25 Έλληνες καλλιτέχνες και συγκροτήματα επιλέγουν το αγαπημένο τους άλμπουμ για το 2015

29/12/15

Μαρία Δημητρίου

Το Jumping Fish ζήτησε από 25 εγχώριους καλλιτέχνες και συγκροτήματα (συμπεριλαμβανομένων και κάποιων που έχει αναδείξει) να αποκαλύψουν ποιο δίσκο άκουσαν και αγάπησαν περισσότερο τη χρονιά που φεύγει και γιατί. Παρακάτω οι απαντήσεις που έδωσαν στον Πάνο Σουρούνη και την Κέλλυ Παπακωνσταντίνου:


ECHO TRAIN

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα άλμπουμ μέσα στις τόσες πολλές και τόσο αξιόλογες δουλειές αυτής της χρονιάς.. Λόγω μουσικής και καλλιτεχνικής συνάφειας θα μιλήσουμε για μια ελληνική μπάντα και ένα υπέροχο άλμπουμ: Τhe Cave Children - "Quasiland". Είμαστε τον τελευταίο χρόνο βουτηγμένοι μέσα στα ψυχεδελικά 60s και θεωρούμε ότι ο ήχος των παιδιών, μας ταξιδεύει σε πολύ οικεία και αέρινα ακούσματα.

WEDDING SINGERS

"To Pimp A Butterfly" του Kendrick Lamar. Σύσσωμοι οι Wedding Singers είμαστε λάτρεις του hip hop και η αλήθεια είναι πως αυτός ο δίσκος είναι από τους λίγους που θα μείνουν για καιρό στην κορυφή του είδους. Από όποια σκοπιά κι αν το δεις, το ταλέντο που μαζευτεί μέσα στα κομμάτια, την παραγωγή, τους στίχους, τα κλιπ είναι τόσο πολύ που καλώς οι περισσότεροι γνώστες του είδους το παρομοίασαν με έκρηξη.


GAUTIER
Σίγουρα αυτός που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν περιέργως του Kendrick Lamar το "To Pimp A Butterfly". Αvant-garde jazz αρμονίες και στίχος μεστός και πύρινος όλα κάτω από το φάσμα της μοντέρνας χιπ χοπ σκηνής. Παρόλο που στυλιστικά είμαι μακριά δεν μπορώ να μην διακρίνω το ποιοτικό και καινοτόμο σε σημεία αποτέλεσμα.

EX-GIRLFRIEND'S PERFUME

Το αγαπημένο μας album για το 2015 είναι το "Currents" των Tame Impala. Περιέχει υπέροχα κομμάτια με τα τρία αγαπημένα μας να ειναι τα: "Let Ιt Ηappen", The Less I Know The Better" και "Yes I'm Changing. Ενδιαφέρον έχει οτι ο Kevin Parker εμπνεύστηκε για το "Currents" ακούγοντας Bee Gees και καταναλώνοντας παράλληλα μαγικά «μανιτάρια».


MONSIEUR MINIMAL
Αναμφισβήτητα το πιο ολοκληρωμένο άλμπουμ της χρονιάς και ένα από αυτά που θα αντέξουν στο χρόνο ήταν το "Currents" των Tame Impala. Πέρα από το τεχνικό επίπεδο, την πολύ καλή παράγωγη και την υψηλή αισθητική του, είναι ένα αισθησιακό ποπ άλμπουμ, με μικρές δόσεις ψυχεδέλειας και ίσως και με παραπάνω από 2 big hit tracks. Σε κάνει να χορέψεις, να χαλαρώσεις, να το ακούς στα ταξίδια σου και μπορεί να αποτελέσει ακόμα κι ένα πολύ καλό ερωτικό χαλί (για αυτούς που συνοδεύουν με μουσική κάθε στιγμή της ζωής τους). Καλές γιορτές!


ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΠΟΥΛ (SAD DISCO)
Αυτό το ερώτημα πάντα με έβαζε σε δύσκολη θέση, άντε τώρα να αποφασίσεις, ποιός ήταν ο δίσκος της χρονιάς. Άντε μετά κάτσε να σκεφτείς και κάτι να πεις. Και τί γίνεται στην περίπτωση που ο καλύτερος δίσκος που άκουσες το'15 π.χ, βγήκε τέλη '14; Αυτοί θα ήταν οι badbadnotgood. Βάβαια πιάνουν '14, αλλά ήθελα να τους διαφημίσω γιατί τους αξίζει. Τέσπα, ήμουν μεταξύ πολλών, με επικρατέστερους τους Tame Impala και τους Foals. Tελικά θα βάλω στην 1η θέση τους Tame Impala, αν ακόμα και τώρα, δεν είμαι και πολύ σίγουρος γι' αυτή την επιλογή, αλλά δεν κάθομαι να το ξαναγράψω. Αυτό που μου αρέσει σε ετούτους, είναι το πραγματικά μοναδικό ηχόχρωμα τους, η παραγωγή τους είναι διαμάντι. Ούτε πολύ γυαλισμένη, ούτε με τίποτα υπερβολές, είναι όλα μετρημένα με χειρουργική ακρίβεια. Μ' αρέσει πάρα πολύ ο πειραματισμός στον ήχο τους, τα λίγο διαφορετικά είδη μουσικής, που δεν τα πολύ περίμενες κιόλας, θα ακούσεις στοιχεία από 60s, λίγο 80s, spice up και με λίγο dream pop και είσαι έτοιμος. Ίσως επειδή έχουν πιάσει για τα καλά το νόημα, ότι όλη η μουσική θα παίζει μέσω playlist, οπότε ποιος ο λόγος να σπας το κεφάλι σου για το ηχόχρωμα του δίσκου, αν θα πρέπει δηλαδή να υπάρχει η συνοχή; Καταλαβαίνεις πάντα τι ακούς, απλά ξέρεις ότι πήγαν την φάση τους ένα βήμα πιο πέρα, με μεγαλύτερη ελευθερία στη δημιουργικότητά τους. Τους αγαπώ.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (LOS MUJEROS)

Το 2015 παρόλο τις υποτονικές δισκογραφικές μας άφησε πανέμορφους δίσκους αλλά αυτός που προτείνω εγώ είναι το "Τέρας" των Σούπερ Στέρεο. 8 τραγούδια σούπερ ήχος στέρεο στίχος. Ευτυχισμένο το 2016 με περισσότερη μουσική και λιγότερα τέρατα. 


NO SEQUENCE

Το αγαπημένο μας άλμπουμ ήταν το "Drones" των Muse γιατί μας θύμισε τα πρώτα άλμπουμ τους που ήταν αρκετά δυνατά, με έντονες κιθάρες και φωνητικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά, σε συνδυασμό με τις πολύ ωραίες μελωδίες που υπάρχουν στα τραγούδια και τον ξεχωριστό ήχο τους, μας έκανε να το ξεχωρίσουμε.


ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΑΚΟΣ (MINOR PROJECT)

Ο αγαπημένος μου δίσκος για το 2015 έρχεται από τον κοντινό Δεκέμβρη και δεν είναι άλλος από το "Embodiment" της Katerine Duska. Δεν μπορώ παρά να είμαι υποκειμενικός, το ξέρω, αλλά νομίζω ο καθένας που ακούει για πρώτη φορά το κορίτσι αυτό, μαγεύεται και νιώθει το flow της μουσικής να περνάει στο σώμα του σαν την πιο γερή δόση μιας πολύ εκλεπτισμένης αλλά και pop soul μουσικής. Το "Slow" πιθανόν να είναι μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 2016, αλλά πέραν αυτού, το σύνολο του δίσκου διαμορφώνει ένα υπέροχο προφίλ για την Κατερίνα. Ένα προφίλ που της αξίζει. Τίποτα λιγότερο από αυτό που περιμέναμε βασικά. Όμορφο τέλος για το '15, υπέροχη αρχή για το '16.


