Jumping Fish - Get hooked with Cosmote

Όχι, σε αυτό το live ΔΕΝ προβλεπόταν να ακούσεις το "Chop Suey". Αυτό το πράγμα ήθελα να φωνάξω σε κάθε άνθρωπο που έβλεπα με το χαρακτηριστικό ξεβαμμένο από τα χρόνια μπλουζάκι με την στάμπα των System of a Down, εμφάνιση την οποία έκρινα κάπως υποτιμητική προς το πρόσωπο του Serj, που όπως στηρίζει το όνομα της μπάντας η οποία των ανάδειξε (θέμα - παγίδα το ποιος ανάδειξε ποιον), ακολουθεί μια εξαιρετική solo καριέρα τα τελευταία χρόνια, ενδυναμώνοντας την καλή του φήμη.

Κάπου στα τέλη του 2007, κάποιος μου σφύριξε ότι στις εμφανίσεις του είναι εκπληκτικός και αξιοζήλευτος και έμεινε στο κεφάλι μου η ιδέα ότι πρέπει να τον δω να τραγουδάει, ακόμα και αν ήταν Δεκαπενταύγουστος.

Το live άνοιξαν οι VIZA, μια μπάντα την οποία είχα ακούσει ελάχιστα. Μοιρασμένοι συναισθηματικά, γεωγραφικά και μουσικά σε ποικίλα μέρη από την Καστοριά μέχρι το Λος Άντζελες και την Αρμενία (κάτι που τους συνδέει άμεσα με τον Tankian, όπως και ότι ανήκουν στην Serjical Strike Management), αισιόδοξοι και ξεσηκωτικοί, με ήχους που θύμιζαν από τον ίδιο τον Tankian μέχρι τους Gogol Bordello, οι 9μελείς VIZA μετέδωσαν το χορευτικό τους κύμα στο κοινό από τα πρώτα λεπτά, παρά την μέτρια κάλυψη ήχου που είχαν σε σημαντικά σημεία, κάτι που δεν φάνηκε να τους πτοεί. Για μια ώρα διασκέδασαν όσο περισσότερο μπορούσαν και αυτό ήταν εύκολο να γίνει αντιληπτό από τις σκόρπιες ατάκες του Κ' Noup Thomopoulos σε σπαστά ελληνο-αγγλικά που εξέφραζαν τον συσσωρευμένο του ενθουσιασμό.

Η σκηνή μετά τους VIZA γέμισε από πρόσωπα και ήχους που μόνο ευχάριστα μπορούσαν να ξαφνιάσουν: πλαισιωμένος από τους (κατά βάση Πορτορικανούς) The F.C.C. και τους Έλληνες μουσικούς που σχημάτιζαν την ορχηστρική οκτάδα με τέσσερα βιολιά, δύο τσέλα και δύο τρομπόνια, εμφανίστηκε στην σκηνή λιτός και χαμογελαστός (διαρκώς) ο headliner, ανοίγοντας με το "Beethoven's Cunt". Στη συνέχεια ακολούθησαν μερικά ακόμα αγαπημένα κομμάτια από τον πρώτο του δίσκο "Eject the Dead", με χαρακτηριστικά τα "Lie Lie Lie" και "Saving Us", για να γίνει η πρώτη αποκάλυψη του "Left of Center", πρώτου single του δεύτερου δίσκου "Imperfect Harmonies".

Άπιαστος στα γυρίσματα της φωνής του και επιβεβαιώνοντας πως κάθε λέξη που τραγουδάει την βγάζει από μέσα του με κάθε πιθαμή της πίστης του, καθοδηγώντας ορχήστρα και κοινό να τον ακολουθήσουν στα ρομαντικά επαναστατικά του δρομάκια, εκεί που ο έρωτας συγκρούεται με τη μιζέρια της κοινωνίας και το άδικο χτυπάει ετοιμόρροπες πόρτες, ο Tankian έκανε την δική του στάση μέσα από τα τραγούδια του και τα συνθήματα ακτιβιστικού και εκμηδενιστικού χαρακτήρα που γέμιζαν τα κενά μεταξύ των μελωδιών.

Στο "Feed Us" η ηχοληψία τον κρέμασε χωρίς δεύτερη σκέψη και πιθανότητα σωτηρίας, κάτι που δεν συνέβησε ευτυχώς νωρίτερα με το "Blue", ερμηνεύοντ;aς το και παίζοντας κιθάρα ταυτόχρονα.

Όσον αφορά στο μέρος της παρουσίασης της νέας του δισκογραφικής δουλειάς που κυκλοφορεί στις 21 Σεπτεμβρίου, φάνηκε γενναιόδωρος εκτελώντας τα "Yes, It's Genocide", "Borders Are", "Electron" (σε drum & bass δομές) και" Deserving?" με καθαρά πιανίσματα σε ευκολοχώνευτους ήχους και στίχους, με τα δύο τελευταία να κερδίζουν λίγο περισσότερο έδαφος στην προτίμηση του κοινού.

Εντυπωσιακό κομμάτι της εμφάνισης του ο τρόπος που χόρευε επί σκηνής (αν απομόνωνες τον ήχο θα νόμιζες ότι χορεύει Ace of Base) και η απλότητα με την οποία αντιμετώπιζε το κάθε τι, όπως επίσης και το γεγονός ότι δεν έχανε λεπτό το χαμόγελο του.

'Εκλεισε με το "Empty Walls" και για encore επεφύλασσε το "The Charade", με το οποίο αποχαιρέτησε οριστικά. Κάπως έτσι έπεισα τον εαυτό μου πως το μουσικό καλοκαίρι είχε κάτι που άξιζε, after all.