Μετά την απογοήτευση του φετινού Rockwave Festival, σειρά για τους μουσικόφιλους είχε το Ejekt Festival στις 13 Ιουλίου, το οποίο εν τέλει έλαβε χώρα στο κλειστό γυμναστήριο του Tae Kwon Do Π. Φαλήρου και όχι στο Ξιφασκίας, όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί. Το συνολικό line-up του φεστιβάλ ήταν ένας μικρός αχταρμάς, καλύπτοντας ένα ευρύτερο φάσμα μουσικών υφών και ειδών, πράγμα όχι απαραίτητα κακό: οι δικοί μας Zebra Tracks, οι Σέρβοι Obojeni Program, οι εξίσου ιστορικοί Faith No More και για το κλείσιμο οι Unkle. Η ιδιαιτερότητα της φετινής διοργάνωσης έφερνε punk αέρα και άκουγε σε ένα μόνο όνομα: Bad Religion. Smells like punk rock: το ύφος, το σούσουρο γύρω από το event, τα πάντα κινούνταν γύρω από το όνομα μιας από τις μεγαλύτερες μπάντες του είδους και οι γνώστες θα έλεγαν ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίο, μιας που οι Bad Religion επέλεξαν και την Αθήνα για να γιορτάσουν την 31η επέτειο τους, συμπεριλαμβάνοντάς μας στο The Dissent of Man Tour.
Εργαζόμενο κορίτσι γαρ, δυστυχώς δεν πρόλαβα να είμαι από νωρίς εκεί στην εμφάνιση των Zebra Tracks. Εξαιρετικά δημιουργικοί και ευφάνταστοι, εκτιμώμενοι για την πινελιά που έχουν δώσει σε αυτό που μεταφράζεται σαν electro punk, είμαι σίγουρη πως έδωσαν έναν από τους καλύτερούς τους εαυτούς, έχοντας πάρει τα πάνω τους φυσικά μετά την συμμετοχή τους στο φετινό Exit Festival της Σερβίας και την ολοκλήρωση μιας άκρως επιτυχημένης χρονιάς.
Σαφέστατα οι Obojeni Program που δεν τους ήξερα καν μέχρι και την ανακοίνωση του Ejekt (αλλά ανακάλυψα προσφάτως ότι παίζουν από τα 80s, WTF) και που απ’ ό,τι φάνηκε μαζί με μένα δεν τους γνώριζε και μιαμεγάλη μερίδα ατόμων, ήταν κάτι που επίσης δεν πρόλαβα να «θαυμάσω». Αυτό που έφτασε στα δικά μου αυτιά ήταν πως ο τραγουδιστής κρατούσε σημειώσεις και στίχους των κομματιών τους στα χέρια του για την εκτέλεση των περισσότερων κομματιών τους.
Το live των Bad Religion ήταν το highlight του καλοκαιριού. Τα λόγια είναι περιττά. Μια 15ετία μετά την παρθενική εμφάνισή τους στη χώρα μας, κι όμως έμοιαζε σαν να μην πέρασε μια μέρα από την στιγμή που ξεκίνησαν να δίνουν το στίγμα τους σαν μπάντα με αληθινό λόγο ύπαρξης. Το στήσιμό τους άψογο, το setlist τους αναμενόμενο μα αγαπημένο, ενέργεια υπεραρκετή για να ξεσηκωθεί ο κόσμος από τη μια μεριά ως την άλλη -- με bonus την απουσία των 15χρονων του φαίνεσθαι.
