Το Summer Stage Central Park είναι ένας θεσμός που συνεχίζεται εδώ και 25 χρόνια και φιλοξενεί μερικά απο τα πιο γνωστά και επίκαιρα ονόματα από όλα τα είδη της μουσικής. Για όσους έχουν την τύχη να βρίσκονται στο Μεγάλο Μήλο, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να δουν cool bands με ή και χωρίς εισιτήριο (αν αντέξουν την ουρά). Εγώ κατάφερα να πάω 2 μέρες και να δω 5 μπάντες με $37. Όχι κι άσχημα νομίζω, για την πόλη με το υψηλότερο κόστος ζωής.
Πρώτη Επίσκεψη: Morning Benders/Black KeysΤο live άνοιξαν οι Morning Benders που με το τελευταίο τους άλμπουμ "
Big Echo" απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές της καριέρας τους. Ωστόσο, δεν νομίζω οτι ο περίεργα γλυκούλης (ποιον κοροιδεύω;) Chris Chu κατάφερε να περάσει τη μαγεία του δίσκου και στην σκήνη. Έπαιξαν ένα σύντομο set που δεν ενθουσίασε το κοινό (που προφανώς αποτελούνταν από θαυμαστές των Black Keys.) To είδα ως μια καλή ευκαιρία να πιούμε τις μπύρες μας μέχρι να ανέβει το μαγικό ντουέτο και πέρασα ευχάριστα (δηλαδή μέθυσα).
Οι Black Keys, από την άλλη, σε παρέσυραν στην ψυχεδέλεια παίζοντας αρχικά κομμάτια από παλιότερους δίσκους και συνεχίζοντας με τα πολλά highlights του "Brothers". Ανυπομονούσα για τη στιγμή που θα δυνάμωνε o ήχος ο οποίος βρισκόταν σε ανεξήγτητα χαμηλή ένταση. Αυτό, όμως, δεν έγινε ποτέ, μάλλον γιατί δεν ήθελαν να ενοχλήσουν τους γύρω κατοίκους στα πολυτελή penthouse τους. Για να παρουσιάσουν τα κομμάτια απο το τελευταίο και τολμώ να πω κορυφαίο του 2010, "Brothers" επιστράτευσαν τον μπασίστα και πληκτρά των Morning Benders, γεγονός που έφερε το live σε άλλο επίπεδο. Θα ήθελα να τους άκουγα καθ’ όλη την διάρκεια με full band, αλλά σίγουρα δεν με χάλασαν κιόλας. Αυτοί οι δύο έχουν αρκετό star power για δεκαμελή μπάντα. (Και κάπου εδώ θέλω να δηλώσω το θαυμασμό μου για τον drummer Patrick Carney που μπορούμε απλά να αναφέρουμε ως «ο μέλλων σύζυγός μου».) Ύστερα από 2-3 encore έφυγαν άρον-άρον για το επόμενό τους live στο Terminal 5. H ζωή των rock star!
Δεύτερη Επίσκεψη: Jack Penate/Chairlift/The xxΓια τον πρώτο live της βραδιάς δεν έχω να πω και πολλά και δεν το εννοώ με την καλή έννοια. Ίσως το λάθος του Jack Penate ήταν το ότι ανέβηκε στην σκηνή μόνος του με μια ακουστική κιθάρα. Πάντως ο Βρετανός καλλιτέχης το μόνο που κατάφερε να μας προκαλέσει ήταν χασμουρητά -- σκληρό αλλά αληθινό. Ούτε το σουξέ του "Be Τhe Οne" δεν κατάφερε να ξυπνήσει το κοινό, όσο και να προσπαθούσε να κερδίσει την συμπάθεια των Νεοϋορκέζων κάνοντας δηλώσεις οτι είναι πλέον και αυτός μόνιμος κάτοικος της πόλης. Η συναυλία, όμως, είχε ελεύθερη είσοδο οπότε το κοινό τον ανέχτηκε.
Οι Chairlift είναι άλλο ένα αξιόλογο όνομα της πολυσυζητημένης φουρνιάς συγκροτημάτων από το Brooklyn (μάλλον εκεί πρέπει να μείνει και ο Jack Penate). Μπορεί να μην καταλάβεις ποιοι είναι ακριβώς μέχρι να ακούσεις την εισαγωγή από το "Bruises" που παίζεται και σε διαφήμηση του iPod Nano. Δεν τους πτόησαν οι απογοητευτικές συνθήκες καιρού που μας απειλούσαν με βροχή και έδωσαν ένα πολύ ικανοποιητικό και αναζωογονητικό live set.
Και συνεχίζουμε με τους αγαπημένους των tabloids για την χρονιά και headliners, The xx. Φοβόμουν για το τι live μπορεί να παραδώσει μια τόσο νέα μπάντα από εφήβους, με μονάχα ένα lo-fi άλμπουμ, παρά την μαζική αποδοχή της. Αν και δεν έχουν ακουστεί τα καλύτερα για τα live των xx νομίζω ότι το venue τους δικαίωσε. Το χαλαρό σκηνικό του πάρκου ήταν ιδανικό για την puppy-love ρομαντική μουσική τους. Εμένα προσωπικά
μου άρεσε ο δίσκος τους οπότε αυτόματα μου άρεσαν και live διότι οι εκτελέσεις των κομματιών ήταν ίδιες κι απαράλλαχτες, με μόνες εξαιρέσεις το «ξέσπασμα» του Oliver Sim στο "Stars" και μια διασκευή του "9 PM (‘Til I Come Over)". Η σκηνική τους παρουσία ήταν εμπνευσμένη από το γνωστό παιδικό παιχνίδι αγαλματάκια ακούνητα-αγέλαστα. Ο μόνος που μιλούσε ανάμεσα στα κομμάτια ήταν ο Sim, ο οποίος ήταν φανερά (τρόπος του λέγειν) ενθουσιασμένος που είχαν την ευκαιρία να ξαναπαίξει στη Νέα Υόρκη. Και η Νέα Υόρκη φάνηκε να χάρηκε την συναυλία αφού τελικά απέφυγε τη βροχή.