Στο καινούργιο, 15ο άλμπουμ του
Paul McCartney, η γεροντική άνοια ακούγεται να απέχει μόλις δύο μόλις βήματα από την ευδαιμονία. Το φάρμακο κατά της θλίψης που προκαλούν οι βαθιές ρυτίδες είναι πλέον μία πραγματικότητα όχι από κάποια φαρμακοβιομηχανία, αλλά από την αυτού υψηλότητά του την ίδια.
Υποτίθεται ότι το “Kisses On The Bottom” περιέχει ένα μενού με κλασικά στανταράκια των 20s και 30s από το μεγάλο αμερικανικό songbook που ενέπνευσαν τους Beatles. Στην πραγματικότητα, το “Kisses On The Bottom” είναι ένας ακόμη ψιλοεκβιαστικός ψυχαναγκασμός της απόδοσης αγαπημένων τραγουδιών που παραπέμπουν στις “ρίζες” έτσι ώστε κανένας “να μην μπορεί να του προσάψει τίποτα”, σύμφωνα με τη λογική που θέλει κάποιον που επιλέγει να διασκευάσει Benny Goodman ή Fats Waller να παραμένει στο απυρόβλητο και να επιβραβεύεται επιπλέον. Ανεξήγητο για το δικό μου σύμπαν. Ωστόσο, δεν είναι άσχημο το “Kisses On The Bottom”. Είναι, όμως, βαρετό, σπαταλημένο, άνευρο, βαθιά γεροντικό μέσα στη ασφαλή νηνεμία των δαφνών του βετεράνου που δεν αφήνει κανένα περιθώριο στο “μου αρέσει – δε μου αρέσει” να σηκώσει κεφάλι. Μάλιστα, ο Macca φρόντισε να επιστρατεύσει και την μπάντα της
Diana Krall για να αποδώσει αυτό το μενουδάκι (άξιοι, έμπειροι, βαθιοί, με ρετρό κοστούμια και ρομαντισμό, αλλά με μοντέρνα προσέγγιση στην καρδιά τους) για να εξασφαλίσει και την έγκριση της jazzy ιντελιγκέντσιας.
ΟΚ, οχυρώθηκε από παντού ο Sir Paul, δεν υπάρχει ψεγάδι που να παρεμβάλλεται στην ήπια, κελαριστή και γουργουριστή ατμόσφαιρα του “Kisses On The Bottom”. Κάλεσε και τον
Eric Clapton στα “
My Valentine” και “Get Yourself Another Fool” και τον
Stevie Wonder στο “Only Our Hearts” και τον
Tommy LiPuma στην παραγωγή και το... μουσείο της Madame Tussaud είναι έτοιμο και γυαλισμένο για το πλατύ κοινό. Επιπλέον, διατυμπανίζει ότι είναι η πρώτη φορά που δεν παίζει κανένα όργανο στο άλμπουμ –λες και το ότι ακούγεται μόνο η σπασμένη φωνή του,την οποία πουλάει ως ζεστή και παρεΐστικη, αποτελεί κάποιο ιδιαίτερο credit...
Έχω την αίσθηση ότι ένας Paul McCartney σπασμένος και γονατισμένος θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρων, αν υποθέσουμε ότι ντε και καλά πρέπει οπωσδήποτε να ηχογραφεί ακόμα. Ο τρόπος που έχει “θαμπώσει” την παραγωγή –πάντα στυλιστικός και πονηρός στις λύσεις που σκαρφίζεται– ακούγεται τόσο “δήθεν” που δεν σου επιτρέπει παρά να καγχάσεις. Το “Kisses On The Bottom” ακούγεται σαν wine bar για πρώην μποέμ, νυν πλουτοκράτες θαμώνες που δεν έχουν κανένα “θέμα” στην προσωπική ατζέντα τους, που δεν παίζει κανένα μυστήριο στην πίσω μεριά του μυαλού τους, που ακούν αυτές τις μισοφωτισμένες, απονευρωμένες από την πραγματική λειτουργικότητά τους, smooth –ή παραλυμένες– τζαζιές και ο νους τους δεν παράγει απολύτως τίποτα. Απλώς συντονίζονται με τον ήχο από το σκουπάκι πάνω στις μεμβράνες των τυμπάνων για να έχουν κάπου να ανακουφίσουν την πολυτελή αδράνειά τους.
Η οργή μου έχει να κάνει με αυτό καθ’ αυτό το γεγονός του ότι ο Macca αισθάνεται πλέον μόνο μία ανάγκη να ακούγεται ευχάριστος και τίποτα άλλο. Το καταφέρνει, βουτηγμένος μέσα σε μία ασημαντότητα που ακόμα και στον
Michel Buble τη συγχωρείς για πολλούς και διάφορους λόγους. Μοιάζει, όμως, σαν το κουρελιασμένο τέλος ενός ανθρώπου που κάποτε κινητοποίησε τον πλανήτη μόνο με το τίναγμα του κεφαλιού του. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αναδύεται μία ηθική που βρωντοφωνάζει ότι η πλουτοκρατία ποτέ δεν παρήγαγε τέχνη πόσο μάλλον, ευρύτερo pop πολιτισμό.