Οι καλύτερες ταινίες του 2014

30/12/14

Ed Wood

Ή αλλιώς, η μοναδική φετινή λίστα στον πλανήτη που δεν έχει μέσα το "Βοyhood". Proceed at your own risk. Κείμενα: Ed Wood και Miss Hater.


"Κάτω Από Το Δέρμα"

Ο ακριβοθώρητος Jonathan Glazer επέστρεψε μετά από μια μακρά σιωπή 9 χρόνων για να επιβεβαιώσει ότι έχει βάλει σκοπό της κινηματογραφικής του καριέρας να παραδίδει ένα διχαστικό κι αμφιλεγόμενο αριστούργημα ανά δεκαετία, αυτή τη φορά βυθίζοντάς το θεατή στον μυστηριώδη κι ελλειπτικό κόσμο μιας εξωγήινης (;) οντότητας, η οποία με τη σαγηνευτική μορφή της Scarlett Johansson στον καλύτερο ρόλο της ζωής της, θα αποπλανήσει και θα αποπλανηθεί για να πέσει στο τέλος θύμα των ανθρώπων που αδυνατεί να κατανοήσει. ~ E.W.



“Το Κορίτσι Που Εξαφανίστηκε”

Ακτινογραφία των σύγχρονων σχέσεων και της ισορροπίας των δύο φύλων, γκραν γκινιόλ εκδοχή του “Femme Fatale” των Velvet Underground και σκηνοθετικό masterclass από τον David Fincher που συνδυάζει τον ψυχρό πραγματισμό του τελευταίου Kubrick με το χιτσκοκικό αίνιγμα, την ποπ ψυχολογία και το μαύρο χιούμορ που συνήθως φωλιάζει στα πιο σάπια στάδια ενός δεσμού. Οι απανταχού κυνικοί βρήκαν με τι θα αντικαταστήσουν το “Closer” στην επόμενη movie night του Αγ. Βαλεντίνου, ενώ για πρώτη φορά στα χρονικά δεν θα δούμε το όνομα του Ben Affleck στις υποψηφιότητες για τα Χρυσά Βατόμουρα. ~ M.H.


"Ida"

Μια δόκιμη μοναχή θα ανακαλύψει ότι δεν υπάρχει χώρος για αθωότητα μετά τη φρικωδία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μια άλλοτε πανίσχυρη εισαγγελέας θα συνειδητοποιήσει ότι μετά την τραγωδία δεν ωφελεί ούτε η συγχώρεση, ούτε η εκδίκηση και μια ολόκληρη ήπειρος θα μάθει να πορεύεται με ένα ανεπούλωτο τραύμα στη συλλογική της μνήμη σ' αυτή την αποστομωτική επιστροφή του Pawel Pawlikowski στην πρώτη γραμμή των σημαντικότερων σκηνοθετών της γενιάς του με μια ταινία-υπόδειγμα σκηνοθετικής οικονομίας και εικαστικής και συναισθηματικής δύναμης. ~ E.W.



“Φύλακες του Γαλαξία”

Δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς ήταν να βλέπεις τον “Πόλεμο των Άστρων” για πρώτη φορά στο σινεμά όταν βγήκε, αλλά σαν εμπειρία δεν μπορεί να απείχε και πολύ από αυτή τη γνωριμία με αυτούς τους άγνωστους (στα μη nerds) ήρωες της Marvel στη μεγάλη οθόνη. Η space opera του James Gunn σε κάθε λεπτό της ξεχειλίζει από νοσταλγία, αγάπη, χιούμορ και ιδανικά τραγούδια και, προς μεγάλη της τιμή, άγγιξε –αλλά δεν ξεπέρασε– σε επίπεδα διασκέδασης το διαμάντι του MCU, “The Avengers”. ~ M.H.



