Το τρίγωνο Κέρκυρα – Devon – Texas δεν έχει αναδείξει ποτέ στο παρελθόν κάτι που να έχει μείνει στην ιστορία της ηχογράφησης, είναι η πρώτη φορά που τρεις άνθρωποι ενώνονται σε μια μητρόπολη από τρεις διαφορετικές μεριές του πλανήτη για να διαχύσουν ηλεκτρισμό στις ιδέες και τις διαθέσεις τους. Μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου ολοκληρώθηκε το άλμπουμ τους και παραδόθηκε για χρήση. Η οποία χρήση σηκώνει πολλή κουβέντα…
Το "How To Be A Child And Win The War" είναι από τον τίτλο του ξεκινώντας (δάνειο από το τραγούδι του γερμανότροπου ηλεκτρονικού περιβαλοντιστή Ian Hawgood του 2007 που άνοιγε το άλμπουμ του "Spiral Into Somewhere"), μία υπόθεση χαμένης ουτοπίας. Ούτε παιδί μπορείς να παραμείνεις και ούτε τον πόλεμο να κερδίσεις, φυσικά και αδιαμφισβήτητα. Η συμβουλή, λοιπόν, εκ προοιμίου απευθύνεται σε όσους έχουν αποδεχτεί την ήττα τους και την αλλοτρίωσή τους από την έλλειψη της παιδικής αθωότητας. Οι
Electric Litany μοιάζουν να κάνουν δεήσεις πάνω στα συντρίμμια, λοιπόν, μετά την καταστροφή. Στέκονται πειθαρχημένοι μέσα στο σκοτάδι και μελοποιούν τις αισθήσεις τους, θαρρείς από αναμνήσεις που έχουν διαφυλάξει από την εποχή που ο κόσμος υπήρχε.
Αυτό που δημιουργούν είναι ένας τελετουργικός διάκοσμος της πρώτης 4AD (Dif Juz, Wolfgang Press, Χ-Mal Deutschland κ.λπ.) μαζί με σύγχρονα καρικεύματα από τους νέους “καταστραμμένους ρομαντικούς” (Black Heart Possession, Doves κ.λπ.). Ηλεκτρικά στρώματα παχιάς κιθαριστικής παραμόρφωσης κάνουν το "Dunes" αυτό που οι My Bloody Valentine αγωνίζονταν να επιβάλλουν τόσα χρόνια, σκοτεινά μετρονομικά tempos παρελαύνουν από την εποχή του "Pornography" των Cure στο "Tear", εκστατικές τελετές από το "Victorialand" των Cocteau Twins” παρεμβάλλονται στο "Don’t Fear The War" και οι Electric Litany μπαίνουν σε εκστατική διαδικασία –σχεδόν με παγανιστικό τρόμο- για να βρουν το δρόμο προς την λύτρωση. Οι συνθέσεις τους δεν τους βοηθούν πάντα. Συχνά τους προδίδουν έτσι όπως οδηγούνται στη δική τους λήθη χωρίς ούτε μια υποψία σωτηρίας και κάθαρσης. Μελωδικά δεν ακολουθούν στρογγυλές πορείες – αφήνουν τα τραγούδια να χαθούν σε τεθλασμένες, θολές διαδρομές μέχρι να εξαφανιστούν στην ομίχλη τους. Οι Electric Litany δεν αγαπούν τις ξεκάθαρες γραμμές και τη σαφήνεια γιατί ακριβώς, το ίδιο το concept τους υπηρετεί την αχλύ και το γκρίζο. Στιλιστικά είναι δέσμιοι του doom & gloom.
Δεν εμπνέονται απλά από το dark wave και το θλιμμένο post punk των 80s – ζουν κυριολεκτικά μέσα σε αυτό, ακουμπάνε με ασφάλεια πάνω του και φέρονται σαν να μην έχει παρεμβληθεί τίποτα στην εξέλιξη του κιθαριστικού downtempo. Μόνο το shoe gazing καρποφόρησε για τους Electric Litany και η θλίψη των Mazzy Star και των This Mortal Coil ("Like We Do In January".) Kαι στο ενδιάμεσο της απόστασης μεταξύ Joy Division ("The Roses Came") και Slowdive ("A Dream Worth Dreaming"), βρίσκουν τον τρόπο να συγκινηθούν και να συγκινήσουν αν ο βαθμός μελαγχολίας του ακροατή τους, του επιτρέπει να συντονιστεί στο δικό τους μήκος κύματος.
Όταν κρατάνε το ίσο στις αργόσυρτες μελαγχολικές βόλτες τους ("February") αναδεικνύεται η πιο γοητευτική αύρα τους. Όταν όμως δελεάζονται από το φαζαριστό χάος ("A Time Never Be Late") μου φαίνεται ότι ξεχνούν εντελώς από πού είχαν ξεκινήσει τη διαδρομή τους και χάνονται. Aκόμα και το εξώφυλλό τους παραπέμπει στην στατική απελπισία του "Within The Realm Of A Dying Sun" των Dead Can Dance…
Το άλμπουμ κυκλοφορεί από την Ιnner Ear.