Αν με ρωτούσες ποια από όλες τις ημέρες της εβδομάδας έχει τον πιο vintage χαρακτήρα (γιατί μπορεί να θέλεις να ρωτήσεις και κάτι τέτοιο), θα σου έλεγα χωρίς κανένα δισταγμό: η Κυριακή που αποπνέει το ίδιο feeling από τότε που την μάθαμε και ακόμη και όταν το αλλάζει με κάποιο τρόπο επιστρέφει πάντα σε αυτό και στον βαρύ ιδιαίτερο ψυχισμό της. Έτσι βρήκα εύστοχο το ότι το Τiki Retro Market έγινε Κυριακή (την περασμένη) που έβρεχε και φύσαγε και λίγος νοτιάς.
Το vintage – retro και το πολυνησιακό στιλ έχουν την τιμητική τους έτσι και αλλιώς στο Τiki, το exotica μπαρ της πόλης, αλλά τη μέρα εκείνη το ρετρό ήταν, όπως και να το κάνουμε, ιδιαίτερα τονισμένο. Με την casual εμφάνισή μου ένιωσα ελαφρά την ψύχρα απέναντι το στιλιστικά άψογο 50s περιβάλλον, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που σε νοιάζει όταν περάσεις στα ενδότερα του μάρκετ/κλαμπ και στην ωραία ατμόσφαιρα.
Οι μαγνητικές δυνάμεις του χώρου (παντού υπάρχουν) με οδήγησαν κατευθείαν στον πάγκο με τα βινύλια, και αντανακλαστικά σχεδόν άρχισα να ψάχνω κάτι από Reverend Horton Heat, αλλά είναι πάντα αισιόδοξα τα πράγματα όταν κάπου εκεί δίπλα κάποιος φλερτάρει με βινύλια των Cramps και των Meteors, ξέροντας μέσα του κάτι που όλοι κατά βάθος υποπτευόμαστε, πως πραγματικά ο κόσμος θα φτάσει στον τέλος του όταν σταματήσουν να βγαίνουν psychobilly μπάντες. Αλλά δεν φαίνεται κάτι τέτοιο να συμβαίνει, τουλάχιστον εδώ κοντά.
Εκείνη την ώρα έβαζε μουσική στα πικάπ του Τiki o Αce Moreno, με δύναμη από τους Rockets και τα θρυλικά live τους, σαν DJ που ξέρει ακριβώς που θα 'χτυπήσει' για να δώσει γκάζι. Θα έπαιζαν επίσης και οι Mississippi Outlaw και Paranormale μουσική μέσα στο πνεύμα της συνάντησης και ελεύθερα, φαντάζομαι, κόντρα σε αυτό, αν τους πήγαιναν προς τα εκει οι εμπνεύσεις.
Στο μεταξύ, δεν ήταν μόνο τα βινύλια στους πάγκους. Kαι τα αξεσουάρ είχαν ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα. Σκουλαρίκια, μενταγιόν, ζώνες, αγκράφες με όλο τα vintage διακριτικά. Mε σήμα τα σπαθιά και κούπες (lady luck), πέταλα αλόγου, pin ups και Εlvis, και πολλές αναφορές στο χαβανέζικο cult, πολλά tattoo γύρω για να θαυμάσεις, ενώ πάνω από το μπαρ, κρέμεται πάντα η σανίδα του σερφ για δια παν ενδεχόμενο.
Μπορούσες επίσης και να ντυθείς αν ήθελες, διαλέγοντας από το μυστικό βεστιάριο των Madmen (στον πάνω όροφο) σε μεγάλη επιλογή χρωμάτων. Ξεχωρίζω τόσο τους κοκκινόμαυρους συνδυασμούς όσο και την παλέτα με τις παλ αποχρώσεις, ιδίως το βεραμάν σε λεπτά υφάσματα που έχει κάτι αέρινο και classy για κάθε ώρα της ημέρας, αφού έτσι φοριέται το 50s look αν είσαι έτοιμος πραγματικά να το υποστηρίξεις. Θέλει, οφείλω να ομολογήσω, μια πειθαρχία και μια αφοσίωση –και σε αυτό το σημείο λίγο το χάνω, παρότι μ’ αρέσει πολύ, και με κερδίζει κάπως περισσότερο η ανεμελιά των 60s (ας πούμε η διαχρονικότητα του στιλ έτσι όπως αποτυπώνεται
στο εξώφυλλο του Freewheelin’ του Bob Dylan.
Μπροστά από ένα καλοβαλμένο πορτατίφ, με τα καθρεφτάκια της και τα εργαλεία φετίχ ενός beauty salon των 50s, η
Dazzling Gal φρόντιζε το σωστό χτένισμα, διαλέγοντας και τα ταιριαστά αξεσουάρ για να το στολίσει, από αυτά που σίγουρα είναι ξεχασμένα σε συρτάρια της γιαγιάς, σε ντουλάπια της θείας ή κάπου τα έχει πάρει το μάτι μας ξεχασμένα…για να δικαιώνουν όσους πιστεύουν πως το ‘μην πετάξεις τίποτε΄είναι αρετή και αν το κάνεις και δεν σεβαστείς το κάρμα η εποχή θα σου στείλει κεραυνούς και τότε γεια σου.
Το vintage πάρτι συνεχίζεται και αυτό το Σαββατοκύριακο με τη Μόδα του ’65 στην Belle Epoque, Βουλής 34 στο Σύνταγμα και το ραντεβού το έχουν ήδη στο καρνέ τους οι ενδιαφερόμενοι. Tις προάλλες, πάντως, ήταν όλοι οι ‘συνήθεις ύποπτοι’ του retro market εκεί, στου Μακρυγιάννη - η Kiss Loraine μάλιστα, άκουσα πως έφτιαξε τις διάσημες πίτες της, αλλά δεν πρόλαβα να δοκιμάσω. Το Μai Τai όμως αργότερα το πρόλαβα και δεν ξέρω αν ήταν το κοκτέιλ το ίδιο, ή αυτή η μαγευτική εικόνα της Ακρόπολης φωτισμένης πάνω από την βρεγμένη χειμωνιάτικη πόλη που ζαλίζει τον άνθρωπο. Μπορεί και να είναι μόνο αυτή.