Jumping Fish - Get hooked with Cosmote

Ήθελα πολύ να είναι αντάξιο το άλμπουμ της Lana Del Rey στις προσδοκίες που δημιούργησε το διαμαντάκι “Video Games”. Ήθελα πολύ να χτίσει ένα προφίλ μέσα από τα τραγούδια της, τέτοιο ώστε να ακυρώσει όλη την smartphone pop της τρέχουσας δεκαετίας. Ήθελα η Lana Del Rey να είναι ένα γερό χαρτί του mainstream απέναντι στις φιγούρες-ολογράμματα της Nicki Minaj και της Katy Perry. Ήθελα το “Born To Die” να κομίσει δάφνες μίας ψύχραιμης αποψάτης τραγουδοποιού και τραγουδίστριας που θα ξεπερνούσε το “βάρος” της εικόνας που τόσο τεχνητά στήνουν πάνω της οι συνεργάτες της. Ήθελα το “Born To Die” να με αρπάξει από τα μούτρα και να πατήσει κάτω όπως συνέβη με το “Video Games”.

Τίποτα από όσα, αυθαίρετα ήθελα δεν δικαιώνεται στο άλμπουμ της. Αντίθετα, η συνολική αίσθηση μού δίνει την εντύπωση μίας στιλάτης μεν (λες και αυτό είναι το πρόβλημα της σύγχρονης pop, το στιλ) αναιμικής δε παρουσίας που αναλώνεται σε υποβλητικές ατμόσφαιρες, μεσόρρυθμα τραγούδια “αντελικών” φλερτ, μελωδίες που θα ήθελαν σε ένα άλλο σύμπαν να αποτελούν το φυσικό περιβάλλον των ψυχαναλυτικών πεδίων του David Lynch, μία θεματολογία που παίζει με σοφιστικέ λολίτες ηρωίδες, ανικανοποίητες ερωμένες, στραβωμένες κόρες και cool φιλενάδες και την ίδια την Del Rey να τραγουδάει σαν οικοδέσποινα ενός πάρτι που φιλοδοξεί να έχει ενδιαφέροντες και αλλόκοτους καλεσμένους αλλά πουθενά δεν καταδεικνύονται ως τέτοιοι…

Το “Born To Die” είναι παραδόξως ένα, τελικά, συμπαθητικό άλμπουμ. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο, φαντάζομαι, στην περίπτωσή του: τα τραγούδια έχουν όλα ολοκληρωμένες μελωδίες, είναι άρτια, στρογγυλά και με ένα μίνιμουμ θελκτικότητας στην καρδιά τους. Η ομάδα σύνθεσης και παραγωγής του άλμπουμ αποτελείται από φρέσκους και ανερχόμενους στην μουσική βιομηχανία “γάτους” που συμπαραστέκονται στο οικοδόμημα με έναν συντονισμένο και πειθαρχημένο τρόπο. Ο Rick Nowels, o παλιότερος των συν-συνθετών του δίσκου, από τα 80s με εμπειρία στο “δύσκολο” project “mainstream-αποψάτη τραγουδίστρια” (Stevie Nicks, Belinda Carlisle, Madonna, k.d. lang), ο Emile Heynie από το hip hop των 00s (Kid Cudi, Eminem κ.λπ.), ο Tim Larcombe με εμπειρία στα girl groups (Girls Aloud, Sugababes), ο Dan Heath από το κουρμπέτι της κινηματογραφικής μουσικής συμπλέουν με εξαιρετική μαεστρία στο αποτέλεσμα. Μάλιστα τραγούδια όπως τα “National Anthem”, “Summertime Sadness” και “Off To The Races” υπόσχονται μία άξια συνέχεια της εμπορικής τροχιάς της.

Ωστόσο, αυτό που το τσουνάμι της φήμης της Del Rey αιτούσε μετά από τα τρία τραγούδια που προηγήθηκαν του άλμπουμ (“Video Games”, “Blue Jeans”, “Born To Die”) ήταν μία συνέχεια που να πιστοποιεί ότι η ίδια η τραγουδίστρια είναι μεγαλύτερη από τη φήμη αυτή, ότι την ελέγχει και ότι είναι σε θέση να ανταποκριθεί στο τρισδιάστατο εκτόπισμα αυτής της σεισμικής επιτυχίας. Αντίθετα, ακούγεται σαν ένα κορίτσι που την έχει βρει απροετοίμαστο το άγριο κουτσομπολιό (το Botox στα χείλη της; Ο πλούσιος μπαμπάς που κάνει τα καπρίτσια της; Η πολυθρύλητη 'κλοπή' της μελωδικής γραμμής του κουπλέ του “Video Games” από το “Δρόμοι Που Αγάπησα” της Ελένης Βιτάλη; Η χείριστη ζωντανή εκτέλεση στο "Saturday Night Live:; - Διαλέξτε μόνοι σας) και φτιάχνει ένα άλμπουμ στο οποίο ακούγεται ανοχύρωτη, ανυπεράσπιστη και σίγουρα όχι έτοιμη για το κύμα αμφισβήτησης που δίκαια εν μέρει έχει κατακλύσει το Internet.