Jumping Fish - Get hooked with Cosmote

Οι Tindersticks συνεχίζουν “καμαρωτά” να σουλατσάρουν στις παρυφές του θλιμμένου, ικετευτικού rock τους, με πολλά έγχορδα και ακόμη περισσότερες ιδέες για να ξορκίζει κανείς τα blues του. Ανάμεσα στα χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα και τις υποχρεώσεις τους, ο Stuart Staples βρήκε χρόνο να απαντήσει στις ερωτήσεις του Jumping Fish σχετικά με τον όγδοο δίσκο του group "Falling Down A Mountain".

Τι παθαίνετε όλοι οι βετεράνοι από τα 90s και στρέφεστε στη λευκή, γαλανομάτα -πλην θλιμμένη- soul;
Πιστεύεις κι εσύ ότι είναι στροφή στον ήχο μας; Μου το λένε πολύ αυτό, τελευταία. Εγώ δεν νομίζω ότι ανακαλύψαμε ξαφνικά τη soul ή κάτι τέτοιο. Η καλή μουσική έρχεται από παντού, δεν υπάρχουν εμπόδια. Και οι Tindersticks άκουγαν πάντα soul μουσική. Όσο soul ήμασταν στις αρχές άλλο τόσο και τώρα. Εξάλλου είναι μια πηγή ανεξάντλητη. Μπορείς να εκφράσεις ένα σωρό πράγματα πάνω στη soul. Αν πάλι εννοείς ότι έχουμε αλλάξει κάπως τον τρόπο που ενορχηστρώνουμε, είναι αλήθεια. Υπάρχει μια αποφασιστικά διαφορετική αντίληψη στην παραγωγή μας που ίσως βγάζει στην επιφάνεια μια επιπλέον soul αίσθηση.

Ωστόσο δεν κρατάτε από τη soul την ευοίωνη πλευρά της. Επιμένετε στη μελαγχολία. Stuart, γιατί τραγουδάς πάντα τόσο θλιμμένα;
Είναι ο φυσικός τρόπος μου. Η αλήθεια είναι ότι οι ερμηνείες που θυμάμαι περισσότερο είναι εκείνες που ηχογραφήθηκαν γύρω από τις περιόδους που είχα χάσει δικούς μου ανθρώπους. Η απώλεια φαίνεται ότι είναι μια μόνιμη πηγή δημιουργικής έμπνευσης.

Πιστεύεις στον “μύθο του καταραμένου καλλιτέχνη” λοιπόν. Στους Tindersticks φαίνεται ότι λειτουργεί πολύ...
Ειναι ένα στερεότυπο αυτό που με φοβίζει λίγο. Δεν το σκέφτομαι ποτέ από αυτή την πλευρά. Όλο το μυστικό βρίσκεται στην αφήγηση. Στο να αφηγείσαι ιστορίες και αυτές να βγαίνουν από αλήθειες. Αν αυτό σημαίνει ότι οι καλλιτέχνες είναι καταδικασμένοι μόνιμα να υποφέρουν για να παράγουν, ας είναι έτσι. Αλλά δεν μπορώ να χωνέψω εύκολα ότι για να αφηγηθείς μια ιστορία σε ένα τραγούδι πρέπει να έχεις δυστυχήσει πρώτα.

Στο καινούριο άλμπουμ σας έχετε καλεσμένη την Mary Margaret O’ Hara – την folk τραγουδοποιό που κανένας δεν περίμενε να ξανακούσει. Πώς τη βρήκατε;
Δεν την βρήκαμε εμείς στ’ αλήθεια. Αυτή μας ανακάλυψε, σε μια συναυλία μας στην Αμερική. Ήταν μια ευχάριστη συγκυρία – έκπληξη. Δεν περιμέναμε να συμβεί. Ήρθε στα παρασκήνια ενθουσιασμένη να μας συγχαρεί. Είναι σπουδαία τραγουδοποιός. Συναντήθηκαν οι δρόμοι μας με έναν πολύ περίεργο τρόπο και καταλήξαμε να ηχογραφήσουμε μαζί ένα ντουέτο, το “Peanuts”.

Οι φωνές σας είναι πραγματικά πολύ συντονισμένες σε αυτό. Ούτε ειδική παραγγελία να είχατε κάνει...
Χαίρομαι που μου το λες. Mε τιμάει.

Παρότι είστε Άγγλοι, πιστεύω ότι στις συνειδήσεις του κόσμου είστε ταυτισμένοι με ονόματα της αμερικανικής σκηνής, σαν τους Lambchop. Πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι που σας δένει με τη σύγχρονη americana;
Νομίζω ότι δεν έχουμε πολλές ηχητικές συγγένειες με αυτά τα ονόματα. Ωστόσο πιστεύω ότι αυτή η ιδέα δημιουργείται από το γεγονός ότι δεν έχουμε και πολλές ηχητικές συγγένειες με την... αγγλική σκηνή! Ο ήχος μας είναι σχετικά σταθερός μέσα στα χρόνια και όχι ιδιαίτερα “κοινωνικός”. Μάλλον παραπέμπει σε κλασικά ακούσματα ενός songbook που δεν διατηρεί σχέσεις με την επικαιρότητα.

