10 λόγοι που η επιστροφή της Kate Bush είναι το σημαντικότερο πράγμα

24/03/14

Μάρκος Φράγκος

Η Kate Bush ανακοίνωσε 15 εμφανίσεις της στο Hammersmith του Λονδίνου, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο 2014. Νιώθεις την παγκόσμια αρτηριακή πίεση του κοινού της να δονεί σαν woofer το Διαδίκτυο. Δέκα λόγοι για να ανεβάσεις παραπάνω σφυγμούς με την επιστροφή της στα εγκόσμια:

1. Η Kate Bush είναι ένας ζωντανός καλλιτεχνικός μύθος. Στα 55 χρόνια της έχει κατακτήσει το status της απόλυτης γκουρού της μεταπολεμικής βρετανικής μουσικής σκηνής όχι με τους τρόπους και τις πρακτικές που χρησιμοποιούν συνήθως οι πετυχημένοι αλλά ακριβώς με τους αντίθετους. Αντί για υπερέκθεση, επιλεκτική μυστικότητα και χαμηλοί τόνοι. Αντί για μάρκετινγκ, ειλικρίνεια. Αντί για τεχνητή δημιουργία αναγκών στο κοινό της, σεβασμός στις πραγματικές και υπάρχουσες ανάγκες του. Αντί για βομβαρδισμό με εικόνα, αφαίρεση. Αντί για δημοσιότητα με κάθε ευκαιρία, ερμητική μυστικότητα. Το να εμφανίζεσαι μόνο όταν έχεις ανάγκη να πεις κάτι. Ανεκτίμητη αξία. Το μόνο αντίστοιχό της κατ’ εμέ έρχεται από τον κόσμο του κινηματογράφου: η Meryl Streep ένας ζωντανός, καλλιτεχνικός μύθος, χωρίς κανένα απολύτως “λίπος”.

2. Η Kate Bush είναι ίσως η μοναδική καλλιτέχνιδα στην ιστορία η οποία χωρίς καν να βγαίνει σε περιοδείες, χωρίς καν να δίνει συναυλίες, κάθε δουλειά της καρφώνεται από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του στο top 5 του chart. Η μόνη που έχει Νο.1 άλμπουμ σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες. Η πιο εμπορικά επιτυχημένη Βρετανίδα καλλιτέχνιδα όλων των εποχών. Στα ποικίλα διαδικτυακά φόρα, οι φανατικοί θαυμαστές της (πολλοί, πάρα πολλοί, διαφορετικοί μεταξύ τους εθνολογικά και πολιτισμικά) επί 35 χρόνια ανταλλάσουν γνώμες και ιδέες για τη μυθική απουσία της από τη συναυλιακή σκηνή. Κλαίνε, παραπονιούνται, θυμώνουν, ικετεύουν. Ακούς τους λυγμούς τους και το πνιγηρό άδικο να βγαίνει από τις οθόνες. Συχνά μπορεί να νιώσεις ότι υπερβάλλουν. Τους δικαιολογείς. Χαμογελάς που η ανακοίνωση των εμφανίσεών της αλλάζει τη ρότα της κουβέντας τους.

3. Η Kate Bush δεν κατέκτησε ποτέ την Αμερική (ευτυχώς διότι αποφεύχθηκε σοφά έτσι η πιθανότητα της αλλοτρίωσής της) παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της EMI να την επιβάλλει εκεί. Η άρνηση του αμερικανικού κοινού βέβαια, δεν έχει να κάνει μόνο με αισθητικούς/πολιτισμικούς λόγους αλλά και με το γεγονός ότι η Kate Bush δεν δίνει συναυλίες. Οι Αμερικανοί έχουν στην κουλτούρα τους τη βιωματική επαφή με τους καλλιτέχνες τους, έχουν ανάγκη να τους δούνε ζωντανά πριν τους βάλουν στην καθημερινότητά τους. Δεν την είδαν ποτέ. Έτσι, μόνο το “Running Up That Hill” το 1985 έγλειψε το top 40 του Billboard. Το πολιτισμικό, δε χάσμα που χωρίζει τη μουσική της Bush από τον τρόπο που έχουν μάθει να καταναλώνουν τη σύγχρονη μουσική οι Αμερικανοί είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνο του.