ΠΕΝΝΥ ΜΠΑΛΤΑΤΖΗ

Δυναμισμός, μελαγχολία, ένας δίσκος με βάθος.... To "How Big How Blue How Beautiful" των Florence + The Machine αγγίζει τα πιο βαθιά θέματα που αν είσαι απ' αυτούς που το βασανίζουν το κεφαλάκι τους θα το νιώσεις... Θα λυτρωθείς, θα εκτονωθείς, θα συγκινηθείς... Αγκαλιάζει το μπλε του ουρανού και της θάλασσας με μια ηρεμία που τους αρμόζει.... Αλλά και με μια αναταραχή και τρικυμία που σε ξαφνιάζει...


SWORR.

Archy Marshall - "A New Place 2 Drown". Γενικά είμαστε fan του King Krule και αυτό είναι το τελευταίο του project. Απο τότε που κυκλοφόρησε τον ακούμε στο repeat επειδή συνδιάζει ambient και hip hop που είναι κοντά στον ήχο μας.


ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ (A DES POTES)

Ο αγαπημένος μου δίσκος για το 2015 είναι του Ludovico Einaudi το "Elements". Δώδεκα στιγμές που καθρεφτίζουν μόνο με νότες και χωρίς ούτε μια λέξη την σκοτεινιά της εποχής με φωτεινό τρόπο. Μια χαρμολύπη που τελικά νικάει η χαρά. Ένας πλήρης δίσκος χωρίς λόγια. Λυρικός όσο πρέπει, οριακά επικός ίσα να δίνει έναν μουσικό όγκο και να μην κουράζει ούτε λεπτό. Καλή χρόνια με την ευχή να συνεχίσουν να βγαίνουν μουσικά διαμάντια και το 2016.


VINYL SUICIDE

Σε μια χρονιά χωρίς κυκλοφορία η οποία να θέτει νέα μουσικά standards (κατά την άποψη μας), οι Foals δε χαλάνε τη συνταγή τους, επιβεβαιώνουν τον ήχο τους και κυκλοφορούν τον δίσκο “What Went Down”. Περιλαμβάνει riff, κρεσέντο και ατμόσφαιρες που μας συγκίνησαν στους δίσκους “Total Life Forever” και “Holy Fire” (άκου “Birch Tree”, “Give It All”) καθώς και πιο σκληρά μουσικά στοιχεία, όπως industrial synths και distorted φωνητικά (άκου “What Went Down”, “Snake Oil”), τα οποία, συνδυαστικά, προλειαίνουν το έδαφος για την εξέλιξη του ήχου της μπάντας και μας κάνουν να ανυπομονούμε για το τι έρχεται στη συνέχεια. Κρατάμε το κομμάτι “What Went Down” και το στίχο «while you were sleeping, I took over your town».


AΓΓΕΛΟΣ ΑΪΒΑΖΗΣ (JAGUAR BOMBS)

Προσωπική επιλογή για το «πιο ενδιαφέρον» album μέσα στο 2015 αποτελεί το τέταρτο LP "Dark Bird Is Home" του Σουηδού The Tallest Man On Earth, ο οποίος από το 2006 μέχρι σήμερα μας έχει παρουσιάσει μια πληθώρα παλαιάς κοπής αριστουργημάτων, υψηλής αισθητικής και εσωτερικότητας, υπό την αινιγματική περσόνα του ψηλότερου ανθρώπου στη Γη. Για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο album ο Tallest αφήνει τη θέση του παραγωγού και εμπιστεύεται τα ηνία της κονσόλας στον παραγωγό BJ Burton, με τον ίδιο να επικεντρώνεται αποκλειστικά στο ερμηνευτικό κομμάτι. Η δεύτερη καινοτομία του δίσκου αφορά στην επιλογή πολυμελούς μπάντας για την ενορχήστρωση των κομματιών (ηλ. κιθάρα, μπάσο, pedal steel, χάλκινα, διακριτική παρουσία synths και φωνητικών) η οποία σε συνδυασμό με την πεντακάθαρη «ογκώδη» παραγωγή προσδίδει στο τελικό αποτέλεσμα μια Springsteenιακή προσέγγιση. Η σημειολογία είναι, άλλωστε, εμφανής σε κομμάτια όπως το "Sagres" όπου προστάζει το ακροατήριο ‘come on’ σιγοψιθυρίζοντας στο τέλος του ρεφρέν, σαν ένας άλλος συνεσταλμένος Springsteen. Το ιδιαίτερα γοητευτικό στοιχείο του εν λόγω δίσκου είναι η συνολική αντίθεση ανάμεσα στη στιχουργική θεματολογία -φήμες λένε πως διένυε την πιο σκοτεινή περίοδό του, με θανάτους και χωρισμούς- και στην καλογυαλισμένη απόδοση των κομματιών, μέσα από την λαμπερή παραγωγή. Ο Kristian Matsson εγκαταλείπει για λίγο το ρόλο του ερημίτη τραγουδοποιού της σχολής του Dylan που μας σύστησε στο κλασικό πλέον ‘The Wild Hunt’ και εξελίσσει το συνθετικό του ταλέντο με διάθεση εξωτερίκευσης σε πρώτο πλάνο. Αξίζει να σημειωθεί πως η (επανειλημμένη) ακρόαση του δίσκου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια ατέλειωτων ωρών σκοπιάς για τον γράφοντα, μιας και το 2015 υπήρξε μια εξαιρετικά δημιουργική χρονιά υπηρεσίας στα ελληνικά στρατά. Βουκολικό σκοπέτο σε φυλάκιο στη μέση του πουθενά και ο Tallest να δίνει πόνο. Να το δοκιμάσετε κι εσείς.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΔΗΜΟΣ

