Οι My Wet Calvin ταράζουν τα νερά της νέας indie εποχής που ξεδιπλώνει τα πέπλα της μπροστά μας με κινήσεις που μέχρι και η Σαλώμη θα ζήλευε και έχουν σαν σημείο αναφοράς ότι «στην Ελλάδα αξίζει κάποιος να έχει να κάνει κάτι». Γράφουν για αυτά που αγαπάνε, είτε πρόκειται για ερωτικές εμπνεύσεις είτε για σκόρπιες σκέψεις αποτυπωμένες σε ένα τεφτέρι, τις οποίες αργότερα θα ντύσουν με μουσική. Δεν γράφουν ποίηση, γράφουν όσα αισθάνονται, αν κάποιος θέλει να τα αποκαλέσει ποίηση, ας είναι. Για την ιστορία, το "Bess McNeal" γράφτηκε κατά την διάρκεια διακοπών (στην Ακράτα), μετά την προβολή του "
Breaking The Waves".
Οι στόχοι τους αρκετοί, χωρισμένοι σε βαθμίδες, όπως στις τάξεις του σχολείου: «Πρώτα θα πετύχουμε να γράψουμε ένα τραγούδι, μετά ένα καλό τραγούδι, μετά έναν δίσκο, μετά οι καλές εμφανίσεις» λένε -- κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό που ζουν σήμερα. Ένας αγώνας δρόμου, πάντα δημιουργικός, αλλά χωρίς το άγχος του να φτάσεις σε ένα τέρμα απαραίτητα, άλλωστε στην μουσική δεν υπάρχει κάποια κορδέλα να σκίσεις.
Το άλμπουμ τους "All Great Events" είναι πλέον η νέα τους ταμπέλα και ενώ το όνομά τους μπορεί να παραπέμπει στους My Bloody Valentine (τους οποίους τυχαίνει να εκτιμούν βαθύτατα), ο τίτλος του δίσκου παραπέμπει στο "
All Tomorrow's Parties". Ο Άρης επιβεβαιώνει πως όλοι οι θόρυβοι κρύβουν μια ουσία και ο Λεωνίδας έρχεται να συμπληρώσει πως σε πολλές περιπτώσεις ο κόσμος αρέσκεται στο να ακούει τις ίδιες μουσικές (μιας που δεν υπάρχει παρθενογένεση) και ο ενθουσιασμός έρχεται μόνο και μόνο επειδή ένα νέο brand τις παρουσιάζει.
- Από τη συμμετοχή τους στο Synch ενθουσιάστηκαν με την ανταπόκριση του κοινού (όχι κάτι που τους λείπει γενικότερα από τις εμφανίσεις τους), αλλά είναι λίγο διαφορετική η αίσθηση που σου μένει από μιας υψηλού επιπέδου οργάνωση, το κατά πόσο σε αγκαλιάζει αυτή και το ακροατήριο της. Φέτος το line-up ήταν μεν λιγότερο «δεμένο», αλλά με το που κατέβηκαν από τη σκηνή έπαθαν και οι δύο ότι παθαίνουν κάθε χρονιά με το εν λόγω festival: δεν ήξεραν σε ποιο stage να πρωτοκατευθυνθούν.
- Οι απόψεις για τις διάφορες δισκογραφικές εταιρείες ποικίλουν, η βασική ιδέα όμως παραμένει σταθερή: το αμιγώς ηλεκτρονικό στοιχείο αφήνεται για λίγο πίσω και πλέον αποτολμάται το ρίσκο του indie σε κάθε του έκφανση, ακόμα και από καλλιτέχνες που μερικά χρόνια πριν δεν θα πήγαινε ο νους μας καν πως θα μπορούσαν να πειραματιστούν με αυτό. Το αποτέλεσμα, βέβαια, μπορεί να μην είναι πάντα εντυπωσιακό, αφού τα γούστα διαφέρουν -- και για του λόγου το αληθές, οι My Wet Calvin υποστηρίζουν πως οι The XX δεν θα μείνουν στην ιστορία που γράφεται για την indie.
