Live review: Michael Kiwanuka @ Gazi Music Hall

02/10/17

Εύη Χουρσανίδη

Στους κύκλους των μουσικόφιλων και των "φεστιβαλάκηδων", η φράση "φέρτε τους Τάδε επιτέλους στην Ελλάδα" αποτελεί μόνιμη επωδό εδώ και χρόνια: οι διοργανωτές συναυλιών αντιμετωπίζονται από τους παραπονιάρηδες ως αστοιχείωτοι επιχειρηματίες που δεν ξέρουν τι θέλει ο κόσμος, και οι ίδιοι οι διοργανωτές παραμένουν αγύριστα κεφάλια επειδή γνωρίζουν εκ των έσω πως οι λόγοι που τους εμποδίζουν να πραγματοποιήσουν τα χατίρια του κοινού είναι (σχεδόν πάντα) καθαρά οικονομικοί. Από το "φέρτε τους Coldplay", για παράδειγμα, μέχρι το "φέρτε τον Caribou", μπορεί η απόσταση να είναι πολλά καλώδια δρόμος (και προφανώς τα εν λόγω ονόματα αφορούν διαφορετικούς χώρους διεξαγωγής) ωστόσο η αιτιολογία παραμένει η ίδια: "θα μπούμε μέσα". Όλα αυτά μέχρι που προκύπτουν κάτι συναυλίες σαν αυτή του περασμένου Σαββάτου -εν προκειμένω μιλάμε για ένα live που "έτυχε", καθώς αρχικά ο καλλιτέχνης είχε κλειστεί το καλοκαίρι από το Release Festival ως opening act των Jamiroquai, όμως η συναυλία ακυρώθηκε- και συνειδητοποιεί κανείς πως η δυναμική του κόσμου δεν είναι τελικά τόσο προβλέψιμη. Ο Michael Kiwanuka, ένας Βρετανός soulman με μόλις δύο άλμπουμ στο ενεργητικό του και 3-4 αναγνωρίσιμες στη χώρα μας ραδιοφωνικές επιτυχίες προσκαλέστηκε τελικά ως headliner και κατέληξε να γεμίσει το Gazi Music Hall.

Προσωπικά, τα έχασα από την αρχή. Συνήθως στις "μικρές" συναυλίες, το κοινό ενημερώνεται εκ των προτέρων για το line-up, ο χώρος παραμένει σχετικά άδειος μέχρι την εμφάνιση του headliner και τα συγκροτήματα που ανοίγουν την εκάστοτε βραδιά καταλήγουν να παίζουν μπροστά σε μερικές εκατοντάδες κόσμου, που πίνει, καπνίζει, μιλάει, γελάει και αδιαφορεί για το τι γίνεται στη σκηνή. Πόσο τυχεροί επομένως (και έκπληκτοι) πρέπει να αισθάνθηκαν οι The Blue Square, που στην παρθενική τους επίσημη live εμφάνιση -με τη βοήθεια του Hoper από τους The Moka Band στο μπάσο και της Matina Sous Peau στα φωνητικά- ανέλαβαν να προθερμάνουν πάνω από τρεισίμιση χιλιάδες άτομα (ο χώρος ήταν γεμάτος από τις 21:00, κι όταν λέω γεμάτος δεν εννοώ μόνο την αρένα, αλλά και τα μπαρ, τις σκάλες και τον εξώστη). Το κατάφεραν, και με το παραπάνω, παρασύροντας πολλά κορμιά να λικνιστούν στο ρυθμό της downtempo και trip-hop αισθητικής τους και προκαλώντας πολλά στόματα, με τραγούδια σαν το "Tic Toc" και το "Nightkisser", να αναφωνήσουν "Ωπ! Τους ξέρω αυτούς από το ραδιόφωνο! Δεν ήξερα ότι είναι Έλληνες!". Εμείς που το ξέραμε, τους ευχόμαστε η ευτυχής αυτή συγκυρία να σταθεί αφορμή για περισσότερες live εμφανίσεις και το κόκκινο βινύλιο του πρώτου άλμπουμ τους να εξαντληθεί.

Πάμε παρακάτω. Το πέρασμα στο κυρίως πιάτο αντιμετωπίστηκε με ένθερμο χειροκρότημα και ενθουσιασμό, στο σκηνικό δέσποζε το δυσπρόφερτο όνομα του 30χρονου μουσικού με κεφαλαία γράμματα σε vintage γραμματοσειρά, τα φώτα είχαν φτιάξει ατμόσφαιρα, στην πρώτη γραμμή βρισκόταν το κατάλευκο χαμόγελο του Kiwanuka και η over-the-top άφρο αφάνα του κιθαρίστα του, οι υπόλοιποι μουσικοί της μπάντας πήραν τις θέσεις τους στη σκηνή και αυτό που ακολούθησε ήταν ένα άρτιο μουσικά και τεχνικά σετ, στο οποίο δεν συνέβη τίποτε το επιλήψιμο, αλλά και τίποτε το αξιοσημείωτο.