Ο ελληνικός δίσκος που σημάδεψε τη χρονιά κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να είναι άλλος από την "Καλλιθέα" του Φοίβου Δεληβοριά. Ειλικρινής, ευθύς, ποιητικός, ρεαλιστικός, πειραματικός, τολμηρός, συγκινητικός, νοσταλγικός, σημερινός, μελλοντικός και τελικά διαχρονικός γιατί απλά είναι αληθινός. Σε όλα τα τραγούδια διακρίνει κανείς πολύ υψηλό επίπεδο από άποψη παραγωγής αν και διανύουμε μια παρατεταμένη περίοδο που οι δίσκοι είναι πια πολυτέλεια. Παρόλα αυτά ο Δεληβοριάς αναμετράται με τον καλύτερο εαυτό του και κερδίζει το στοίχημα.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ
Κάθε άλμπουμ του Φοίβου Δεληβοριά αποτελεί στον κόσμο μου σπουδαίο γεγονός. Αστικός, σαρκαστικός, γλυκόπικρος, χιουμορίστας, έφηβος που τον τραβούν να μεγαλώσει, πνευμα αντιλογίας και καλό παιδί, φίλος, σύζυγος κι εσχάτως μπαμπάς με ευθύνη απέναντι στους μελλοντικούς μεγάλους, οξυδερκής, πνευματώδης, Corto Maltese και Donald Duck μα πάνω και πέρα απ’ όλα ένας ακριβέστατος ευαίσθητος κοινωνικός πομποδέκτης, που σε αναγκάζει να παντρέψεις το γυρω σου με το μέσα σου χωρίς ίχνος διδακτισμού, κοινωνικής καταγγελίας ή μιζέριας. Η Καλλιθέα του, προσωπική σαν κωδικοποιημένη χρονοκάψουλα και την ίδια στιγμή αμείλικτος καθρέφτης της Αθήνας του σήμερα, σφραγίζει μουσικά το δικό μου 2015 και το ασφαλίζει μέσα στο χρόνο.


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΡΙΖΟΣ
Στην εκπνοή του 2015 πήρα βαθιά ανάσα με τον καινούργιο δίσκο του Παντελή Θαλασσινού σε στίχους Κώστα Φασουλά, με τίτλο "Να΄ταν ο πόλεμος χορός". Τα τραγούδια αντιστοιχούν σε δέκα παιχνίδια που παίζαμε παιδιά. Έχω συγκινηθεί βαθιά με "Το πατίνι". Λέει στο ρεφρέν: "Μάνα μου κάνε το σταυρό σου/σ'αυτΉ την κατηφόρα ο γιος σου κατάφερε να μην τουμπάρει χωρίς ποτέ του να φρενάρει".

