχωρήσεις.


"Wonder Woman"

Αυτό που χρειαζόταν τελικά το είδος των μεταφορών υπερηρωικών κόμικς στον κινηματογράφο για να ξεφύγει από τη μανιέρα και τον αυτόματο πιλότο της προβλέψιμης αναπαραγωγής των ίδιων πάνω-κάτω δραματουργικών μοτίβων (όχι πως αυτό το τέλμα είχε καμία δυσμενή επίπτωση στην εισπρακτική τους πορεία) ήταν η γυναικεία οπτική γωνία και η (μετα)φεμινιστική ανάγνωση του σημειολογικού τους κώδικα. Η ανεξάρτητη Patty Jenkins ("Monster") προσέδωσε στο χαρακτήρα της αρχετυπικής υπερηρωίδας της DC την ευαισθησία και το δυναμισμό που χρειαζόταν, ενώ η Gal Gadot έγινε εν μία νυκτί η μέχρι στιγμής αποκάλυψη της χρονιάς και το νέο role model.


"Tρέξε!"

Όπως ακριβώς και το "Raw" που συναντάμε πιο κλατω, έτσι και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του κωμικού Jordan Peele ανανέωσε το είδος της ταινίας τρόμου, προσδίδοντας μέσα από το συνδυασμό θρίλερ και σάτιρας περισσότερα επίπεδα ανάγνωσης και ειρωνείας και στήνοντας μια πολιτική παραβολή για τον εξανδραποδισμό της αφροαμερικανικής κοινότητας από την κυρίαρχη λευκή κουλτούρα και την ευθύνη των ίδιων των μελών της, που αυτοϋπονομεύονται μέσα στα κυριαρχικά πρότυπα που τους επιβάλλονται. Σε καμία άλλη ταινία το fun δεν ήταν τόσο τρομακτικό φέτος.


"Μέχρι το Τέλος του Κόσμου"

Έχουμε ήδη δηλώσει, και μάλιστα πλειστάκις, θαυμαστές του Xavier Dolan, διατηρούσαμε όμως επιφυλάξεις για την τελευταία, βραβευμένη στις Κάννες δημιουργία του, λόγω των αρνητικών κριτικών που τη συνόδευαν. Η καταπληκτική εναρκτήρια σκηνή ήταν αρκετή για να εξανεμιστούν όλοι οι δισταγμοί κι η καχυποψία μας, ενώ ό,τι ακολούθησε επιβεβαίωσε την πίστη μας στον Καναδό σκηνοθέτη, αφού κατάφερε να μετατρέψει το πρωτογενες θεατρικό υλικό σε σπουδαίο κινηματογράφο και να ενορχηστρώσει την αφρόκρεμα της γαλλικής υποκριτικής τέχνης (Vincent Cassel, Marion Cotillard, Nathalie Baye, Lea Seydoux, Gaspard Ulliel) που είχε στη διάθεσή του σε μια απολύτως ελεγχόμενη μέσα στην εντροπική υστερία της, κουρδισμένη στην εντέλεια μηχανή.


"Raw"

Το hype για τις λιποθυμίες στις προβολές της ταινίας στα φεστιβάλ του εξωτερικού ήταν μάλλον υπερβολικό, αν και το shock value της ταινίας ήταν ομολογουμένως μεγάλο, τίποτα όμως από αυτά δεν είχε σημασία τελικά, αφού το "Raw" της πρωτοεμφανιζόμενης Julia Ducournau πέρα από τη φρίκη της πρώτης ανάγνωσης, μίλησε για πολύ βαθύτερα και πιο ουσιαστικά πράγματα από τον κανιβαλισμό, τον οποίο χρησιμοποήσε ως ένα απλό και σίγουρα προκλητικό όχημα για να διερευνήσει τον τρόμο της αφύπνισης της σεξουαλικότητας και της ενηλικίωσης σε ένα βακχικής σύλληψης κι εκτέλεσης θρίλερ που έδειξε ότι τα όρια του είδους είναι ευτυχώς ανεξάντλητα.


