ALBUM REVIEW: KOΡΕ.ΥΔΡΟ. - "ΑΠΛΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟ"

16/05/2013

Παναγιώτης Μένεγος

Τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η ιστορία με τα social media και τον τρόπο που άλλαξαν τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια είναι κάτι που πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο για το μέλλον της ανθρωπότητας (sic) ή που θα το ξεπεράσουμε κάποια στιγμή, τουλάχιστον στην ένταση που το ζούμε τώρα. (Θέλω να) καταλήγω στο δεύτερο, παίρνοντας κυρίως θάρρος από τα συνεχόμενα ιντερνετικά «σκάνδαλα της πλάκας» που πια μας κατακλύζουν. Είτε τσακωνόμαστε για τον καινούριο δίσκο των Daft Punk, είτε για τον υποβιβασμό της ΑΕΚ, είτε σταυρώνουμε την Δημουλά, είτε τσιμπάμε στον κιτρινισμό των «λίγων hits παραπάνω» κι έστω συζητάμε την εμετική καφρίλα του Χρονά, το σίγουρο είναι ότι μέσα σε πλατφόρμες 140 χαρακτήρων χάνουμε το coolness – χάνουμε δηλαδή το βασικό συστατικό μιας απολαυστικής αντιπαράθεσης. Μοιραία θα κουραστούμε και νομίζω θα το χαλαρώσουμε, αν και νέα κουτσαβάκια καθημερινά θα αγωνίζονται για τα 15 likes δημοσιότητας που τους αναλογούν.

Κάνω αυτή την εισαγωγή πολυλογίας [Editor's note: αυτογνωσία ---> αυτοπραγμάτωση ---> σωτηρία] στις σκέψεις μου γύρω από τους καινούργιους Κόρε.Ύδρο., αφενός μεν γιατί ο βερμπαλισμός ταιριάζει σε ένα συγκρότημα που γράφει απολαυστικούς στίχους όπως «Δεν ξέρω αλήθεια, αν ενέδιδες, για πόσο θα’ χα αντέξει, μα το προσύμφωνο υπεγράφη και οι πλαστές εγγυητικές ήταν εδώ...», αφετέρου δε γιατί είναι το μοναδικό μουσικό «προϊόν» για το οποίο αξίζει η πόλωση που προκαλεί εδώ και σχεδόν μια δεκαετία. Παρότι ανήκω στη βάρκα που κάποια στιγμή –όχι ακριβώς ευθύς εξαρχής– «ένιωσε», μπορώ να πω ότι κατανοώ εκείνους που δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη φόρμα μέσα από την οποία απαγγέλλει ο Παντελής Δημητριάδης. Εκείνους που δεν μπορούν να φτάσουν στο τι λέει, ακριβώς γιατί δεν μπορούν να χωνέψουν το πώς το λέει. Εκείνους, δηλαδή, που δεν πέρασαν την τάφρο και δεν μπόρεσαν να κοινωνήσουν το λυρισμό της "Φθηνής Ποπ Για Την Ελίτ", το κρεσέντο ευαισθησίας και συναισθηματικής αλήθειας ενός δίσκου όσο ορόσημου όσο και οριακού για τη μουσική που παράγεται στην Ελλάδα, μιλάει ελληνικά κι ενστερνίζεται τις «αξίες της Δύσης». Ακόμα κι αν στα «Βράδια Της Κρίσης» οι ΚΥ λένε «σίγα μην κλάψω» για δαύτες…

Οι ΚΥ θέλησαν, λοιπόν, τιτλοφορώντας και πάλι μοναδικά ένα ακόμα άλμπουμ, να μιλήσουν για την Κρίση. Το CD είναι κομμένο σαν μια μεγάλη δραχμή, ο Καποδίστριας σού το κλείνει το ματάκι με το που ανοίγεις το booklet, ο Παναγιώτης (θα το δω κι εγώ στον ύπνο μου καμιά μέρα) ανακοινώνει σε όνειρο την επιστροφή στη δραχμή στο «Ποτέ Δεν Ήμουν Μόνος Τελικά», λέξεις-φράσεις κλειδιά όπως «συνιστώσες» και «μαζί τα φάγαμε» (απ’ τον κ**ο μωρό μου) επικαιροποιούν τη θεματική του δίσκου, εκτάκτως εριμμένες εδώ κι εκεί. Όμως, και μπορεί να φταίω εγώ, το trademark σαρδόνιο ύφος των ΚΥ αυτή τη φορά με μπερδεύει. Καταλαβαίνω για τι μιλάνε, αλλά δεν καταλαβαίνω τι θέλουν να πουν. Δεν μου λείπει μια θέση στη λογική του άσπρου-μαύρου, αλλά μια άποψη πέρα από τσιτάτα και λογοπαίγνια, μια τοποθέτηση πέρα από διαδοχικές στρώσεις σαρκασμού που τελικά μου δημιουργούν ένα inception ειρωνείας. Ο φίλος μου ο Καραμπεάζης μοίρασε το δεκάρι και βρήκε αντιστοιχίες με τις Μουσικές Ταξιαρχίες, μόνο που τότε ο Πανούσης και σατίριζε αλλά και δήλωνε ξεκάθαρα και ποιους. Δεν ήταν με κανέναν, κάτι που καλλιέργησε εκ του ασφαλούς στη συνέχεια για να πουλάει αντικομφορμισμό σε μπουκάλι ανά 4 άτομα. Αλλά, είπαμε ότι μπορεί να φταίω κι εγώ που δεν πιάνω τον στόχο του πολιτικού μηνύματος/σχολίου/υπαινιγμού των ΚΥ.

