Ο άνθρωπος που βγάζει τα συγκροτήματα στο δρόμο δεν θα μπορούσε παρά να μας μιλήσει στο δρόμο. Πετύχαμε το Vincent Moon να τρώει σε φαστφουντάδικο μετά την προβολή του concert film που σκηνοθέτησε, του “All Tomorrow’s Parties”, στις Νύχτες Πρεμιέρας και μετά από δικές του (!) πιέσεις κατηφορίσαμε προς το γνωστό πεζόδρομο του κέντρου μιλώντας για το μοναδικό κράμα μουσικής και κινηματογράφου που δημιουργεί (με συχνές διακοπές από ενθουσιώδη κόσμο που βρισκόταν στην προβολή και τον αναγνώριζε.) Ο Moon, ομιλητικότατος και απολύτως αφοσιωμένος στην «αποστολή» του, βρέθηκε στην Αθήνα για το Temporary Area, μια ασυνήθιστα καλοδουλεμένη (για τα ελληνικά δεδομένα) διοργάνωση που στήθηκε από τις Νύχτες Πρεμιέρας στο Booze. Στο πειραματικό αυτό 45λεπτο φεστιβάλ, κινηματογράφησε μερικά από τα καλύτερα εγχώρια indie συγκροτήματα σε ένα συνεχές, ατμοσφαιρικό medley-μονοπλάνο που απλώθηκε σε τρεις ορόφους και φυσικά κατέληξε –πού αλλού;- στο δρόμο.
Υπάρχει κάτι που δεν κάνεις στο δρόμο;Δεν πιστεύω πλέον στην έκθεση της τέχνης σε έναν επίσημο χώρο όπως μια γκαλερί. Πάντα μου άρεσε πολύ η τέχνη του δρόμου και δεν εννοώ το graffiti, αλλά την τέχνη στο δρόμο. Και όχι μόνο στο δρόμο, σε διάφορα μέρη. Είμαι εναντίον της περιορισμένης παρουσίασης της τέχνης. Η τέχνη θα πρέπει να βρίσκεται παντού και πάντα. Πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να δημιουργείς τέχνη σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι. Δεν μου αρέσει καν η λέξη «τέχνη», τη χρησιμοποιώ εννοώντας τη συνεχή δημιουργία. Η δημιουργία δεν θα έπρεπε να διαχωρίζεται από την κανονική ζωή. Οι ώρες που δουλεύω και οι ώρες που ξεκουράζομαι δεν είναι διαφορετικές για μένα.
Από πού ξεκίνησε η ιδέα των take away shows;Από αυτή την πεποίθηση που σου είπα πριν γεννήθηκε η ιδέα των take away shows. Είναι επηρεασμένη από το σιτουασιονιστικό κίνημα και κυρίως τον Guy Debord που υποστήριζε ότι η τέχνη είναι η καθημερινή δράση και ότι βρίσκεται παντού.
Η ιδέα έγινε πολύ δημοφιλής και πετυχημένη και έχεις καταφέρει να συνεργαστείς σχεδόν με όλα τα σημαντικά ονόματα της indie σκηνής. Ήταν εύκολο να τους πείσεις;Αρχικά όχι. Αν και όταν μιλάς απευθείας στους καλλιτέχνες, είναι εύκολο να τους πείσεις. Το δύσκολο είναι να πείσεις τις δισκογραφικές εταιρείες και όλους τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν. Όταν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον είναι πολύ εύκολο να του εξηγήσεις τις ιδέες σου και τι ακριβώς θέλεις να κάνεις. Αυτό που ήθελα εγώ ήταν να συνεργαστώ με τους καλλιτέχνες και να δημιουργήσω κάτι μοναδικό και εξίσου πολύτιμο με τη μουσική, όχι να λειτουργήσω ως μηχανισμός προώθησης. Μόλις το project έγινε λίγο πιο διάσημο, έγινε και πιο εύκολο να τους πείσω.