DUSK

Πρόκειται για το "Memento Mori", έναν δίσκο που κυκλοφόρησε στον τελευταίο "γύρο" της χρονιάς για να κλέψει την παράσταση, τα αυτιά και τον εγκέφαλό μας. Όσοι γνωρίζουν την αγάπη που τρέφω για τους Echo Train μπορεί να θεωρήσουν την επιλογή μου υποκειμενική αλλά πέραν αυτής, ο σεβασμός και το δέος κερδίζονται αυθεντικά, ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρώ ότι αποτελεί όχι μόνο μια συλλογή υπέροχης μουσικής δημιουργίας αλλά κατάθεση ψυχής και έργο τέχνης.

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Πέτρος Μάλαμας - "Καναδέζα"
1. Γιατί έχει ωραία παραγωγή, σωστούς παίκτες  και παιξίματα που με πείθουν.
2. Γιατί σε στιγμΈς μας θυμίζει το επίθετο του χωρίς να θέλει να το κρύψει, αλλά στο σύνολο του είναι πολύ "Πέτρος" και αρκετα δυτικοφερμένο.
3. Γιατί όταν γνωρίσεις τον Πέτρο θα σε πείσει ακόμα περισσότερο αυτό που ακούς.
4. Γιατί έχει "Τα Κυκλάμινα" που πολυ στεναχωριέμαι που δεν το έχω πει εγω.


ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Αγαπημένος δίσκος για το 2015, το tribute του γάλλου art-pop τραγουδοποιού Benjamin Biolay "Trenet" στον αντίστοιχο υπέροχο Charles Trenet των δεκαετιών του 30-50. Παραγωγή άψογη από κάθε άποψη, μοναδικό γούστο και κομψότητα σε τραγούδια που ακούγονται πιο σύγχρονα και φρέσκα από ποτέ κι ανέβηκαν αμέςως στα γαλλικά charts. Το single "Revoir Paris" έπαιζε στο reapeat στα διαλείμmατα ανάμεσα στην προετοιμασία της "Καντάδας" και μου έδωσε έμπνευση για το δικό μου δίσκο.


LIA HIDE

Φέτος ήταν μία χρονιά που ευχαριστήθηκα να ακούω καινούρια μουσική. Kαι ευτυχώς, άκουσα πολύ καλά άλμπουμ. Αν και διχάστηκα πολύ να απαντήσω, γιατι έλιωσα τους Kendrick Lamar, D'Angelo, Dead Weather και Foals, και αρκετά το Tame Impala, αυτό που μου σημάδεψε το καλοκαίρι, και ακόμα μου προκαλεί τα ίδια δάκρυα ήταν το "Big Dark Love" των Μurder by Death. Δύο κουβέντες παραπάνω. Oι Murder by Death δεν είναι στα αγαπημένα μου συγκροτήματα (πόσο μάλλον, αν εδώ πω, ότι οι Faith No More, που είναι, μας χάρισαν φέτος το 'Sol Invictus" - wow!). O δίσκος κελάρυσε ευχάριστα στην αρχή, αλλά πάντα σταματούσα στο Big Dark Love, το ομώνυμο. Είναι ένα από τα πιο βαθιά, ειλικρινή, τραγικά κομμάτια που έχω ακούσει ποτέ, ζηλεύω την ενορχήστρωση και την παραγωγή και τον διαολεμένο τον στίχο, που θέλω να τον κάνω τατουάζ "let me in, me and my big dark love", ζηλεύω πως σέρνεται το τσέλο, πως αγριεύει το όργανο, πόσο απλά το τραγουδάει, πόσο μοιάζει με τις Κυριακές μου, όλα. για το τραγούδι αυτό και μόνο, και γιατί ακούω όλο το δίσκο γύρω του, ξανά και ξανά, Murder by Death. Big Dark Love.


POP EYE

Ο αγαπημένος μας δίσκος για τη χρονιά που πέρασε ειναι το “The Right Time” από Cayetano. Ένα αριστούργημα ηλεκτρονικής μουσικής με πινελιές από jazz, funk και trip hop, από έναν ‘Ελληνα παραγωγό που διαρκώς γίνεται καλύτερος.

ΑΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΦΗΣ)

Πείτε με παλαιομοδίτη αλλά είμαι άνθρωπος που εκτιμάει και γουστάρει τα jeans, τη σοκολάτα γάλακτος, ένα ποτήρι ουίσκι, τον Μπουκόβσκι, τα all star, τον Batman, τον πρωινό καφέ με τη βροχή και μία χαμογελαστή καλημέρα. Μέσα σε όλα αυτά έχω να προσθέσω και τον άνθρωπο που με ενέπνευσε όταν ήμουν πιτσιρικάς να πιάσω την κιθάρα για πρώτη φορά στα χέρια μου και να γράφω τραγούδια. Τον Noel Gallagher. Ναι, τον τύπο που έγραψε όλες τις διαπλανητικές επιτυχίες των Oasis από το "Live Forever", "Wonderwall", "Champagne Supernova", "Supersonic", μέχρι και τη Σάλλυ που δεν μπορεί να περιμένει. Προσωπικά λοιπόν θεωρώ το "Chasing Yesterday" ως τον αγαπημένο μου δίσκο της χρονιάς, όχι λόγω της μακράς πίστης μου στον Gallagher-ισμό, αλλά γιατί είναι ένα μεστό σύνολο από συνθέσεις που θα ζήλευε ο κάθε πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης του σήμερα και όχι μόνο. Υπήρξε το soundtrack της δικής μου χρονιάς, η καλύτερη παρέα στα αυτιά μου στο δρόμο για τη δουλειά και πίσω και άλλος ένας λόγος να ασχολούμαι με περισσότερη αγάπη με την κιθάρα μου φέτος. Τα highlights του δίσκου είναι τα "Riverman", "The Right Stuff", "While The Song Remains The Same", "The Girl With X-Ray Eyes" μεταξύ άλλων. Αγαπητό χριστουγεννιάτικο πνεύμα, δεν θέλω reunion των Oasis. Επιθυμώ ο Noel να συνεχίσει να βγάζει προσωπικούς δίσκους και με συνεργασίες που κάποτε δε θα φανταζόμασταν (ήδη τζαμάρει με Damon Albarn σε κάθε ευκαιρία). Η Δύναμη είναι μαζί του!

tags / list

Αποκλειστική πρεμιέρα: δείτε το νέο βίντεο κλιπ της Πέννυς Μπαλτατζή, "Στην Τρούμπα, στην Καστέλλα"

24/06/17

Αφήστε το δημιουργό του Jumping Fish Song "Εξωτικό Χαρμάνι" να σας πάρει μαζί της σε μια φανταστική, ρομαντική βόλτα στο λιμάνι...
Μαρία Δημητρίου

Συνέντευξη: ο συνθέτης Γιώργος Κυριάκου και η ηθοποιός Μαρίνα Καλογήρου για τις "Τρεις εποχές"

23/06/17

Ο νέος συνθέτης Γιώργος Κυριάκος γράφει μουσική για τρεις ηθοποιούς, για «Τρεις Εποχές». Το «Φθινόπωρο» εκπροσωπεί η Νένα Μεντή σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη, το «Χειμώνα» ο Θοδωρής Αντωνιάδης σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου και την «Άνοιξη», η Μαρίνα Καλογήρου σε στίχους της Λίνας Δημοπούλου.
Ιωάννα Μπρατσολιά

Ακούστε το νέο τραγούδι του Νίκου Ζαδέ, "Μέσα μου θα ζεις"

22/06/17

To καλοκαίρι θα βρίσκεται σε περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο στο πλευρό του Δήμου Αναστασιάδη.
Ιωάννα Μπρατσολιά

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη έφερε την Love Tour στο Θέατρο Βράχων με απόλυτη επιτυχία

20/06/17

Με αέρα και κρύο, μιας και αυτό το καλοκαίρι για να έρθει θα μας περάσει από σαράντα κύματα, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη βγήκε στη σκηνή και ζέστανε τον τόπο.
Ιωάννα Μπρατσολιά

To line-up του 39ου River Party μέχρι στιγμής

16/06/17

Από τις 2 ως τις 6 Αυγούστου στο Νεστόριο της Καστοριάς.
Μαρία Δημητρίου

Facebook Comments

Imam Baildi Live