- Οι ίδιοι, όμως, θα υπέγραφαν σε μεγάλη εταιρεία; Δηλώνουν κατηγορηματικά πως "μια ζωή την έχουμε, φυσικά! Οι μεγάλες εταιρείες εκμεταλλεύονται το εναλλακτικό, αν το καταστρέφουν υπάγεται σε άλλο κομμάτι συζήτησης." Με θέα από το νέο τους σπίτι που ακούει στο όνομα Archangel και φιλοξενεί τους ίδιους και την τελευταία τους δουλειά "All Great Events", είναι ευχαριστημένοι αφού δεν έχουν μια "μαμά" που να τους απαγορεύει να κάνουν τις ιδέες τους πράξη και δεν τους δρομολογεί όπως εκείνη απαιτεί.
- Τους δίσκους τους γουστάρουν να τους δίνουν δωρεάν, ασχέτως αν κάποια στιγμή ακόμα και αυτό φτάνει σε ένα τέλμα και δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο ανταποκρίνεται ο κόσμος.
- Ο χαρακτηρισμός "shoegazers" τους αρέσει αλλά δεν είναι κάτι που τους χαρακτηρίζει πια. «Κάνουμε αυτό που αγαπάμε και εμφανιζόμαστε όπως επιθυμούμε στα live μας. Δεν υπάρχει “γιατί” μεταμφιεζόμαστε, αφού αρέσει στον κόσμο αυτό. Οι μεταμφιέσεις λειτουργούν σαν συμπλήρωμα, δεν καλύπτουν αυτό που κάνουμε, δεν πρόκειται για performance βάσει αυτών, απλά το κάνουμε. Ούτως ή άλλως κάπως πρέπει να ντυθείς, σαν να φορούσες ένα jean και ένα Τ-shirt.»
- Αγγλία ή Αμερική; "Δεν υπάρχει αυτό το δίπολο, όταν υπάρχουν και τόσες άλλες χώρες που παράγουν ακούσματα τα οποία και ξεχωρίζουν. Αν υπήρχε σταυροδρόμι, θα ήταν Αγγλία γιατί και η Αμερική παίρνει στοιχεία από αυτήν, αλλά και Αμερική γιατί… είναι απλά η Αμερική!"
- Διασκευάζουν γιατί πιστεύουν στην έμπνευση μιας άλλης οπτικής από τον προκάτοχο. Τους εξιτάρει η αλλαγή του ύφους, η προσέγγιση στην λογική του κομματιού, αλλά πάντα κρατώντας την ουσία.
- Για το video clip του "Sweet 'n' Sour" εργάστηκαν γύρω στα 6-7 άτομα, ανάμεσά τους και ο Γιάννης Γιάξας (Λάμπα). Πόσο κόστισε; 30 €! «Δεν θέλαμε να κρύψουμε καμία από τις γωνιές της Αθήνας που κατεγράφησαν στην κάμερα, αλλά δεν είχαμε και απώτερο σκοπό κάποιο βαθύτατο νόημα. Θέλαμε απλά να δείξουμε ότι μπορεί να γίνει ένα πολύ ωραίο video clip με μόλις 30 €!»
- Το επόμενο βήμα τους είναι μια σειρά από singles, στα οποία θα εμπεριέχονται 2 κομμάτια/CD με συνεργασίες ονομάτων όπως οι Exposed By Observers και ο Sillyboy, ενώ μην παραξενευτείτε αν εντοπίσετε κάπου και τους Μητέρα Φάλαινα Τυφλή. Η σειρά αυτή είναι στα σκαριά λαο θα λειτουργήσει σαν ένας πρόλογος για τον επερχόμενο δίσκο και φυσικά θα συνοδεύεται και από live εμφανίσεις.
Ευχαριστούμε τον www.tripradio.gr και τους Trip Me Up! για την παραχώρηση της συνέντευξης.