Από όλες τις μίνι συναυλίες που έχει γυρίσει, έχεις κάποια αγαπημένη είτε λόγω καλλιτέχνη είτε λόγω σκηνικού;Έχω τόσα πολλά αγαπημένα και αλλάζουν συνεχώς. Συνήθως είναι το τελευταίο που κάνω. Πολύ συχνά μου αρέσουν αυτά που γίνονται με άγνωστους καλλιτέχνες. Αυτό το project είναι γνωστό σε ένα συγκεκριμένο κύκλο και θέλω να διαλέγω κάποια συγκροτήματα και να τα συστήνω στο κοινό. Μ’αρέσει να βοηθάω τον κόσμο να ανακαλύψει πράγματα. Με βλέπω σαν αγωγό. Το αγαπημένο μου γύρισμα ήταν με ένα κορίτσι από την Ιαπωνία, τη Nikaido Kazumi. Δεν υπάρχει στο La Blogotheque, αλλά στο δικό μου website. Τη γνώρισα μια μέρα στην Ιαπωνία, έπαιζε πριν από έναν τύπο που φίλμαρα και με συγκλόνισε. Έπρεπε να μάθω ποια ήταν. Τη ρώτησα αν μπορούμε να κάνουμε κάτι μετά και συμφώνησε. Το video είναι καταπληκτικό, είναι πολύ απλό και σίγουρα όχι η καλύτερη δουλειά μου. Δεν μπορώ να στο περιγράψω, είναι απλώς ένα κορίτσι που περπατάει στο δρόμο και παίζει την κιθάρα του, αλλά είναι τέλειο. Χαίρομαι πολύ που δεν την ήξερε κανείς και τώρα μπορεί να τη μάθει επειδή είχαμε έμπνευση ένα βράδυ. Δεν με νοιάζει αν έχω μπροστά μου τους Arcade Fire, τους R.E.M. ή τους Yo La Tengo. Είναι φοβερά συγκροτήματα, αλλά η δουλειά μου είναι να βοηθάω άγνωστους καλλιτέχνες να αποκτούν ένα λίγο μεγαλύτερο κοινό.
Μετά από το δικό σου ξεπήδησαν και άλλα παρόμοια projects όπως το Black Cab Sessions…Τα παιδιά που κάνουν το Black Cab Sessions είναι φίλοι μου. Μ’αρέσει πολύ, αλλά δεν έχουν την ίδια επιθυμία να κάνουν κινηματογράφο όπως εγώ. Δεν το βλέπω ως απομίμηση. Τι είναι, άλλωστε, η απομίμηση; Τι είναι η έμπνευση; Βέβαια υπάρχουν πολλά συγκροτήματα στο Internet που παίζουν στο δρόμο ή σε μπαλκόνια… ξέρεις το Balcony TV; Είναι πολύ κακό. Συμβαίνουν πολλά στο Internet τώρα που είναι εντελώς μαζικό και κατά συνέπεια παράγονται και περισσότερες βλακείες. Γίνονται, όμως, και σπουδαία πράγματα. Απλώς πρέπει να ψάξεις να τα βρεις. Μπορείς να τα πεις απομιμήσεις ή μπορείς να πεις ότι εμπνεύστηκαν από κάπου, αλλά πιστεύω ότι είναι πολύ καλό που ο κόσμος κάνει τέτοια πράγματα, άσχετα αν το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα τέλειο.
Τα take away shows έχουν γίνει κάτι σαν brand name τώρα. Συμφωνείς ή σε ενοχλεί;Ξέρω τι εννοείς. Θα πρέπει κάποια στιγμή να εγκαταλείψω αυτό το project και να προχωρήσω, να ασχοληθώ με κάτι καινούργιο. Δεν θέλω να επαναπαυθώ. Υπάρχουν τόσα πράγματα που αξίζει να εξερευνήσω. Προσπαθώ να δουλεύω σε πολλά projects ταυτόχρονα, μικρά ή και μεγαλύτερα.
Τι είναι γραμμένο στο χέρι σου; Τηλέφωνα από θαυμάστριες;Ναι, είναι μερικά τηλέφωνα που μάζεψα σήμερα. Το θέμα με μένα είναι ότι έχω φοβερή ενέργεια και θέλω να δουλεύω συνεχώς. Μ’αρέσει να λέω ότι στο αριστερό μου χέρι είναι γραμμένες οι καθημερινές δουλειές που πρέπει να γίνουν γρήγορα γιατί εξαφανίζονται όπως εξαφανίζεται το μελάνι, και στο δεξί [το χέρι με τα τατουάζ] είναι οι στόχοι της ζωής μου. Είναι τα πράγματα που πρέπει να θυμάμαι κάθε μέρα και τα πράγματα που πρέπει να θυμάμαι για πάντα.
Ευχαριστούμε τον Τάσο Παπαϊωάννου (www.onemanshowstudio.com) για τα video stills του secret gig.