Kαι
στα ξαφνικά ένιωσα να βρίσκομαι στο
Μonte Carlo. Εντελώς συγκυριακά, τα μουσικά μονοπάτια αυτών των ημερών με οδηγούσαν στους Xaxakes (όπως προχθές που τυχαία χάζεψα μετά από χρόνια τον "Καλυτερό Μου Φίλο" του Λάκη Λαζόπουλου, με το "Au Revoir" να συνοδεύει τους τίτλους έναρξης, γεγονός που είχα
αμελήσει) και σε μια εποχή που είχα αφήσει πίσω μου, τότε που πιτσιρίκι έπεφτα πάνω σε κάποιο video clip τους και έδινα μάχη να καταλάβω τι θέλει να πει ο ποιητής, λέγοντας "γάτες που κάνουν ντουζ και φοράνε ρουζ".
Έτσι, αυτά τα μονοπάτια με οδήγησαν την Παρασκευή 5 Μαρτίου σε ένα κατάμεστο Fuzz Club, όπου ο Γιάννης Νάστας με την πολύ "ραδιοφωνική" φωνή του ερμήνευσε ό,τι αγαπήθηκε στα 90s και έχει αφήσει κατάλοιπα στις μουσικές μας επιθυμίες. "
Μη μαζί, γιατί...", ο φωτισμός παραείναι φούξια, υπάρχει συνοδεία σαξοφώνου και ο κόσμος χορεύει, ενώ ο Γιάννης Νάστας είναι ντυμένος σε κάτι που δύσκολα διακρίνω από ψηλά, αλλά μου κάνει κάτι σε ζεβρέ.
(Editor's note: ναι, ήταν.)Δεν ήξερα και δεν ρώτησα. Ξαφνικά, όμως, κατάλαβα πως για τους Xaxakes οι μουσικές εναλλαγές μοιάζουν με ένα κομμάτι κέικ και δεν είναι καθόλου δύσκολο να μεταπηδήσουν από τα rock 'n' roll στοιχεία σε κάτι που θυμίζει μπαλάντα και μέσα σ' όλα αυτά να χαθεί το κεφάλι σου σε έναν κυκεώνα στίχων με άποψη και cult shots. Πράγμα που πλέον λύνει το μυστήριο του τίτλου του πρώτου άλμπουμ τους "Hey Mister Όμορφε", σε συνάρτηση με όλη αυτή την ανάλαφρη στάση της μπάντας που ακόμα και να στα "χώσει" θα νομίσεις πως στην λέει μια πολύ κλασάτη madame.
Οι Xaxakes όρισαν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της pop κουλτούρας προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα με τον τρόπο που της έπρεπε όταν κάποιοι άλλοι την ίδια εποχή, προσπαθώντας να κάνουν κάτι αντίστοιχο, δεν μπορούσαν να αποβάλουν
το τσιφτετέλι από πάνω τους.
Glam και sexy, ο Γιάννης Νάστας μετά από ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα και μέσα στο μαύρο του πλέον κοστούμι επιστρέφει στην σκηνή με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας για την συνέχεια του προγράμματος και με εμφανώς ανανεωμένη διάθεση μέχρι το κλείσιμο του show. Χόρεψα σε ένα "
Valse Tων Eλαφιών" με το μυαλό μου καθώς χαμήλωσαν τα φώτα, αλλά ο χορός κράτησε λίγο, μέχρι και την άφιξη των μαύρων φεγγαριών, οπού χρειάστηκε να πούμε "
Γεια!" (γιατί με πόνεσαν τα χείλη μου) μετά από μια σειρά από encores και "Super! Viva! Θα ξανάρθουμε!" υποσχέσεις.
Η αποχή όλων αυτών των ετών των Xaxakes δεν μου έκρουσε κουδουνάκια, αλλά σίγουρα αυτή μας η συνάντηση ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, δημιουργώντας όλο αυτό το φρεσκάρισμα μνημών μιας πρωτοπορίας και διαφορετικότητας που ζει μέχρι σήμερα μέσα από μελωδίες και λόγια-σήματα κατατεθέντα.
Εις το επανιδείν.
Photo credit: Γιάννης Βελισσαρίδης