“Interstellar”

Οι σχετικά χαμηλές προσδοκίες πριν την κυκλοφορία της (στη σκιά του απογοητευτικού φινάλε της τριλογίας του Σκοτεινού Ιππότη, του περσινού οσκαρικού θριάμβου του “Gravity” και μιας αόριστης αίσθησης ότι επρόκειτο για τον “Αρμαγεδδώνα” με ακόμα μεγαλύτερο προϋπολογισμό) έκαναν την έκπληξη της νέας ταινίας του Christopher Nolan ακόμα πιο ευχάριστη και αναπάντεχη. Το φιλόδοξο όραμά του δεν είναι πάντα πετυχημένο (η ταινία υποφέρει από κακογραμμένα σημεία και έναν αμήχανο ψυχαναγκασμό κβαντο-συναισθηματικής προσγείωσης), αλλά σαν πρόταση μιας νέας, ολοκληρωμένης sci-fi κοσμοθεωρίας στέκεται επάξια στο πλευρό των σπουδαίων προκατόχων της. ~ M.H.



"Ένα Περιστέρι Έκατσε Σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο Την Ύπαρξη"

Αποκορύφωμα μιας ολότελα sui generis φιλμογραφίας και ιδανικό κλείσιμο της τριλογίας του Σουηδού Roy Andersson για την ανθρώπινη κατάσταση, το φετινό Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας κατέγραψε την κωμικοτραγική καθημερινότητα και το υπαρξιακό αδιέξοδο που την κατακερματίζει, σε ένα αριστουργηματικά φιλοτεχνημένο κι ολότελα ιδιάζον ψηφιδωτό επιμέρους ιστοριών, οι οποίες καλειδοσκοπικά συνθέτουν ένα tableau vivant όλων αυτών των μικρών στιγμών του θριάμβου και της συντριβής που συνθέτουν τη ζωή μας. ~ E.W.


“The Babadook”

Στη μετά-“Scream” περίοδο, αρκετά θρίλερ-πυροτεχνήματα έχουν διεκδικήσει μια θέση στο πάνθεον των καλύτερων ταινιών του είδους, αλλά αυτή εδώ αυστραλιανή αποκάλυψη της πρωτοεμφανιζόμενης Jennifer Kent καρφώνεται αποφασιστικά και αδιαφιλονίκητα στο πλευρό του “Εξορκιστή”, του “Halloween”, της “Λάμψης” και άλλων οροσήμων τρόμου (δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά και ο William Friedkin.) Η ιστορία μιας χωρισμένης μητέρας και του μοναχογιού της που έρχονται αντιμέτωποι με τον Μπαμπούλα του παιδικού παραμυθιού μπορεί να καταλήγει σε έναν εμφανή συμβολισμό, αλλά φτάνει εκεί με τον πιο αποτελεσματικό και εφιαλτικό τρόπο που έχει καταγραφεί στο σινεμά εδώ και πολλά χρόνια. ~ Μ.Η.


"Stray Dogs"

Θα αρκούσε μόνο το τελευταίο εικοσάλεπτο στατικό πλάνο για να ανακηρυχθεί η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία του Tsai Ming Liang σε μια από τις σπουδαιότερες δημιουργίες της δεκαετίας που διανύουμε, αλλά είχε ούτως ή άλλως ήδη προηγηθεί το σπαρακτικό ιστορικό του αγώνα μιας οικογένειας για επιβίωση στον καιρό της παγκοσμιοποιημένης κρίσης και σε ένα αστικό τοπίο υπό κατάρρευση με τη βροχή να νωτίζει τα πάντα και τον άνεμο να κλυδωνίζει και να παρασέρνει σχέσεις, ανθρώπους και ζωές. ~ E.W.


“Obvious Child”

Μια ρομαντική κωμωδία για τη γενιά του Louis CK που ενώ τηρεί τους παραδοσιακούς κανόνες (Νέα Υόρκη, χιούμορ και ρομαντισμός ακόμα και για ένα λεπτό θέμα όπως η έκτρωση), δεν θυσιάζει τον κυνισμό και την αφοπλιστική της ειλικρίνεια για τις γυναίκες που πλησιάζουν τα 30 και δεν έχουν καμία απάντηση ή προσανατολισμό για τη ζωή τους. Όλα αυτά χάρη στην ατρόμητη σκηνοθέτη και σεναριογράφο Gillian Robespierre και τη σχεδόν νατουραλιστική κεντρική ερμηνεία της stand-up κωμικού και γνώριμης supporting φάτσας σε “SNL” και “Parks and Recreation”, Jenny Slate~ M.H.


