Live review: Black Rebel Motorcycle Club @ ACRO

05/03/14

Παναγιώτης Μένεγος

Δύο πράγματα. Ένα, οι Black Rebel Motorcycle Club είναι ένα γκρουπ που, καλώς ή κακώς, έχω αφήσει πίσω μου – όχι γιατί δε βγάζουν πια καλούς δίσκους αλλά γιατί προϊόντος του χρόνου ανέχομαι όλο και λιγότερο τη χρήση της φυσαρμόνικας στο ηλεκτρικό ροκ, παρότι κάθε φορά παθαίνω μια γνήσια ανατριχίλα όταν ακούγεται κάτι από το αξεπέραστο αλήτικο ομώνυμο ντεμπούτο τους πίσω στο 2001 (αλλά κι από το εξαιρετικό Take Them On, On Your Own δύο χρόνια αργότερα). Δύο, δεν έχω πια καμία αμφιβολία, μετά από τρεις φορές που τους έχω δει live (το 2004 σε εκείνο το ψιλοάκυρο στη Μαλακάσα, ενώ όλοι περιμέναμε τους Pixies κι ένα χρόνο αργότερα στην Εσπερία όταν βούταγαν για τα καλά στην americana με το Howl, οι άλλες δύο) ότι είναι πολύ σπουδαία μπάντα. Η οποία ακολούθησε πολύ συγκεκριμένο δρόμο, είτε ήταν επιλογή τους είτε όχι το «να μη γίνουν White Stripes ή Strokes», όπως ανέφερε το δελτίο Τύπου της συναυλίας. Ναι μεν τους κόστισε το δισκογραφικό τους συμβόλαιο σε κάποια φάση, αλλά τους γλίτωσε από την κατάντια «να επανεφεύρουν τον ήχο τους μέσα από τα 80s synths» και να περιφέρουν το κουφάρι τους σαν τους σύγχρονους Strokes.

Νομίζω, δε, ότι αυτή την απόσταση από την underground κατεύθυνση που πήρε η μπάντα είχε και το μεγαλύτερο μέρος του μεγίστου πλήθους (2000 άτομα;) που τους τίμησε και μάλιστα με εντυπωσιακή – πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα – προπώληση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι 30κάτι που αποτελούσαν την πλειοψηφία αυτού του κοινού, ή έστω την πλειοψηφία του δυναμικού πυρήνα που τα έσπαγε μπροστά, πήραν για τα καλά μπρος στο οργιαστικό τελευταίο μισάωρο που ξεκίνησε με μια μετριότατη εκτέλεση του “Red Eyes And Tears”. Από κει και πέρα το σώσε: “Six Barrel Shotgun” και δεν είμαι καλά (κορυφαία για μένα στιγμή της βραδιάς), το πανηγύρι του “Spread Your Love”, η γενναία/καλλιτεχνικά macho/παλικαρίσια (α…..τη θέλω να πω και ζορίζομαι) επιλογή να ξεκινήσουν το encore με δύο ακουστικές εκτελέσεις και τελικά να αιχμαλωτίσουν ένα αλαλάζον κοινό που ήθελε κι άλλα γκάζια, πριν οδηγηθούμε στην αναπόφευκτα εθιμοτυπική κορύφωση/λήξη με τον ύμνο “Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll (Punk Song)?”, δια μέσου της εύστοχα τοποθετημένης γέφυρας του “Shuffle Your Feet”.

