Mε ένα καινούριο άλμπουμ με τίτλο "
Τen" και με την άνεση της τραγουδίστριας που χρησιμοποιεί τη φωνή της μόνο για διαβατήριο, η ιταλικής καταγωγής Αυστραλή ακούγεται στη συνέντευξή της περισσότερο ως μια νέα "pop Debbie Harry" παρά ως μια "φρέσκια Anastacia".
Καλημέρα Gabriella! Πώς αισθάνεσαι που σε περιμένει τόση δουλειά για το καινούργιο άλμπουμ σου "Ten";Είναι τρέλα αυτή η προοπτική. Νομίζω ότι για τον επόμενο χρόνο δεν θα καταφέρω να κάτσω λίγο ήσυχη. Το περιμένω με ενθουσιασμό όμως. Κουράστηκα πολύ με τη διαδικασία δημιουργίας αυτού του δίσκου και θέλω πραγματικά να μου αποδώσει τα δέοντα.
Τι είναι αυτό που θα σε ικανοποιούσε ως αποτέλεσμα;Θέλω να αφήσω το προσωπικό στίγμα μου στα πράγματα. Οι μέρες της δισκογραφικής βιομηχανίας είναι πολύ δύσκολες και όλοι φαίνονται σκεπτικοί και προβληματισμένοι. Νιώθω να μου βγαίνει από βαθιά μέσα μου μια αντίδραση σε όλη αυτή την εσωστρέφεια γύρω μου. Θέλω να τους φωνάξω “hey, guys, what about music?” Εννοώ ότι ΟΚ, ας ξαναγυρίσουμε λίγο εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Να θυμηθούμε πώς φτάσαμε ως εδώ.
Νομίζω ότι με αυτή τη φωνή που έχεις δε δυσκολεύεσαι και πολύ να κάνεις τη διαφορά. Αν μου επιτρέπεις είσαι η πιο αυτάρκης φωνή της μετά-Amy Winehouse εποχής.Σ’ ευχαριστώ πολύ! Η Winehouse άνοιξε το δρόμο σε μια σειρά από κορίτσια της δισκογραφίας και κυρίως απέδειξε ότι μπορεί μια κοπέλα να γράψει το υλικό της, να έχει το δημιουργικό έλεγχο της καριέρας της και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τη σέβομαι πολύ.
Ίσως σημαίνει και ότι το rhythm ‘n’ blues επιστρέφει στην επικαιρότητα ξανά…Είναι πολύ στενόμυαλο να μιλάμε πια για ένα είδος μουσικής, μια ηχητική κατεύθυνση. Η soul είναι το πιο δημιουργικό στιλ που μπορείς να αυτοσχεδιάσεις πάνω του, να εκφραστείς με έναν πολύ ικανοποιητικό τρόπο. Μιλώντας σήμερα για καλή, διαχρονική pop δεν έχεις παρά να παραδεχτείς ότι αναφέρεσαι στη soul, αυτήν που προέρχεται από τις παλιές καλές ηχογραφήσεις της Atlantic και της Stax.
Άρα θεωρείς ότι στο "Ten" κάνεις πιο τολμηρή τη στροφή σου στη soul, αυτήν που ήδη είχε φανεί ότι αγαπάς και με το ντεμπούτο σου, το “Lessons To Be Learned”;H μουσική που αγαπώ είναι η pop που εμπεριέχει μέσα της και τους Led Zeppelin –το αγαπημένο μου group- αλλά και τους Ike & Tina Turner και τον Michael Jackson. Είχα την τύχη να έχω συνεργάτες σε αυτό το άλμπουμ, τον Brian Higgins των Xenomania ο οποίος έχει το χάρισμα να ενσωματώνει το σήμερα στο χτες με ένα πολύ δημιουργικό τρόπο. Είμαι πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα.
Έχεις ήδη μια προσωπική εμπειρία από το ελληνικό κοινό, από τη συναυλία του MTV στην Ελλάδα, όπου εμφανίστηκες ως support στους R.E.M. Πώς σου φαίνονται οι Έλληνες;Είμαι πολύ εξοικειωμένη με τους Έλληνες, μην ξεχνάς ότι κατάγομαι από τη Μελβούρνη που είναι νομίζω, η δεύτερη μεγαλύτερη ελληνική πόλη. Έτσι δεν είναι; Έχω φίλους Έλληνες στην πόλη μου και είναι cool, καλά παιδιά…
Σε φλερτάρουν ως μεσογειακή Iταλίδα;(Γέλια). Ναι έχω τις κατακτήσεις μου στους Έλληνες, δεν έχω παράπονο. Όταν είχα έρθει στην Αθήνα για τη συναυλία όμως, κατάλαβα ότι εδώ στην Ελλάδα είναι πολύ πιο εκδηλωτικοί στις εκφράσεις τους. Μου αρέσει που φωνάζουν όταν τους αρέσει κάτι, παίρνω το αίσθημα πάνω στη σκηνή, ότι αυτό που κάνω έχει μια σημασία για αυτούς.
Ναι, γιατί είσαι μια πληθωρική παρουσία που τραγουδάει από τα guts της…Σ’ευχαριστώ! Ωστόσο, πιστεύω ότι δεν υπάρχει και άλλος τρόπος για να τραγουδήσει κάποιος. Μόνο με τα guts μπορείς να ερμηνεύσεις ένα τραγούδι. Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ είναι οι ζωντανές εμφανίσεις – είναι το κομμάτι δουλειάς που απολαμβάνω περισσότερο. Πάνω στη σκηνή, νιώθω ότι μπορώ και θέλω να εκφράσω “ανοιχτά” το τι νιώθω σε ένα τραγούδι, να γίνω ταυτόχρονα μέρος της σύνθεσης και να την υπηρετήσω. Ακούγοντας από την εφηβεία μου τις μαύρες τραγουδίστριες όπως η Sarah Vaughan κατάλαβα ότι η ερμηνεία είναι κάτι που δεν μπορεί να ξεγελάσει τον ακροατή. Αν παριστάνεις κάτι που δε νιώθεις φαίνεται. Και αυτό θα το απορρίψει δίκαια ο ακροατής.
Θα ήθελα να σε ακούσω σε ένα ντουέτο. Διάλεξε εσύ τον παρτενέρ…Νομίζω ότι ένα όνειρο που περιμένει να γίνει πραγματικότητα είναι να τραγουδήσω μαζί με τον Robert Plant. Η δουλειά του με την Alison Krauss στο “Raising Sands” είναι απίστευτη. Κατάφερε να κάνει το bluegrass, το rock και το rhythm ‘n’ blues να ακούγονται σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι πραγματικά συγκινητικής ομορφιάς.
Gabriella, σε ευχαριστώ πολύ. Είναι απόλαυση να μιλάς με καλλιτέχνιδες που “ξέρουν τι τους γίνεται”...(Γέλια). Εγώ σε ευχαριστώ, τιμή μου. Θα τα πούμε στην Αθήνα.