Album review: Σtella - "Σtella"

04/03/15

Μάρκος Φράγκος

Δεν είναι και καθημερινή η διαδρομή από την Καλών Τεχνών στους My Wet Calvin και από κει στους Expert Medicine και στροφή σε ένα εκλεκτικό one-off ντουέτο με τον Αλέξη Ζαμπάρα (Fever Kids και "Holding Grass") και μια μπάντα με τον Μπάμπη Θεοχάρη (Chest και "Work Alone"). Ούτε είναι καθημερινή συνήθεια να αφήνει κανείς το σημαιάκι του σε ηχογραφήσεις του Coti K., του Κ. Βήτα, του Nteibint και των Sad Disco και παράλληλα να ετοιμάζει το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του.

Η Σtella (Χρονοπούλου) ούτε λίγο ούτε πολύ είναι το καλύτερο "συμβάν" στην εγχώρια υγιή ποπ σκηνή: ταλαντούχα με κείνη την αβίαστη ευκολία να στήνει riffs και να χτίζει στίχους πάνω τους σαν να είναι αυτή η απόλυτα φυσιολογική διαδικασία από την οποία περνούν όλα τα παιδιά στη χώρα αυτή, με μια έφεση στην Τέχνη. Το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ της είναι ό,τι πιο κανονικό και όμορφο μπορεί να ακούσει κανείς μέσα σε μια ντόπια σκηνή που παλεύει με τους πειραματισμούς και την αποδόμηση πριν καν αρχίσει να μπουσουλάει, πριν καν καταφέρει να δομήσει κάτι. Η ποπ της Σtella (τι κακό κι αυτό με τα ελληνοαγγλικά, ρε Nteibint) είναι ηλεκτρονικά βασισμένη αλλά καθόλου ψυχαναγκασμένη με την ψηφιακότητα, είναι καλοσχηματισμένη αλλά όχι παγιδευμένη σε κλισέ, είναι καθαρή, ξάστερη και δυνατή, χωρίς να είναι αποστειρωμένη και κλινική. Με λίγα λόγια, το "Σtella" εμπεριέχει την αξία της αυτοέκφρασης μιας προικισμένης αλλά και προσγειωμένης κοπέλας που ζει στο σήμερα και αντλεί από αυτό τα ερεθίσματά της για να γράψει το υλικό της. Η Σtella γράφει και συνθέτει με διαβολεμένο οίστρο και κάνει παραγωγή μαζί με τον Nteibint με στιλπνότητα, καλό γούστο και κομψότητα σε αυτό το υλικό.

Η Σtella ως τραγουδοποιός θυμίζει εκείνες τις πολύ στιβαρές καλλιτέχνιδες που έπαιρναν την ευθύνη της έκθεσής τους απέναντι στο κοινό -όπως η Martha Davis των Motels ή η Martha Ladly των Martha & The Muffins- και μιλούσαν ευθύβολα και στακάτα με λόγια που ξέφευγαν από το τυπικό φιλάρεσκο μενού. Η Σtella φέρεται νεοκυματικά στο ντεμπούτο της, τραγουδάει χωρίς φιογκάκια και περιττούς κομπασμούς. Παίρνει αμπάριζα από την power pop και την nu pop των 80s και στήνει μικρά, αυτόφωτα τραγούδια, μερικά από τα οποία είναι καταπληκτικά. Το "Made To Attack". Το "Repeat". Φυσικά το "Picking Words" (ένα single που με το σπαθί του κέρδισε το ραδιόφωνο) το "Detox", το "Wet Cigarette". Η παραγωγή του άλμπουμ δεν ακροβατεί επικίνδυνα - χρησιμοποιεί από το παρελθόν, αυτά που είναι απολύτως βασικά για να αναδειχθούν οι μελωδίες. Διότι εδώ υπάρχουν μελωδίες. Από αυτές που δε χρειάζονται και πάρα πολλά στολίδια για να βγουν παραέξω.

Έτσι λοιπόν, αυτό που ακούγεται ως 80s λούστρο, στην ουσία συνιστά ένα ενορχηστρωτικό χαλί που λειτουργεί όπως ακριβώς πρέπει να λειτουργήσει: ως ένα εφαλτήριο των hooks που διαθέτει το άλμπουμ. Μέσα σε αυτό τον καμβά από κεντημένα ποπ μοτίβα (παραμένουν απλά και προσβάσιμα όλα) η Σtella τραγουδάει με άνεση και σιγουριά που απορρέει από την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που είναι σε θέση να απολαμβάνει το ταλέντο του. Από την άλλη, βέβαια, τραγουδάει και με μια συναισθηματική αποστασιοποίηση (σαν να μην τρελαίνεται να πρωταγωνιστεί) που μπορεί να προγκήξει αυτούς που είναι μαθημένοι να αποζητούν τα πάθη και τα δράματα. Το δράμα απουσιάζει πλήρως από τη Σtella όπως και οι μεγαλοστομίες.

Ένας πραγματικά καλοφτιαγμένος, κομψός δίσκος (ντάξει, το εξώφυλλο με την χρυσή πυραμίδα δεν είναι η ευτυχέστερη γραφιστική ιδέα) που δεν πουλάει ούτε περισσότερα αλλά ούτε και λιγότερα από αυτό για το οποίο επινοήθηκε από καταβολής της η ποπ μουσική.

Το άλμπουμ κυκλοφορεί από την Inner Ear Records. Μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:


Αν σας άρεσε αυτό, ακούστε και αυτά τα ίσια, όμορφα τραγούδια από:

- Martha & The Muffins "Metro Music"
- Annabel Lamb "The Flame"
- China Crisis "Working With Fire And Steel"
- Chromatics "Kill For Love"
- Twin Shadow "Forget"

tags / stella

Το "Junea" της May Roosevelt είναι μια θολή, αν και καλόγουστη, άσκηση ύφους

14/11/17

Ο Μάρκος Φράγκος ψάχνει αλλά δεν βρίσκει το δράμα και το συναίσθημα στο νέο άλμπουμ της μουσικού από την Θεσσαλονίκη.
Μάρκος Φράγκος

Just 3: τα τρία τραγούδια που μας άρεσαν αυτή την εβδομάδα (LIX)

10/11/17

Sufjan Stevens, Jim James και Feist (που διασκευάζει Leonard Cohen).
Μάρκος Φράγκος

Just 3: τα τρία τραγούδια που μας άρεσαν αυτή την εβδομάδα (LVII)

27/10/17

Τα βαριά πυροβολικά τύπου Franz Ferdinand, MGMT ελαφραίνουν λίγο;
Μάρκος Φράγκος

Facebook Comments