“Ξενοδοχείο Grand Budapest”

Ο Wes Anderson πήρε την αγάπη του για την αφήγηση ιστοριών και το (αψεγάδιαστο) πλάσιμο φανταστικών κόσμων και έφτιαξε μια κινηματογραφική μπάμπουσκα για να μοιραστεί με το κοινό το πόσο τελικά του αρέσει η δουλειά του. Θα μπορούσε να είχε γράψει ένα op-ed στους New York Times. Αλλά προτίμησε να το διασκεδάσει παίζοντας με την Ιστορία και τις ιστορίες (ειδικά του Αυστριακού συγγραφέα Stefan Zweig) και δημιουργώντας ένα απολαυστικό σύμπαν χαρακτήρων, τοποθεσιών, καταστάσεων και, βεβαίως, ζαχαροπλαστικής. ~ M.H.


"Enemy"

O Jose Saramago δεν ζει δυστυχώς για να δει πώς μεταφέρθηκε υποδειγματικά στον κινηματογράφο ένα από τα κορυφαία του βιβλία από τον Καναδό Dennis Villeneuve, o οποίος καταφέρνει να μετουσιώσει οπτικά και να μεταφέρει ακέραια την προβληματική του βιβλίου "Ο Άνθρωπος-Αντίγραφο, σε μια σχεδόν μυστικιστική και δαιδαλοειδή αλληγορία για τη δυαδικότητα της ανθρώπινης κατάστασης, τη βαθύτερη αλλοτρίωση του μοντέρνου ανθρώπου και την ανακήρηξη του alter ego ως του χειρότερου εχθρού, ο οποίος σαν την αράχνη (και σαν την ίδια την ταινία) στήνει τον ιστό για να αυτοπαγιδευτεί στο τέλος μέσα σ' αυτόν. ~ E.W.


"Foxcatcher"

Υπόκωφο και βραδυφλεγές μέχρι την τελική μεγάλη έκρηξη, το φιλμ του Bennett Miller βασίστηκε στην αληθινή κι εξωφρενική ιστορία των αδερφών Schultz για να απογειωθεί σταδιακά και υπομονετικά σε μια βιβλικών διαστάσεων σύγκρουση του ατόμου με τον περίγυρο και τα εμπόδια που το καταπνίγουν, ενώ έδωσε την ευκαιρία στους Steve Carell και Channing Tatum να πετύχουν τις πιο ολοκληρωμένες ερμηνείες της καριέρας τους. ~ E.W.



“Ονειρεμένο Τώρα”

Η ταινία ήταν το indie breakthrough του 2013 και παίχτηκε μόνο για μια εβδομάδα στις αίθουσες της Αθήνας με ένα χρόνο καθυστέρηση, αλλά αυτό το site δεν θα την αφήσει να ξεχαστεί ποτέ. Αφορά ένα πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων: όσους υπήρξαν ποτέ έφηβοι. ~ M.H.


"Snowpiercer"

To είδος της επιστημονικής φαντασίας μοιάζει επιτέλους και πάλι ανεξάντλητο κι αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο σε μια ουσιαστικά κατάμαυρη παραβολή για το μέλλον του ανθρώπινου είδους, στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του Bong Joon-ho, ο οποίος αξιοποιεί στο έπακρο τον κλειστοφοβικό χώρο του τρένου στο οποίο έχει εγκλωβιστεί ό,τι έχει απομείνει από την ανθρωπότητα, για να καταδείξει πόσο εντροπιακά καταδικασμένος είναι ο πολιτισμός στην ανισότητα και την βαρβαρότητα. ~ E.W.

 

“The Lego Movie”

Προς έκπληξη όλων, η πιο bottom line σύλληψη του Νέου Χόλιγουντ (που πλέον δίνει το πράσινο φως μόνο σε ταινίες που βασίζονται σε προϋπάρχον υλικό οποιασδήποτε προέλευσης, με την υποκατηγορία που βασίζεται σε παιχνίδι να είναι η πιο τεμπέλικη) αποδείχθηκε και η πιο ανατρεπτική: ένας μαρξιστικός Δούρειος Ίππος ενσωματωμένος στο γενετικό κώδικα ενός δίωρου διαφημιστικού μηνύματος. Ευφυές, ξεκαρδιστικό και διφορούμενο, το “Lego Movie” είναι το μοναδικό μπλοκμπάστερ στην ιστορία που για να απολαύσεις στο έπακρο πρέπει να γνωρίζεις εξίσου καλά το 'Κομμουνιστικό Μανιφέστο', την πραγματεία 'Περί Αρχιτεκτονικής 'του Βιτρούβιου και τις πιο σκοτεινές γωνίες της φιλμογραφίας του Harrison Ford. ~ M.H.


