Μια φορά κι έναν καιρό 4 φίλοι από το δυτικό Λονδίνο αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μπάντα. Όχι δεν είναι οι Clash. Εντάξει, είναι και οι Clash, αλλά αναφερόμαστε σε κάτι εντελώς διαφορετικό: τους πρωτοεμφανιζόμενους Mumford Αnd Sons, μια folk/country/rock μπάντα που ξεπήδησε από το
Sound Of 2009 του BBC και σιγά-σιγά κατακτά ένα ευρύτερο κοινό. Μπορεί το concept της country να μην ενθουσιάζει το μέσο ακροατή που δεν είναι ξυλοκόπος στο Τενεσί, αλλά μια δοκιμή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Τα παραπάνω, πάντως, δεν άφησαν ασυγκίνητο τον Markus Dravs, τον ιδιαίτερα δημιουργικό παραγωγό πολλών σημαντικών άλμπουμ όπως το "
Neon Bible" των Arcade Fire και συνεργάτη της Bjork, ο οποίος δάνεισε λίγο από το τυχερό του άγγιγμα στο ντεμπούτο των Mumford And Sons, "Sigh No More".
Το "Sigh No More" αποτελείται κυρίως από μπαλάντες που είναι εμπνευσμένες από μεγάλους σαιξπηρικούς έρωτες όπως στο ομώνυμο τραγούδι, καταστροφικούς έρωτες όπως στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου "Little Lion Man" και το επικό "Thistle and Weeds", αλλά και πραγματικές φυσικές καταστροφές όπως στο ολίγον ψυχεδελικό "Dust Bowl Dance". Κάθε τραγούδι είναι μια ιστορία γεμάτη εικόνες και λυρισμό κι ευτυχώς που καμιά φορά μας θυμίζουν ότι οι ιστορίες αυτές διαδραματίζονται στο Λονδίνο γιατί το μυαλό μας πηγαίνει σε πιο βουκολικό ντεκόρ.
Με λιτές ενορχηστρώσεις που δίνουν έμφαση στην κιθάρα, το μπάντζο, το μαντολίνο και το πιάνο και πρωταγωνιστές τις φωνές τους που συχνά δημιουργούν αρμονίες, φτιάχνουν παθιασμένες μελωδίες με δέσιμο και καλλιτεχνική αυτοπεποίθηση. Σίγουρα έχουν περάσει ατέλειωτες ώρες προβών στην pub… συγγνώμη, στο studio.
Οι Mumford And Sons ακούγονται σαν οικογενειακό συγκρότημα, αλλά δεν είναι. Ο αρχηγός τους, Marcus Mumford, γεννήθηκε στις Ην. Πολιτείες αλλά μεγάλωσε στη Βρετανία. Ωστόσο θα λέγαμε ότι ανήκουν σε μια οικογένεια: εκείνη της συνεχώς ανερχόμενης βρετανικής σκηνής της folk (βλ.
Noah and the Whale,
Slow Club), με την οποία έχουν και πιο προσωπικούς δεσμούς, καθώς ο Marcus είναι drummer και σύντροφος της
Laura Marling.
Επίσης, είναι πολύ ενδιαφέρον το εξώφυλλο του άλμπουμ που παρουσιάζει το γκρουπ σε μια βιτρίνα, σαν ένα κομμάτι της παράδοσης που πολλοί το κοιτάνε από απόσταση και δεν μπαίνουν μέσα να το δοκιμάσουν. Μη φοβάστε, ρίξτε μια ματιά. (Όχι δίπλα που φαίνεται η αγελάδα, εκεί μάλλον είναι η pub που λέγαμε.)