Η φωνή του Graffin, διάχυτη στο χώρο και επιβλητική με τον δικό της τρόπο, χαντακωνόταν συχνά από την κακή ακουστική της εγκατάστασης. Οι συναυλιόφιλοι ουκ ολίγες φορές έχουν δηλώσει πως στον εν λόγω χώρο πάνε στράφι τα shows. (Υπάρχει και Facebook group με τίτλο “Όχι άλλα live gigs στο TAE KWON DO”!) Σε γενικές γραμμές οι Bad Religion δεν διέψευσαν τις φήμες που τους ήθελαν εντυπωσιακούς και σαν σύνολο δεν άφησαν κανέναν να απογοητευθεί. Σίγουρα θα ήταν προτιμότερο, όμως, να τους είχαμε απολαύσει στα πλαίσια κάποιου άλλου φεστιβάλ ή μόνους τους σε χώρο ο οποίος θα ήταν άξιος να κάνει το απαραίτητο boost για τις απαιτήσεις του ήχου τους. Πάντως το κοινό παρέλυσε στο άκουσμα των "Flat Earth Society", "Do What You Want, Before You Die", τραγούδησε μαζί τους τα "No Direction", "A Walk" και "21st Century Digital Boy" και mosh pit –αρε μέχρι τελικής πτώσης στα "Atomic Garden", "I Want To Conquer The World" και φυσικά "Generator". Για το κλείσιμο άφησαν το "The Sorrow", ένα από τα καλύτερα συναισθήματα στον πλανήτη.
Για την συνέχεια οι Faith No More, μία μπάντα την οποία χλεύαζα μέχρι να δω πέρσι τον Αύγουστο στο Θέατρο Βράχων και να μείνω άναυδη με τον Mike Patton. Οι διαφορές με πέρσι ήταν αισθητές, εκτός από το setlist που επέλεξαν, αφού ούτε οι ίδιοι στάθηκαν τυχεροί με την κάλυψη του ήχου. Παιχνιδίσματα από τον Patton, ο οποίος αυτή την φορά φορούσε ένα σομόν gangster κουστουμάκι, στα όρια του να καταπιεί το μικρόφωνο και κάνοντας μικρές χαριτωμένες παρατηρήσεις στον keyboardist του, Roddy Bottum, δεν ήταν κάτι άλλο παρά εντυπωσιακός και ας τραγούδησε και ζηλευτά το αμφιλεγόμενο "Poker Face". Η αρχή έγινε smoothly με μια διασκευή στο "Midnight Cowboy" του John Barry. Εν συνεχεία τα γνωστά: "From Out Of Nowhere", "Caffeine" και κοπάνημα, "Νο Evidence" για ανασυγκρότηση δυνάμεων, "Chinese Arithmetic", "Ashes to Ashes", "The Gentle Art Of Making Enemies" και "Epic". Για το κλείσιμο σπάσαμε πιάτα, ο Patton έκανε κάτι σχολιάκια περί McDonald's και greek σουβλακίου, ενώ στο encore διασκεύασαν το "Chariots of Fire" του Vangelis.
Ο προετοιμασμένος κόσμος που παρέμεινε για το alt electro κομμάτι της νύχτας εκείνης δεν θύμιζε σε τίποτα το μπούγιο που επικρατούσε νωρίτερα, αλλά νομίζω πως ήταν πέρα από κάθε φαντασία το κοινό το οποίο είχε την τύχη να απολαύσει κάτι τόσο κάλο, εκτελεστικά όσο και ηχητικά. Οι U.N.K.L.E. έκαναν την εισαγωγή τους με το πρώτο single από την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά "Where Did Τhe Night Fall", "Natural Selection". Εκπληκτικοί ήχοι σε ιδανικό δέσιμο με τις εικόνες που προβάλλονταν στα video walls οι οποίες συνόδευαν ό,τι ακολουθούσε, "Burn My Shadow Away", "Chemistry" και ένα best-of set από το "War Stories", επιλογή βασισμένη στην σκληράδα του ήχου για να ταιριάξουν με το κλίμα της ημέρας. "Eye For An Eye" για να τιναχτεί ο εγκέφαλός μου στον αέρα, "Restless" και "Reign" για να προσευχηθώ σε κάποια μελλοντική τους εμφάνιση να κουβαλάνε μαζί τους τον Josh Homme και Ian Brown και όχι απλά να τους βλέπω από τις οθόνες. Ωδή στον πλανήτη του skate με το "Heaven" και για το κλείσιμο το νοσταλγικό "In Α State". O James Lavelle μέχρι και την αποχώρησή τους απέδειξε πως με την κομπανία του μπορεί να αποτελέσει μια ευχάριστη συντροφιά.
Οι γκρίνιες ας αφεθούν στην άκρη για ό,τι δεν λειτούργησε όπως έπρεπε. Στο κάτω κάτω, καλά περάσαμε.