Μέχρι τότε είχα βαρεθεί λίγο. Ανατρέξτε στο «ένα» της πρώτης παραγράφου για τον, καθαρά υποκειμενικό, λόγο. Που δε μειώνει το πόσο φρέσκοι, δεμένοι και παιχταράδες ακούγονται. Όμως λίγο ο χαμηλός στην αρχή ήχος, λίγο η κάλυψη ενός μέρους της δισκογραφίας τους που δεν ήταν εξοικειωμένο το κοινό, έφεραν και κανά δυο κοιλιές. Αν και όλοι ήξεραν – να ναι καλά το setlist.fm – πού οδηγούμαστε. Απ’ αυτό το πρώτο κομμάτι, λοιπόν, θα κρατήσω το “Rival”, το sing-a-long στο “Ain’t No Easy Way”, τα μπάνερ «Βίκος», τα πολλά, πάρα πολλά όμορφα κορίτσια, ενώ ομολογώ ότι ούτε που πήρα χαμπάρι τη διασκευή στο “I Don’t Wanna Be A Soldier” (την πήρε βέβαια το selist.fm).

Τέλος, να πούμε κάτι γι’ αυτό το χώρο που λέγεται Gazi Music Hall την Παρασκευή που φιλοξενεί τον Trentemoller και Acro την Τρίτη που έχει BRMC. Όπως και να’ χει, πρόκειται για ένα venue διεθνών προδιαγραφών από άποψη πρόσβασης, υποδομών και άνεσης για συναυλίες τέτοιου μεγέθους. Συνιστά μια πολύ καλή ευκαιρία για να δούμε αυτά τα B-list μεγάλα ονόματα, για τα οποία είναι μικρό το Gagarin 205 και ίσως ακόμα και το Fuzz, αλλά σίγουρα μεγάλο το κλειστό ΟΑΚΑ. Από την άλλη, από μπουζουκοπίθηκους σαν τον σεκιουριτά που πήγε να κοπανήσει μπροστά σε 100 άτομα έναν πιτσιρικά επειδή πήγε να περάσει μέσα 5 μπίρες σε ένα σακίδιο (λες και δεν έφτανε να τους τις… κατασχέσει), δε θα γλιτώσουμε ποτέ.
 
 
*κατά την πάγια αρχή που καθιέρωσα μόλις την περασμένη εβδομάδα δε θα γράψω κάτι για τους (αδερφούς) The Noise Figures. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους. 



Φωτογραφία: Θοδωρής Μάρκου

Guns N' Roses - "Appetite For Destruction": "το πιο αλήτικο άλμπουμ των 80s" έσβησε 30 κεράκια

24/07/17

Πώς 5 χαρακτηριστικοί τύποι της σκηνής του Sunset Strip κυκλοφόρησαν έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους της δεκαετίας, έγιναν ακαριαία σταρ στην Πόλη των Αγγέλων και σύντομα η μεγαλύτερη ροκ μπάντα στον κόσμο - και πώς στη συνέχεια τα γκρέμισαν όλα.
Παναγιώτης Μένεγος

Με το νέο δίσκο τους “I See You”, ένα κυνικό καρμπόν των προηγούμενων, οι The xx θυμίζουν πως μάλλον έχουν πιάσει ταβάνι

26/01/17

Η διάσημη τριάδα από την Μεγάλη Βρετανία το ρίχνει σε κούφιο self-mythologizing για να κρύψει τη ρηχότητα του απογοητευτικού τρίτου άλμπουμ της, γράφει ο Παναγιώτης Μένεγος.
Παναγιώτης Μένεγος

Red Axes: A Videography

13/01/17

Γνωρίστε σε 10+1 βίντεο-βήματα το δίδυμο από το Τελ Αβίβ που έρχεται το Σάββατο 14/1 στο Six D.O.G.S. με τις δάφνες του πιο «καυτού» ονόματος στην underground χορευτική μουσική των ημερών.
Παναγιώτης Μένεγος

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2016: #10. Jim James - "Eternally Even"

19/12/16

Κάθε μέρα, η συντακτική ομάδα του Jumping Fish κάνει αντίστροφη μέτρηση των 10 αγαπημένων της άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει. Στο νούμερο 10, ο Παναγιώτης Μένεγος γράφει για την cozy ψυχεδέλεια του frontman των My Morning Jacket.
Παναγιώτης Μένεγος

Facebook Comments