NEFELI WALKING UNDERCOVER: "SO LONG AND THANKS FOR ALL THE FISH"

20/04/2011


H Nefeli Walking Undercover, Jumping Fish αυτού του μήνα, μιλάει για την επόμενη μέρα από την ανάδειξη του τραγουδιού "Το Ρε Και Το Μι Από Την Ηρεμία", τα μελλοντικά της σχέδια και τη νοσταλγία της για τις κασέτες, ενώ κλείνει με μια αφοπλιστική αναφορά στον Douglas Adams.

Πώς ήταν η επόμενη μέρα μετά την ανάδειξη του τραγουδιού "Το Ρε Και Το Μι Από Την Ηρεμία" από το Jumping Fish;
Εννοείς αν βγήκα στο δρόμο και οι άνθρωποι τραγουδούσαν πολυφωνικά το "Ρε και το Μι" προσφέροντάς μου τη θέση τους στο λεωφορείο; Όχι αυτό αν θυμάμαι καλά δεν έγινε την επoμένη. Τη μεθεπόμενη μέρα, όμως, με πήρε ένας παλιός μου συμμαθητής να μου πει οτι με άκουσε στο ραδιόφωνο και αυτό ήταν ωραίο. Και εξακολούθησε και τις επόμενες να είναι ωραίο.

Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από το κομμάτι και σε τι αναφέρεται;
Μικρή ιστορία από τη μεγάλη πόλη. Για κάποιον ήταν σκοτάδι και ταραχή και ήθελα να του πω μη, όλα καλά θα γίνουν, είμαι τόσο σίγουρη γι' αυτό που ακούω το ρε και το μι απ' την ηρεμία. Αναφέρεται σε αυτό το μέσα μας που δεν λυγίζει ούτε χαλά, μόνο πικραίνεται για λίγο και μετά δραπετεύει από τις φυλακές χορεύοντας σαν Ινδιάνος.

Πώς πιστεύεις ότι ένα project σαν το Jumping Fish μπορεί να βοηθήσει ένα νέο καλλιτέχνη ή ένα νέο συγκρότημα;
Του δίνει ένα πρώτο βήμα να τον ακούσει κάποιος που δεν είναι ούτε ο μπαμπάς του ούτε ο μικρανιψιός του. Φαντάζεσαι να πας στο μανάβη και αυτός να έχει ακούσει 2 λεπτά πριν το τραγούδι σου χωρίς να το ξέρει και να το ξέρεις; Μανάβης Walking Undercover. Ένα project σαν το Jumping Fish της COSMOTE, για παράδειγμα, ανοίγει τη δουλειά σου, την κάνει πιο προσβάσιμη, την περνάει αν θες από δοκιμασία, τη βγάζει από την ασφάλεια του σπιτιού και την ρίχνει στο δρόμο. Αν μη τι άλλο, σου δίνει την ευκαιρία γι' αυτό, η συνέχεια είναι στο δικό σου χέρι.

Έχεις παίξει με πολλά indie σχήματα της Αθήνας. Κατά τη γνώμη σου, υπάρχει ελληνική indie σκηνή;
Υπάρχει σίγουρα indie σκηνή στην Ελλάδα, δεν είμαι σίγουρη ακόμα για το αν υπάρχει ελληνική indie σκηνή. Κάτι που τώρα αναπτύσσεται και τρέχει, θέλει το χρόνο του για να περάσει από το στάδιο της ενσωμάτωσης στο στάδιο της διαμόρφωσης δικού του προσωπικού χαρακτήρα (τοπικού εν προκειμένω) και να δεις τι στίγμα θα αφήνει πίσω του όσο θα φεύγει ο καιρός. Φαίνεται λίγο αφοριστικό, λανθασμένα, είμαι εξαιρετικά περήφανη για τις δουλειές όλων των σχημάτων του χώρου στα οποία έχω συμμετάσχει και τα συστήνω ανεπιφύλακτα.

Τι προσδοκίες έχεις από τα πρώτα σου βήματα στο χώρο της μουσικής;
Ααα όχι διασαφήνιση προσδοκιών! Όλα που θέλουμε να έρθουν θα έρθουν, live σε ταράτσες, ζωγραφισμένα εξώφυλλα, ωραίοι άνθρωποι, ωραία μέρη, ωραίες μέρες, κι άλλες όχι τόσο ωραίες γιατί έτσι πάει, ωραία κι αυτά που θα γίνουν χωρίς να τα περιμένουμε και να τα έχουμε σχεδιάσει γι' αυτό και ωραιότερα.

Πώς βλέπεις την εξέλιξη της μουσικής στη σημερινή ψηφιακή εποχή;

Η σωστή ερώτηση στο λάθος άνθρωπο. Θέλω πίσω τα CD, τις κασέτες και τα βινύλια.
Πάντα θα καταλαβαίνω τα οφέλη της σημερινής ψηφιακής μορφής της μουσικής και τον γύρο που κάνει έτσι πιο εύκολα στον κόσμο, αλλά πάντα θα μου λείπει που ο μπαμπάς τα βράδια πριν τα ταξίδια έφτιαχνε κασέτες για το δρόμο.

Τι μπορούμε να περιμένουμε από εσένα στο άμεσο μέλλον;
Κάποια βίντεο ακόμα εκτός από το πρώτο που φτιάξαμε μαζί με τον Κωνσταντίνο Κουκουλιό για το "Ρε και το Μι" (κι αυτά γυρισμένα από τον Κωνσταντίνο), την κυκλοφορία ανεξάρτητα ή εξαρτημένα των δέκα τραγουδιών που ηχογράφησα το καλοκαίρι στα Fab Liquid Recording Studios, live δειλά-δειλά, κάποιες παρουσιάσεις μουσικών παραμυθιών που γράφω και αφηγούμαι σε συνεργασίες με ορχήστρες, αλλά, πριν από όλα αυτά, τελική ευθεία για το δίπλωμα του βιολιού που θα λάβει χώρα στις 16 Ιουνίου και μέχρι τότε, όπως θα λεγε και ο Douglas Adams, "so long and thanks for all the fish" [καλή ώρα].

Facebook Comments

Imam Baildi Live