Και εξηγώ. Μεταξύ των χιλιάδων (σημειωτέον, κάθε ηλικίας) που βρέθηκαν στο Gazi Music Hall, κάποιοι ήρθαν για να ακούσουν live το "Cold Little Heart", το οποίο έμαθαν από τους τίτλους αρχής του "Big Little Lies", άλλοι για να χτυπήσουν παλαμάκια στον gospel ρυθμό του "I'm a Black Man In A White World", άλλοι για να σιγοτραγουδήσουν το "παμ παμ παράμ" στην αρχή του "Love & Hate" κι άλλοι για να γυρίσουν, με το "Home Again", μια πενταετία πίσω, στην εποχή που το BBC Poll του Sound of 2012 βοηθούσε τον Kiwanuka να αναδυθεί από την αφάνεια. Όλοι αυτοί φυσικά δικαίως βρίσκονταν εκεί, και η πλειοψηφία φάνηκε να μένει τρομερά ικανοποιημένη -μόνο ζήλεια μπορώ να αισθανθώ για τους ολιγαρκείς που για να περάσουν καλά σε μια συναυλία τους καλύπτει το να τραγουδήσει ο καλλιτέχνης όλα του τα hits με φωνή καμπάνα και απόδοση στουντιακή. Αλλά δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία και βρίσκω πραγματικά αξιομνημόνευτες τις συναυλίες στις οποίες ο μουσικός δίνει το κάτι παραπάνω (αφηγείται μια ιστορία, κάνει μια παύση εκτός προγράμματος και λέει κάτι αυθόρμητο, διασκευάζει λίγο τα κομμάτια και παρουσιάζει extended versions, χρησιμοποιεί visuals για να περάσει κάποιο κοινωνικό ή πολιτικό μήνυμα, προσθέτει guest vocals -π.χ. εδώ θα ταίριαζαν πολύ γυναικεία φωνητικά- και κάπως τέλος πάντων μετατρέπει το session σε ζωντανή παράσταση). Από εκεί και πέρα, αν η απλή διεκπεραίωση είναι το ζητούμενο, τότε το σχήμα του Kiwanuka, ναι, ήταν δεμένο και προβαρισμένο, και όλα πήγαν ακριβώς βάσει προγράμματος.

 

Σε κάθε περίπτωση και πέραν των προσωπικών γούστων, είναι πολύ ανακουφιστικό το ότι ήπιων τόνων μουσικοί "παλιάς κοπής" χαίρουν ακόμα διεθνούς αναγνώρισης, το ότι η soul έχει ακόμα μία θέση στα charts, καθώς και το ότι ο Έλληνας (από ό,τι φαίνεται) ακούει ακόμα πολύ ραδιόφωνο και το εμπιστεύεται όταν του προτείνει νέα ονόματα. Kαι είναι ιδιαίτερα ευχάριστο το ότι μαύροι καλλιτέχνες της σύγχρονης soul και jazz (μην ξεχνάμε και την επίσκεψη του Kamasi Washington στην Τεχνόπολη το καλοκαίρι) συμπεριλαμβάνουν με προθυμία τη χώρα μας στο συναυλιακό τους χάρτη και όταν αυτό συμβαίνει το ελληνικό κοινό δίνει το 'παρών' στο ραντεβού και τους υποδέχεται με μια "Μεγάλη Ζεστή Καρδιά", γεμάτη μόνο αγάπη.

 

Φωτογραφίες: Αντιγόνη Ζαγγανά

O Moby ανακοίνωσε την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, “Everything Was Beautiful, And Nothing Hurt”

18/12/17

Δείτε το video clip για το νέο τραγούδι του, “Like a Motherless Child”.
Kelly

To Forbes ανακοίνωσε τους πλουσιότερους καλλιτέχνες για το 2017

15/12/17

Και η αλήθεια είναι πως η hip-hop σκηνή έχει πάλι την τιμητική της.
Kelly

Ακούστε το νέο τραγούδι από την Melentini, "Satellites"

14/12/17

Η Melentini κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ της "ZRSHA; Fundus Uterus" στις 23 Φεβρουαρίου 2018.
Μαρία Δημητρίου

Ένα νέο άλμπουμ με ακυκλοφόρητα κομμάτια του Jimi Hendrix θα έρθει τη νέα χρονιά

14/12/17

Το "Both Sides Οf Τhe Sky" πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 9 Μαρτίου.
Kelly

Facebook Comments