Ας μείνουμε στους ΚΥ προ κρίσης και στο πώς τους συναντάμε στις «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό». Πώς τους βλέπουμε να υπενθυμίζουν σε κάθε indie kid ότι πρέπει να κατεβάσει πρώτα το torrent με τη δισκογραφία του Δήμου Μούτση και μετά να χασμουρηθεί με τους Vampire Weekend. Πώς γράφουν το επόμενο μεγάλο live anthem τους, την «Συμφιλίωση» – φοβάμαι και το μοναδικό από τον «Υπαρξισμό». Πώς σπάνε το δίσκο στα δύο με το γλυκύτατο ντουέτο «Μια Ανοιχτή Πληγή» που επαναφέρει μεγαλοπρεπώς τον όρο «ελαφρύ ελληνικό τραγούδι». Πώς ακριβώς σε αυτό το δεύτερο μέρος του δίσκου, κάπως πιο μακριά από τον πειρασμό του λαϊκισμού της ειρωνείας του λαϊκισμού Μπογδάνος or what?, γίνονται πάλι αυτή η «περίεργη» αταξινόμητη μπάντα που μόλις σπάσεις τον κώδικά της αναπόφευκτα γίνεται δικιά σου. Πώς γράφουν για τις «…ίδιες πάλι φυσαρμόνικες/τα μεταλλόφωνα της θλίψης/τα ηλεκτρονικά τερτίπια της αμηχανίας/την Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και σκέφτεσαι ότι τα παιδιά ίσως μπορούν να ζήσουν και χωρίς Πανελλαδικές, αλλά μάλλον θα είναι χειρότεροι άνθρωποι αν δε διαβάσουν μερικούς ΚΥ στίχους.

Ραντεβού, για όσους πάτε, το Σάββατο λοιπόν κι επτά (στις δέκα) φορές μακριά από τους «Σατανάδες της Γειτονιάς» που τους αναγκάζουν σε ένα ζόρι κοινωνικοπολιτικού σχολιαστή.



Οι «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό» κυκλοφορούν από την Inner Ear Records.

Με το νέο δίσκο τους “I See You”, ένα κυνικό καρμπόν των προηγούμενων, οι The xx θυμίζουν πως μάλλον έχουν πιάσει ταβάνι

26/01/17

Η διάσημη τριάδα από την Μεγάλη Βρετανία το ρίχνει σε κούφιο self-mythologizing για να κρύψει τη ρηχότητα του απογοητευτικού τρίτου άλμπουμ της, γράφει ο Παναγιώτης Μένεγος.
Παναγιώτης Μένεγος

Red Axes: A Videography

13/01/17

Γνωρίστε σε 10+1 βίντεο-βήματα το δίδυμο από το Τελ Αβίβ που έρχεται το Σάββατο 14/1 στο Six D.O.G.S. με τις δάφνες του πιο «καυτού» ονόματος στην underground χορευτική μουσική των ημερών.
Παναγιώτης Μένεγος

Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2016: #10. Jim James - "Eternally Even"

19/12/16

Κάθε μέρα, η συντακτική ομάδα του Jumping Fish κάνει αντίστροφη μέτρηση των 10 αγαπημένων της άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει. Στο νούμερο 10, ο Παναγιώτης Μένεγος γράφει για την cozy ψυχεδέλεια του frontman των My Morning Jacket.
Παναγιώτης Μένεγος

Τα πολλά πρόσωπα των Death In Vegas

29/11/16

Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Plisskën Festival, θυμόμαστε πόσα διαφορετικά καπέλα έχει φορέσει εδώ και 20+ χρόνια ο Richard Fearless. Από το big beat στο garage κι από το kraut στο techno…
Παναγιώτης Μένεγος

Facebook Comments