4. Η Kate Bush είναι η σπουδαιότερη storyteller που έχω ακούσει. Η αφηγηματική ικανότητά της είναι εγγενής. Ενυπάρχει στο κύτταρό της, γεννήθηκε με αυτήν. Η σημαντικότερη αφορμή της πυροδότησης της φαντασίας των ανθρώπων-δεκτών είναι η εξιστόρηση, η αφήγηση πλοκών και περιπετειών που μπορούν να εξάψουν τις προβολές του καθένα πάνω τους. Η Kate Bush αφηγείται ιστορίες τολμηρές, ουσιαστικές, συγκλονιστικές, άψογες καλλιτεχνικά, από κάθε άποψη. Δοκίμια και παραμύθια σε ένα και μόνο πλαίσιο. Διαθέτει την ισορροπία, νοητικής, συναισθηματικής, φιλοσοφικής, στιλιστικής και μελωδικής διαύγειας που δίνει τα σημαντικά καλλιτεχνικά έργα, έστω και αν στην περίπτωσή μας μιλάμε για τη φόρμα της pop. Της καλλιτεχνικής, κεντημένης pop. Του ενορατικού, προοδευτικού rock. Της υποβλητικής ηλεκτρικής και ηλεκτρονικής μουσικής. Της μετακλασικής. Whatever. Αδύνατον να την χωρέσεις.

5. Η Kate Bush είναι ένα μουσικό genre από μόνη της. Όταν είχε πρωτοεμφανιστεί στο προσκήνιο με το σπουδαίο “Wuthering Heights”, στα 16 χρόνια της που ο David Gilmour των Pink Floyd πήγε το demo της στην ΕΜΙ, έβραζε το punk στην ατμόσφαιρα, οι καιροί άλλαζαν, η μουσική βιομηχανία μαζί τους και ο αέρας της εποχής ενοχοποιούσε οποιαδήποτε υποψία δεξιοτεχνίας ως παλιά και εχθρική. Όταν η Bush ανέβηκε στο Νο.1 της Βρετανίας με το συγκεκριμένο τραγούδι, το 1978, οι σπουδαίες ιέρειες του punk αλλά και οι σεβαστές του παλιάς τάξης πραγμάτων είχαν δημιουργήσει ήδη ανίκητα πρότυπα στο κοινό τους. Από τη μία η Stevie Nicks και η Joni Mitchell, από την άλλη η Siouxsie και η Debbie Harry. Η Kate Bush ανάμεσα, μία χαρισματική έφηβη που δεν χώρεσε σε κανένα στρατόπεδο από τα δύο, έδωσε μαθήματα μίας διαφορετικής κόντρας με το κατεστημένο. Θυμάμαι την αμηχανία των μουσικοκριτικών στο να κατατάξουν το ντεμπούτο της “The Kick Inside” σε κάποιο είδος. Κάποιοι –εντελώς καταγέλαστα– το τσουβάλιασαν στο progressive rock επειδή η αισθητική του εξωφύλλου παράπεμπε σημειολογικά στους δράκους και τα αλλόκοσμα πλάσματα με τα οποία είχε ταυτιστεί το prog.


6. H Kate Bush δημιούργησε ένα αρχέτυπο καλλιτέχνιδας, τόσο επιδραστικό στις κατοπινές γενιές που μπορείς άνετα να μιλήσεις για φαινόμενο – “σκούπα”. Σχεδόν κάθε καλλιτέχνιδα μίας συγκεκριμένης αισθητικής που εμφανίζεται στο προσκήνιο και βασίζεται στον ουσιαστικό, αφηγηματικό λόγο, έχει πατήσει πάνω στο προηγούμενο που έθεσε η Kate Bush. Όλες οι “αφηγήτριες” δηλαδή που ξεμύτισαν από τα τέλη των 70s και δώθε έχουν μία πινελιά από τον κόσμο της Kate Bush, συχνά όχι με θετικά αποτελέσματα (Cocorosie, Joanna Newsom) – είναι πολύ δύσκολο να αναπαραστήσεις το συνολικό καλλιτεχνικό οικοδόμημά της. Θυμηθείτε την Toyah. Την Tori Amos. Την Bjork. Την PJ Harvey. Την Bat For Lashes. Την Joan As Police Woman. Την Liz Fraser. Την Kate Nash. Την My Brightest Diamond. Την St. Vincent. Την Florence. Την κοπελιά από τους London Grammar. Tον Antony Hegarty. Τον Brett Anderson. Τον Rufus Wainwright. Τον Patrick Wolf. Τον Ed Harcourt. Τον Hayden Thorpe… Θυμηθείτε κατά δική σας προτίμηση όποιαν ή όποιον σας αρέσει να ακούτε ιστορίες από το στόμα του μετά μουσικής. Από πίσω βρίσκεται ένα μικρό ή μεγαλύτερο ψήγμα από Kate Bush. Εδώ και τριάντα τόσα χρόνια η pop επανέρχεται και παίρνει αμπάριζες από το πάντα ζωντανό καλλιτεχνικό στίγμα της. Ο Tricky δήλωσε, “δεν πιστεύω στο Θεό, αλλά αν πίστευα, η Βίβλος μου θα ήταν η μουσική της Kate Bush”. Και ο Ariel Pink της αφιέρωσε το “For Kate I Wait”.