"From What Is Before"

Μέσα σε 5 ώρες και 38 λεπτά ο Lav Diaz, σκηνοθέτης-συνώνυμο του φεστιβαλικού μαζοχισμού, ξεδιπλώνει αριστοτεχνικά και με ασύλληπτης ομορφιάς και διάρκειας μακρόσυρτα πλάνα, τη μετάβαση της χώρας του στη δικτατορία του Μάρκος, όπως αυτή προοιωνίζεται σε ένα απόμερο χωριό των Φιλιππίνων, στην πιο ολοκληρωμένη και προσβάσιμη ταινία του, όπου η ποιητικότητα και ο μαγικός ρεαλισμός συναντούν την αποκτήνωση και η ατομική τραγωδία τη συλλογική. ~ E.W.


"Listen Up Philip"

Το καλύτερο μυθιστόρημα του Philip Roth που δεν έγραψε ποτέ ο Philip Roth ήταν τελικά η τρίτη και αποκαλυπτική μεγάλου μήκους ταινία ενός άγνωστου μέχρι πρότινος σκηνοθέτη, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις βομβαρδίζονται μέσα από εξαντλητικές και ανελέητες στιχομυθίες, ο κόσμος της ακαδημαϊκής διανόησης απογυμνώνεται θεαματικά και στο τέλος μένει μόνο ο κυνισμός και η προοπτική μιας ζωής αποστειρωμένης από κάθε ειλικρινές συναίσθημα. ~ E.W.


"The Tale Of The Princess Kaguya"

Στην καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων της χρονιάς, ο Ishao Takahata, συνιδρυτής του Studio Ghibli, απέδειξε περίτρανα ότι αριστουργηματικά anime δεν γυρίζει μόνο ο Hayao Miyazaki κι αναπτέρωσε την ελπίδα ότι μια μέρα η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, επαναπροσδιορίζοντας ταυτόχρονα την οπτική και χρωματική του παλέτα και φτάνοντας σε εικαστικά αποτελέσματα ιμπρεσσιονιστικού πίνακα, στην κορυφαία του δημιουργία μετά το "Grave of the Fireflies". ~ E.W.

 

tags / movies

Νύχτες Πρεμιέρας 2017: Κερδίστε προσκλήσεις για την ταινία "O Έλβις στη Γη της Επαγγελίας"

22/09/17

Όλοι γνωρίζουν τον Έλβις, πόσοι όμως έχουν ακουστά την εντυπωσιακή Ρολς Ρόις που αγόρασε το ‘63; Ο σκηνοθέτης Γιουτζίν Τζαρέκι παίρνει το θρυλικό αμάξι του Βασιλιά της Ροκ για το πιο υπερβατικό μουσικό road trip.
Μαρία Δημητρίου

Νύχτες Πρεμιέρας 2017: Μια αναλυτική ματιά στις μουσικές ταινίες του φετινού φεστιβάλ

21/09/17

H Αθήνα σε κινηματογραφική κινητικότητα για μια ακόμη σεζόν, από τις 20 Σεπτέμβρη ως την 1 Οκτώβρη. Παρακάτω οι μουσικές ταινίες που μπορείτε να απολαύσετε στο φετινό αθηναϊκό φεστιβάλ και να κερδίσετε εισιτήρια.
Μάρκος Φράγκος

Κερδίστε πλούσια δώρα από την ταινία "Kingsman: Ο Χρυσός Κύκλος"

20/09/17

Ό,τι gadget χρειάζεται ο σύγχρονος κατάσκοπος και τζέντλμαν.
Μαρία Δημητρίου

Video: δείτε ένα αποκλειστικό κλιπ από το "Emoji, Η Ταινία"

20/09/17

Η πρώτη ξενάγηση στην Τεξτόπολη, πίσω από τις οθόνες των smartphones μας.
Μαρία Δημητρίου

Facebook Comments