Δεν έχετε και πολύ σχέση με τα charts, παρότι θεωρείστε εμπορικά ένα πετυχημένο όνομα. Δεν είστε pop;
Όχι, νομίζω. Μόνο μέσα σε μια ευρεία έννοια. Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου pop καλλιτέχνη. Είμαι ένας τραγουδοποιός που δεν γίνεται παρά να φτιάχνει μουσική. Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου pop.

Αυτό σημαίνει μάλλον ότι δεν έχεις και ήρωες, έτσι; Πάντα περίμενα τη στιγμή που θα ερχόταν για να μιλήσουμε για τον Jacques Brel και τον Scott Walker αλλά μάλλον αυτή η στιγμή δεν θα έρθει...
(Γέλια). Κοίτα, δεν πιστεύω ότι είμαστε ιδιαίτερα συγγενικοί με τον Scott Walker. Ίσως μια παραπλήσια αίσθηση περί μελαγχολικής μελωδίας, να είναι αυτό που σε παρασύρει και θεωρείς ότι μοιάζουμε. Στ’ αλήθεια όμως δεν έχουμε “ήρωες” με την έννοια ότι κοιτάζουμε σε αυτούς την ιδανική εξέλιξή μας. Ακούμε πολλή μουσική και μέσα σε αυτή μπορεί να είναι οι Walker Brothers και ο Lee Hazlewood –καλλιτέχνες που έχουν γράψει ανεξίτηλη ιστορία- αλλά δεν τους θεωρούμε πρόγονούς μας ή κάτι τέτοιο.

Πώς γίνεται από τη μία να γράφετε τη μουσική για την καλοκαιρινή κολεξιόν του Louis Vitton και από την άλλη να μπαίνετε στο στούντιο και να γράφετε αυτά τα μεγάλου συναισθηματικού βάθους τραγούδια;
Δεν είναι αλήθεια, φοβερό αυτό; Μέσα σε δέκα λεπτά έχεις φτιάξει τη μουσική επένδυση για μια επίδειξη μόδας και μετά χρειάζεσαι κάτι μήνες για να ολοκληρώσεις τα δικά σου τραγούδια. Αυτό πάντως αποδεικνύει ότι δεν είμαστε κλεισμένοι σε ένα πύργο, αποκομμένοι από τον κόσμο και το τι συμβαίνει. Ούτε από την άλλη μεριά επηρεάζεται το καλλιτεχνικό στιλ μας από μια δουλειά που μπορεί να αναλάβουμε για να πλαισιώσει μια ατμοσφαιρική επίδειξη μόδας.

Από πού αντλείς τις εμπνεύσεις σου; Πώς γράφεις τραγούδια;
Ο,τιδήποτε μπορεί να είναι μια έμπνευση για να γράψω. Οι προκλήσεις έρχονται από παντού. Αυτό που έχει σημασία είναι να προσπαθώ να κατανοήσω αυτά που συμβαίνουν, να μπαίνω στο μεδούλι μιας κατάστασης για να μπορέσω να την κάνω τραγούδι. Οι σχέσεις των ανθρώπων, όσο περίπλοκες και απρόβλεπτες είναι, τόσο πιο γνήσια και ενδιαφέροντα τραγούδια βγάζουν. Η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι νυχθημερόν σε αυτή την κατάσταση να αποκρυπτογραφώ τα σημάδια, να τα κάνω μελωδίες, να παρατηρώ τα πράγματα και να βγάζω μικρές ιστορίες τις οποίες προσπαθώ να αφηγούμαι με έναν τρόπο που με εκφράζει.

Ποια θεωρείς ότι θα είναι η ευτυχέστερη εξέλιξη για τους Tindersticks; Να γράφετε περισσότερη μουσική για ταινίες; Να γίνετε οι απόλυτοι μάστορες της μελοποιημένης λύπης; Να βγάζετε δίσκους μέχρι τον αιώνα τον άπαντα;
Το όνειρο και η βασική ιδέα είναι να φτιάχνω μουσική. Μόνιμα. Να μπορώ να φτιάχνω τραγούδια και να μη χρειαστεί να σταματήσω για κανένα λόγο. Είναι ο δικός μου τρόπος να έρχομαι πιο κοντά στους ανθρώπους και να επικοινωνώ. Αυτό είναι το ζητούμενο. Να έρθω πιο κοντά.

Ξέρεις στην Ελλάδα, είστε κάτι σαν θρύλοι. Μια αξία που δεν πέφτει ποτέ, στις συναυλίες. Η άλλη μεγάλη αξία είναι ο Nick Cave... Όσες φορές και να μας επισκεφτείτε για συναυλίες, θα είμαστε πάντα εκεί.
Θαυμάσια! Αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Οι δεσμοί με το ελληνικό κοινό είναι πάρα πολύ σφιχτοί, το ξέρω. Είναι πάντα συναρπαστικό να παίζουμε στην Ελλάδα, έχουμε συνεχώς feedback από εκεί, οι άνθρωποι εκφράζονται πολύ έντονα, στις στιγμές που φαίνεται ότι απηχούμε συναισθηματικά πάνω τους.