7. H Kate Bush όσο παλιώνει, τόσο μοντέρνα ακούγεται. Ανατρέποντας κάθε ορισμό της pop μουσικής ως θρίαμβο του εφήμερου, η Kate Bush έχει τη μαγική ικανότητα να φτιάχνει μουσική που όσο παλιώνει, ταυτόχρονα βρίσκει τη θέση της στην ιστορία αλλά και ακούγεται μονίμως, σταθερά και αδιάλειπτα επίκαιρη και σχετική, σύγχρονη και αυριανή. Κάπως σαν να έχει νικήσει για πάντα το μπανάλ. Οι δίσκοι της είναι το πιο τρανό παράδειγμα αυτού που στη δισκογραφία ονομάζεται “ρεπερτόριο καταλόγου”. Καταναλώνονται χωρίς deadline. Ακούστε για παράδειγμα, σήμερα το “Lionheart” του 1978. Θα μπορούσε να είναι ένα σημερινό άλμπουμ  σκοτεινής αισθητικής που έχει κυκλοφορήσει από την Secretly Canadian ή την Domino και κανένας να μην πάρει χαμπάρι ότι βγήκε 36 χρόνια πριν.


8. H Kate Bush γράφει τραγούδια που παίρνεις μαζί σου στο έρημο νησί μετά την πυρηνική καταστροφή. Τραγούδια που χορεύεις, που σιγοτραγουδάς. Τραγούδια που σημαίνουν κάτι για τη ζωή σου, που συμβολίζουν στιγμές και αισθήματα που έχεις ζήσει. Τραγούδια με εξαιρετικούς ήρωες, με σοφές πλοκές, με εντυπωσιακά φόντα. Τραγούδια που ακούγονται pop στ’ αυτιά σου αλλά κάθονται σαν κλασικές παρτιτούρες μέσα σου. Τραγούδια που δεν υπάρχει περίπτωση να σε προδώσουν υπό οποιαδήποτε συνθήκη. Τραγούδια τολμηρά, σοκαριστικά για τον συντηρητικό ακροατή (είναι συγκλονιστικά αιχμηρή η στιχουργική της). Τραγούδια φιλόδοξα ενορχηστρωτικά, μεγαλειώδη συνθετικά, υποβλητικά στην αίσθησή τους. Θυμάμαι ακόμα το σαστισμένο βλέμμα μου όταν πρωτομπήκα στον κόσμο του “Lily” από το “Red Shoes”… Ξεκινάει με την αρχαία προσευχή Gayatri (μία ωδή στην αλήθεια και στο μονόδρομο της προσωπικής πλήρωσης) πάνω και πέρα από παγανιστικά ή θεολογικά κλισέ. Μετά, η διαλογική δυναμική των δύο ηρωίδων μελοποιεί αυτήν τη αλήθεια σε μία πλοκή εξαιρετική: νιώσε τους 4 ηγετικούς αρχαγγέλους να σε προστατεύουν από τον κίνδυνο –Gabriel, Raphael, Michael, Uriel- γύρω από “ένα κύκλο φωτιάς και μια πρέζα αλάτι”… Όλο αυτό, απλό, κατανοητό, καθημερινό, μέσα στην καρδιά σου, με τον συμβολισμό να λειτουργεί κάθε φορά που φοβάσαι κάτι...


9. Η Kate Bush είναι ολοκληρωμένη καλλιτέχνιδα, όχι μόνο στη μουσική (συνθέτιδα – παραγωγός – πολυοργανίστα) αλλά και στις παραστατικές τέχνες (ηθοποιός – χορεύτρια – performer). Η μούσα της είναι πάνοπλη με τα εργαλεία της λογοτεχνίας (αφήγηση – σασπένς – ανατροπή – κάθαρση – ατμόσφαιρα) αλλά και με το πλήθος των ιστορικών και πολιτισμικών αναφορών με το οποίο έχει εμπλουτίσει τη μουσική της. Από την Kathy και τον Heathcliff της Emily Bronte στα “Ανεμοδαρμένα Ύψη” μέχρι τις γλωσσολογικές διαμάχες σχετικά με τις πολυπληθείς λέξεις που χρησιμοποιούν οι Εσκιμώοι για το χιόνι, η Kate Bush είναι μία καλλιτέχνιδα που εμπνέεται από τα διαχρονικά δράματα και τις σκέψεις που αιώνια απασχολούν τους ανθρώπους. Ως τέτοια, διηγείται ιστορίες που δεν αναφέρονται σε ασήμαντες σχέσεις ανθρώπων αλλά τέτοιες που έχουν να κάνουν με το βάθος και την πραγματική ουσία των συναισθημάτων. Η Kate Bush έχει ανοιχτό εισιτήριο με τη σπουδαιότητα.