"Η Χαμένη Πόλη του Z"

Ιδεαλιστικό και ρομαντικό όπως ο κεντρικός του ήρωας και βγαλμένο από τη χρυσή εποχή του Hollywood, το "The Lost City Of Z" επανέφερε (έστω για λίγο) το σινεμά στις παλαιότερες bigger than life διαστάσεις του μέσα από την αληθινή ιστορία του Βρετανού εξερευνητή Percival Fawcett κι επαλήθευσε την ικανότητα του James Gray να στήνει στιβαρά δράματα χαρακτήρων ακόμα και σε μια εμφανώς πιο φιλόδοξη παραγωγή από τις μέχρι πρότινος πιο εσωστρεφείς δημιουργίες του. Ελπίζουμε να μην ξεχαστεί μέσα στη χρονιά και να βρει τη θέση που του αξίζει στην επερχόμενη οσκαρική κούρσα.


"Η Βοηθός"

To σινεμά του Olivier Assayas παραμένει παρά τα 62 χρόνια του το ίδιο (μετα)μοντέρνο, γοητευτικό, υπαινικτικό κι αταξινόμητο και το περσινό πανάξιο βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες υπογράμμισε απλώς τη δεξιοτεχνία του όχι μόνο στo να στήνει πολυεπίπεδες και πολύσημες συνάμα ιστορίες γύρω από τα αδιέξοδα και τα φαντάσματα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ενός κόσμου παγιδευμένου μέσα στους περιορισμούς της απεριόριστων δυνατοτήτων επικοινωνίας της σύγχρονης εποχής, αλλά και να αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες από τις εκάστοτε μούσες του, όπως εν προκειμένω από την Kristen Stewart.


"Ήρεμο Πάθος"

Προσιτή για τους γνώστες, αλλά και για όλους όσοι δεν είχαν καμία προηγούμενη επαφή με την ποίηση της Emily Dickinson, η βιογραφική ταινία του Terence Davies απέφυγε υποδειγματικά το σκόπελο του βαρετού κaι ακαδημαϊκού biopic, μέσα από σπινθηροβόλους διαλόγους που αποτύπωσαν το πνεύμα και το λαμπερό μυαλό της Αμερικανίδας ποιήτριας και κυρίως χάρη σε μια τεράστια ερμηνεία από την αγαπημένη Cynthia Nixon, η οποία απέξειξε, όπως ακριβώς έκανε και στο "Sex and The City", ότι κατέχει απόλυτα τα ερμηνευτικά μέσα για να πλάσει ένα χαρακτήρα που αντικατοπτρίζει το zeitgeist της εποχής του.



 

tags / movies

O Nick Cave θα γράψει το σενάριο του ριμέικ της ταινίας "Το Κοράκι"

20/11/17

Πρωταγωνιστής θα είναι ο Jason Momoa του "Game of Thrones" και του "Justice League".
Kelly

Βόλτα στον κόσμο του VR στην Στέγη αυτό το Σαββατοκύριακο

13/11/17

Το Σάββατο 18 και την Κυριακή 19 Νοεμβρίου, το «Flix it στη Στέγη» κάνει βόλτα σην εικονική πραγματικότητα και προβάλλει στη Μικρή Σκηνή συνεχόμενα προγράμματα σινεμά virtual reality.
Μαρία Δημητρίου

Κερδίστε δώρα από την ταινία "Thor: Ragnarok"

03/11/17

T-shirts, καρτοθήκες, αυτοκόλλητα και βραχιόλια από τη νέα ταινίας των Marvel Studios μπορούν να γίνουν δικά σας.
Μαρία Δημητρίου

Το καστ της live-action μεταφοράς του "Βασιλιά των Λιονταριών" είναι εκπληκτικό και περιλαμβάνει Beyonce, Donald Glover και John Oliver

03/11/17

Η Ντίσνεϊ αποκάλυψε όλο το καστ της ταινίας που θα κάνει πρεμιέρα το καλοκαίρι του 2019.
Kelly

Facebook Comments