10. H Kate Bush είναι ο συνεκτικός κρίκος ανάμεσα σε όλες τις διαφορετικότητες αυτού του κόσμου. Σκέφτομαι ποιοι θα σπεύσουν να τη δουν στις εμφανίσεις της: φανατικοί σαραντάρηδες που την ακολουθούν με αφοσίωση μέσα στα χρόνια αλλά δε νιώθουν μέρος καμίας ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας. Πενηντάρηδες που δεν έχουν κόψει τους δεσμούς τους με το rock και τον πολιτισμό. Μεγαλοαστοί που νιώθουν τον ψυχαναγκασμό ότι θα είναι όλοι αυτοί “που πρέπει” εκεί και πρέπει να πάνε (χωρίς απαραίτητα να έχουν ακούσει ποτέ τους τη μουσική της). Φοιτητές ανθρωπιστικών και καλλιτεχνικών σπουδών που έχουν κάνει εργασία τουλάχιστον μία φορά πάνω σε κάποιο έργο της. Hipsters που συμπεριφέρονται σαν να έχουν βουτήξει τα χρωματοσώματά τους στον παραμυθόκοσμό της, πριν καν συλληφθούν. Εκπολιτισμένοι progressive rockers. Μεταμορφωμένοι post punks που έχουν ανακαλύψει την έμπνευση στους Florence & The Machine. Καλλιτέχνες κάθε είδους (μόνο και μόνο για το δακρυσμένο slow clapping στο encore…). Αμφισβητίες που θέλουν να έχουν επιχειρήματα για μετά ώστε να ενισχύσουν την άποψή τους, ότι “η Patti Smith είναι το θέμα – καμία Kate Bush” (θα επιστρέψουν στα σπίτια τους με κατεβασμένα αυτιά και μυημένοι στην Bush εμπειρία). Φεμινίστριες. Αριστεροί που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική. Δεξιοί που πιστεύουν μόνο στην αξία του “τζακιού” (και όχι στο νέο χρήμα). Αριστοκράτες. Κειμενογράφοι κάθε είδους (διαφημιστές αλλά και λογοτέχνες). Περίεργοι που θέλουν να ψιλοκαταλάβουν γιατί γίνεται αυτός ο χαμός στα κοινωνικά δίκτυα. Ο Obama. Σύσσωμη η νεοϋορκέζικη ιντελιγκέντσια. Άνθρωποι που ξεκινούν τις φράσεις τους με το “πιστεύω ότι...” Άνθρωποι που ξεκινούν τις φράσεις τους με το “νιώθω ότι...” Ίσως επισκέπτες από το Άλφα του Κενταύρου...

 




tags / kate bush

Ακούστε 4 τραγούδια από το νέο άλμπουμ των Gorillaz, “Humanz”

24/03/17

To συγκρότημα επιτέλους βάζει ένα τέλος σε αυτή την πολύ μεγάλη αναμονή νέου άλμπουμ στις 28 Απριλίου.
Kelly

Ο Ed Sheeran αναγνωρίζει ότι το "Shape Of You" μοιάζει με το "No Scrubs" των TLC δίνοντας επισήμως credit στους συνθέτες του

22/03/17

Τα δύο κομμάτια μοιάζουν τόσο πολύ που ο Ed Sheeran έπρεπε να βρει έναν τρόπο να γλιτώσει τη μήνυση για αντιγραφή.
Kelly

Το “All I Want For Christmas Is You” της Mariah Carey θα γίνει ταινία

22/03/17

Η Mariah ανέβασε και ένα άκρως χριστουγεννιάτικο βίντεο-teaser στο Twitter για να ανακοινώσει τα νέα.
Kelly

10 λόγοι που περάσαμε καλά στη συναλία του Wax Tailor στο Fuzz Club

21/03/17

O Γάλλος παραγωγός παρέδωσε μαθήματα διασκέδασης το περασμένο Σάββατο 18 Μαρτίου.
Kelly

Jumping Fish Lucky 13: KollektivA

21/03/17

Γνήσιοι λάτρεις και συνεχιστές του καθαρόαιμου ελληνικού ροκ ήχου, βαφτισμένοι από τον Μάνο Ξυδούς και με έμφυτη την ανάγκη να παντρέψουν τη μουσική τους με το θέατρο και την ποίηση, επιστρέφουν για μια μεγάλη συναυλία το Σάββατο στις 8 Απριλίου στο Gagarin 205.
Kelly

Facebook Comments

PARK